Ένας πύργος που καταλήγει σε πολύχρωμα κεραμίδια θέτει αμέσως τη λογική ερώτηση: τι γυρεύει ένας καθεδρικός σε ένα χωριό αυτού του μεγέθους; Η απάντηση τα εξηγεί όλα. Το Αλμπαρραθίν ήταν έδρα επισκόπου, και αυτή η δική του επισκοπή ήταν η εγγύηση μιας ανεξαρτησίας που δεν ήταν μόνο πολιτική.
Μια επισκοπή που κερδήθηκε το 1172
Την επισκοπή την κέρδισε η αυθεντία το 1172, όταν ο Πέδρο Ρουίθ ντε Αθάγρα πέτυχε να αποκτήσει επίσκοπο η γη του. Το να έχει καθεδρικό σήμαινε ανεξαρτησία και στα θρησκευτικά: ούτε η Καστίλη ούτε η Αραγονία διέταζαν εδώ, ούτε στα πολιτικά ούτε στα εκκλησιαστικά.
Είναι μια λεπτομέρεια που οι περισσότεροι επισκέπτες την προσπερνούν και που είναι το κλειδί για όλο το χωριό. Τον Μεσαίωνα, η εκκλησιαστική δικαιοδοσία ήταν εξίσου πραγματική με την πολιτική, και το να εξαρτάσαι από μια ξένη επισκοπή σήμαινε να εξαρτάσαι από μια άλλη εξουσία.
Ήταν μία από τις μικρότερες επισκοπές της Ισπανίας, και με τον καιρό δεν μπόρεσε να συνεχίσει μόνη: κατέληξε ενωμένη με το γειτονικό Τερουέλ, με το οποίο σήμερα μοιράζεται επίσκοπο με το όνομα επισκοπή Τερουέλ και Αλμπαρραθίν. Ο καθεδρικός όμως έμεινε εδώ.
Πιέρ Βεντέλ, ο μηχανικός του νερού
Το σημερινό κτίριο είναι μεταγενέστερο από την επισκοπή: χτίστηκε τον 16ο αιώνα με τον αρχιμάστορα Μαρτίν ντε Καστανιέδα και τον Γάλλο Πιέρ Βεντέλ, δημιουργό των θόλων, τον ίδιο μηχανικό που έφερε το νερό στο Τερουέλ χτίζοντας το φημισμένο υδραγωγείο του.
Έστησαν ένα μονόχωρο κλίτος, ευρύχωρο και φωτεινό, ανάμεσα στο ύστερο γοτθικό και την Αναγέννηση. Αυτή η λύση του μονόχωρου ναού με παρεκκλήσια ανάμεσα στις αντηρίδες είναι πολύ χαρακτηριστική της Αραγονίας και της ανατολικής Ισπανίας, και επιτρέπει ανοιχτούς χώρους με μετριοπαθή μέσα.
Μέσα σε περιμένουν το μεγάλο ρετάμπλο (το γλυπτό τέμπλο του ιερού) του Σωτήρος, σκαλισμένο και πολύχρωμο· ο χορός των ψαλτών με το κιγκλίδωμά του· τα παρεκκλήσια του Αγίου Πέτρου, της Παναγίας του Πιλάρ και των Ψυχών, σφηνωμένα ανάμεσα στις αντηρίδες· και κάποιες γοτθικές ζωγραφιές που ο χρόνος είχε κρύψει και που εμφανίστηκαν σε αναστηλώσεις.
Σκέψου την αντίθεση που δημιουργεί το σύνολο: ταπεινά σπίτια βοσκών στριμωγμένα γύρω από έναν καθεδρικό, όλα μέσα στην ίδια αγκαλιά του τείχους. Αυτή η υπερβολή είναι ακριβώς αυτό που κάνει μοναδικό το Αλμπαρραθίν.
Μη χάσεις
Ένας καθεδρικός σε ένα μικροσκοπικό χωριό
Η επισκοπή αποκτήθηκε το 1172 και εξασφάλιζε ανεξαρτησία και στα θρησκευτικά.
Το κτίριο είναι του 16ου αιώνα
Με τον Μαρτίν ντε Καστανιέδα και τον Γάλλο Πιέρ Βεντέλ, που έφερε το νερό στο Τερουέλ.
Μονόχωρος και φωτεινός ναός
Ανάμεσα στο ύστερο γοτθικό και την Αναγέννηση, με παρεκκλήσια σφηνωμένα ανάμεσα στις αντηρίδες.
Ήταν από τις μικρότερες επισκοπές
Σήμερα μοιράζεται επίσκοπο με το Τερουέλ, αλλά ο καθεδρικός έμεινε εδώ.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλμπαρραθίν
Βρίσκεται στο πάνω μέρος του χωριού, δίπλα στο Επισκοπικό Μέγαρο και στον δρόμο προς το κάστρο. Φτάνεις από την Πλάθα Μαγιόρ σε λίγα λεπτά ανηφόρας.
Η επίσκεψη στο εσωτερικό διαρκεί περίπου τριάντα με σαράντα λεπτά και συνήθως περιλαμβάνει το Επισκοπικό Μουσείο. Έλεγξε τα ωράρια, που είναι περιορισμένα.
Συνδύασέ τον με την εκκλησία της Αγίας Μαρίας, που είναι κοντά και αφηγείται το άλλο μισό της ιστορίας της ανεξαρτησίας της αυθεντίας.
Συχνές ερωτήσεις
Τι απέγινε εκείνη η τόσο μικρούλα επισκοπή;
Ήταν μία από τις πιο μικροσκοπικές επισκοπές της Ισπανίας, και με τον καιρό δεν μπόρεσε να συνεχίσει μόνη της: κατέληξε ενωμένη με το γειτονικό Τερουέλ, με το οποίο σήμερα μοιράζεται επίσκοπο με το όνομα επισκοπή Τερουέλ και Αλμπαρραθίν. Όμως ο καθεδρικός έμεινε εδώ, μάρτυρας της εποχής που αυτό το χωριό είχε δική του μίτρα.
