Ένα κομψό κτίριο με ιταλικό αέρα ακριβώς εκεί όπου αρχίζει ο μεγάλος περίπατος. Άρχισε να χτίζεται το 1843 και εγκαινιάστηκε το 1858, στην καρδιά της εποχής της Ισαβέλλας Β΄, όταν κάθε πόλη που σεβόταν τον εαυτό της ήθελε το δικό της θέατρο ιταλικού τύπου. Και έχει μια προσθήκη με ένα πειραχτικό παρατσούκλι.
Το θέατρο που αντικατέστησε τις αυλές
Η πρόσοψη είναι τακτοποιημένη και αρχοντική, φτιαγμένη για να έχει ο καλός κόσμος της πόλης πού να επιδεικνύεται τις βραδιές της όπερας. Είναι η τυπική αρχιτεκτονική γλώσσα του ισπανικού θεάτρου της εποχής.
Μέσα, η αίθουσα έχει σχήμα πετάλου, με πέντε ορόφους θεωρείων που ανεβαίνουν ως την οροφή. Αυτή η διάταξη δεν είναι μόνο ακουστική: είναι φτιαγμένη για να βλέπεις και, πάνω απ' όλα, για να σε βλέπουν, με τα θεωρεία σαν κοινωνικές βιτρίνες.
Το όνομα δεν είναι τυχαίο ούτε μοναδικό: σχεδόν όλες οι ισπανικές πόλεις έχουν το δικό τους Τεάτρο Πρινθιπάλ, το «Κεντρικό Θέατρο». Ήταν τα πρώτα κανονικά χτισμένα θέατρα, με κτίριο της προκοπής, που ήρθαν να αντικαταστήσουν τις παλιές αυλές κωμωδιών, τις υπαίθριες αυλές όπου γίνονταν πριν οι παραστάσεις.
Αυτή η αλλαγή —από την αυλή στο θέατρο ιταλικού τύπου— μεταμόρφωσε τη θεατρική εμπειρία στην Ισπανία κατά τον 19ο αιώνα: αριθμημένα καθίσματα, αυλαία, ελεγχόμενος φωτισμός και ένα κοινό καθισμένο σιωπηλά αντί για όρθιο και φωνακλάδικο.
Το πολισόν
Χρόνια αργότερα του κόλλησαν από πίσω μια ημικυκλική αίθουσα συναυλιών, που οι κάτοικοι του Μπούργκος, με πείραγμα, βάφτισαν «το πολισόν», από εκείνον τον σκελετό που φορούσαν οι κυρίες κάτω από τη φούστα για να τη φουσκώνει από πίσω.
Είναι ένα από εκείνα τα λαϊκά παρατσούκλια που περιγράφουν ένα κτίριο καλύτερα από οποιαδήποτε τεχνική περιγραφή, και που επιπλέον χρονολογούν με ακρίβεια τη στιγμή που δόθηκαν: το πολισόν ήταν της μόδας στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα.
Το θέατρο λειτουργεί ακόμη και η αυλαία σηκώνεται σχεδόν κάθε βράδυ. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να διατηρηθεί ένα τέτοιο κτίριο: να χρησιμοποιείται, και όχι να γίνει μουσείο του εαυτού του.
Βρίσκεται επιπλέον σε εξαιρετικό σημείο: απέναντι αρχίζει ο Περίπατος του Εσπολόν, με τα τραπεζάκια του και τον θόλο από πλατάνια, οπότε η έξοδος από την παράσταση καταλήγει κατευθείαν στον καλύτερο περίπατο της πόλης.
Μη χάσεις
Εγκαινιάστηκε το 1858
Άρχισε το 1843, στην καρδιά της εποχής της Ισαβέλλας Β΄, όταν κάθε πόλη ήθελε το δικό της θέατρο ιταλικού τύπου.
Πεταλόσχημη αίθουσα
Πέντε όροφοι θεωρείων φτιαγμένοι για να βλέπεις και, πάνω απ' όλα, για να σε βλέπουν.
Το «Πρινθιπάλ» δεν είναι τυχαίο
Σχεδόν όλες οι ισπανικές πόλεις έχουν το δικό τους: ήταν αυτά που αντικατέστησαν τις αυλές κωμωδιών.
Το πολισόν
Έτσι λένε με πείραγμα την ημικυκλική αίθουσα που προστέθηκε από πίσω, από τον σκελετό των φουστών του 19ου αιώνα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Μπούργκος
Βρίσκεται στην αρχή του Περιπάτου του Εσπολόν, δίπλα στο ποτάμι και λίγα λεπτά από την Πλάθα Μαγιόρ και από τον καθεδρικό.
Για να το δεις απ' έξω χρειάζεσαι δέκα λεπτά. Αν υπάρχει ξενάγηση ή παράσταση, η πεταλόσχημη αίθουσα αξίζει να μπεις: είναι από τις καλύτερα διατηρημένες της Καστίλης.
Στάσου απέναντι και πρόσεξε τη ζωή γύρω: τα τραπεζάκια, ο κόσμος που κάνει βόλτα. Εδώ αρχίζει το πιο φιλόξενο κομμάτι της πόλης.
Συχνές ερωτήσεις
Γιατί λέγεται Θέατρο «Πρινθιπάλ»;
Επειδή ήταν, ούτε λίγο ούτε πολύ, το κύριο θέατρο της πόλης, το επίσημο, εκείνο των μεγάλων βραδιών. Θα δεις ότι σχεδόν όλες οι ισπανικές πόλεις έχουν το δικό τους Θέατρο Πρινθιπάλ: ήταν τα πρώτα χτιστά, με κανονικό κτίριο, που ήρθαν να αντικαταστήσουν τις παλιές αυλές κωμωδιών, εκείνα τα υπαίθρια «κοράλες» όπου οι παραστάσεις δίνονταν μέσα στο πλήθος. Όταν μια πόλη εγκαινίαζε το δικό της, ένιωθε ότι επιτέλους έπαιζε στην πρώτη κατηγορία. Αυτό είναι του Μπούργκος, και στέκεται ακόμα όρθιο δίνοντας παραστάσεις.
