Ο ναός του πολιτισμού του Βαγιαδολίδ, με μια ημερομηνία χαραγμένη με φωτιά: εγκαινιάστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1864 με τον «Δήμαρχο της Θαλαμέα», του ίδιου του Καλδερόν δε λα Μπάρκα. Και κάθε φθινόπωρο γίνεται η καρδιά της Σέμινθι, ενός από τα παλαιότερα φεστιβάλ κινηματογράφου της Ισπανίας.
Πάνω στο παλάτι των Ναυάρχων
Το έχτισε ο αρχιτέκτονας Χερόνιμο δε λα Γκάνδαρα σε ένα κομψό εκλεκτικιστικό ύφος, στο οικόπεδο ενός παλιού παλατιού του 15ου αιώνα: εκείνου των Ναυάρχων της Καστίλης, της ισχυρής οικογένειας Ενρίκεθ, που συγγένευε ούτε λίγο ούτε πολύ με τους βασιλιάδες —η μητέρα του Φερδινάνδου του Καθολικού ήταν μια Ενρίκεθ—.
Όταν αποφάσισαν να χτίσουν το θέατρο, στα μέσα του 19ου αιώνα, κατεδάφισαν εκείνη την αριστοκρατική κατοικία. Είναι μια επέμβαση πολύ χαρακτηριστική της εποχής: το αχρησιμοποίητο αριστοκρατικό παλάτι αντικαθίσταται από την αστική πολιτιστική υποδομή.
Μέσα είναι ένα κόσμημα: προθάλαμος, αίθουσα ιταλικού τύπου με πλατεία, σκηνή με αυλαία, εξώστες ως τη γαλαρία και, κρεμασμένος από την οροφή, ένας τεράστιος πολυέλαιος περίπου χιλίων κιλών με τριάντα χιλιάδες κρυστάλλινα κομμάτια.
Το όνομα τιμά τον Πέδρο Καλδερόν δε λα Μπάρκα, τον μεγάλο δραματουργό του Χρυσού Αιώνα, και το έργο που επιλέχθηκε για τα εγκαίνια —«Ο δήμαρχος της Θαλαμέα»— είναι από τα πιο παιγμένα του.
Η Σέμινθι, που γεννήθηκε ως θρησκευτικός κινηματογράφος
Κάθε φθινόπωρο αυτή η σκηνή φιλοξενεί τη Διεθνή Εβδομάδα Κινηματογράφου του Βαγιαδολίδ, τη Σέμινθι, ένα από τα παλαιότερα και πιο σεβαστά φεστιβάλ της Ισπανίας, όπου απονέμεται το περιζήτητο Χρυσό Στάχυ.
Η προέλευσή της ξαφνιάζει όλο τον κόσμο: γεννήθηκε το 1956 ως Εβδομάδα Θρησκευτικού Κινηματογράφου, ένας διαγωνισμός φτιαγμένος για ευσεβείς και εποικοδομητικές ταινίες, στην καρδιά της μεταπολεμικής περιόδου.
Όμως με τα χρόνια χαλάρωσε, ανοίχτηκε στον καλύτερο ευρωπαϊκό κινηματογράφο δημιουργού, ώσπου έγινε το απαιτητικό και καταξιωμένο φεστιβάλ που είναι σήμερα. Είναι τέλειο παράδειγμα του πώς ένας θεσμός μπορεί να καταλήξει να είναι το αντίθετο από αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε.
Από αυτό το χαλί έχουν περάσει πρακτικά όλα τα μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου δημιουργού των τελευταίων δεκαετιών, και για το Βαγιαδολίδ είναι το ραντεβού της χρονιάς.
Μη χάσεις
Εγκαινιάστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1864
Με τον «Δήμαρχο της Θαλαμέα», του ίδιου του Καλδερόν δε λα Μπάρκα.
Πάνω σε ένα παλάτι του 15ου αιώνα
Εκείνο των Ναυάρχων της Καστίλης, της οικογένειας Ενρίκεθ, που συγγένευε με τους βασιλιάδες.
Ένας πολυέλαιος χιλίων κιλών
Με τριάντα χιλιάδες κρυστάλλινα κομμάτια, κρεμασμένος πάνω από την πλατεία.
Η Σέμινθι γεννήθηκε ως θρησκευτικός κινηματογράφος
Το 1956, για ευσεβείς ταινίες. Σήμερα είναι ένα από τα πιο καταξιωμένα φεστιβάλ δημιουργού της Ισπανίας.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Βαγιαδολίδ
Βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο, δίπλα στην πλατεία Πορτουγαλέτε και λίγα λεπτά από την Πλάθα Μαγιόρ.
Η ξενάγηση στο εσωτερικό κρατά περίπου σαράντα λεπτά και αξίζει για την αίθουσα και τον πολυέλαιο. Έλεγξε πρόγραμμα και ωράρια: είναι θέατρο σε λειτουργία.
Ταιριάζει στη διαδρομή του κέντρου ανάμεσα στον καθεδρικό και την Αγορά ντελ Βαλ, με την εκκλησία των Ανγκούστιας ένα βήμα πιο πέρα.
Συχνές ερωτήσεις
Πώς ξεκίνησε η Σέμινθι;
Με μια αρχή που σήμερα εκπλήσσει όλους: γεννήθηκε το 1956 ως Εβδομάδα Θρησκευτικού Κινηματογράφου, ένας διαγωνισμός φτιαγμένος για ευσεβείς και εποικοδομητικές ταινίες σε πλήρη μεταπολεμική περίοδο. Όμως με τα χρόνια χαλάρωσε, ανοίχτηκε στον καλύτερο ευρωπαϊκό κινηματογράφο δημιουργού, ώσπου έγινε το απαιτητικό και διακεκριμένο φεστιβάλ που είναι σήμερα. Από εκείνη τη θεοσεβούμενη εβδομάδα στο να βραβεύει τα μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου σινεμά: τι ταξίδι έκανε, ε;
Τι υπήρχε εδώ πριν από το θέατρο;
Ένα παλάτι με όλα τα σχετικά: εκείνο των Ναυάρχων της Καστίλης, της ισχυρής οικογένειας Ενρίκεθ, συγγενούς ούτε λίγο ούτε πολύ με τους βασιλιάδες· η μητέρα του Φερδινάνδου του Καθολικού ήταν μια Ενρίκεθ. Όταν αποφάσισαν να χτίσουν το θέατρο, στα μέσα του 19ου αιώνα, γκρέμισαν εκείνη την παλιά αρχοντική κατοικία για να του κάνουν χώρο. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι ο τόπος δεν έχασε ποτέ τον αέρα μεγαλείου του: εκεί όπου άλλοτε διέταζαν ναύαρχοι και υποδέχονταν πρεσβείες, σήμερα διατάζει η τέχνη και υποδέχονται σταρ του σινεμά.
