To zwiedzanie, po którym dzień w Salamance zostaje w pamięci: trasa po wysokościach obu katedr, wewnętrznymi galeriami, emporami i gankami straży, po których normalnie się nie chodzi, aż do wyjścia na tarasy i wieżę. Wnętrze katedr widzisz z góry, a całe miasto z zewnątrz, i robi to bardzo mało osób.
Wewnątrz murów
Trasa wykorzystuje przejścia techniczne, które katedry mają w grubości murów, przeznaczone pierwotnie do konserwacji witraży i dachów. Idzie się wąskimi korytarzami, przechodzi przez wysokie empory i spogląda na nawy z wysokości, z której nigdy się ich nie widzi.
Ten punkt widzenia całkowicie zmienia odbiór obu budowli. Sklepienia krzyżowo-żebrowe Nowej Katedry widać z bliska, z żebrami i zwornikami, a z jednej z empor widać wieżę nad skrzyżowaniem naw Starej Katedry pod kątem niemożliwym z poziomu ziemi.
Przechodzi się też przez sale ze zbiorami archiwum i skarbca oraz przez Torre Mocha, a potem wychodzi na zewnętrzne tarasy nad dachami. Nazwa trasy, Ieronimus, pochodzi od biskupa Jerónima de Perigord, pierwszego biskupa ponownie zasiedlonej Salamanki i spowiednika El Cida.
Mariquelo i dlaczego wieża jest wzmocniona
Trzęsienie ziemi w Lizbonie z 1755 roku mocno odczuto w Salamance i wieża katedry poważnie wtedy popękała. Trzeba ją było wypełnić murem i wzmocnić u podstawy, dlatego dziś jest dużo grubsza, niż przewidywał pierwotny projekt: to widoczna blizna budowlana.
Z tamtego wydarzenia narodziła się tradycja, która wciąż żyje. Co roku 31 października, w rocznicę trzęsienia ziemi, jeden z mieszkańców wchodzi na szczyt wieży w tradycyjnym stroju charro (ludowym stroju z okolic Salamanki), gra na flecie i bębenku i dziękuje, że budowla i miasto przetrwały. Nazywa się go Mariquelo.
Tradycja zanikła na kilkadziesiąt lat i odrodziła się w latach siedemdziesiątych, a dziś ściąga na plac sporo ludzi. To, że miasto co roku upamiętnia trzęsienie ziemi, które go nie zniszczyło, wiele mówi o jego więzi z tymi kamieniami.
Nie do przegapienia
Idziesz wewnątrz murów
Trasa korzysta z przejść technicznych w grubości budowli, przeznaczonych do konserwacji witraży i dachów.
Sklepienia z góry
Z bliska widać żebra i zworniki sklepień krzyżowo-żebrowych, a romańską wieżę nad skrzyżowaniem naw pod kątem niemożliwym z poziomu ziemi.
Mariquelo
Co roku 31 października ktoś wchodzi na wieżę z fletem i bębenkiem, żeby podziękować, że budowla przetrwała trzęsienie ziemi z 1755 roku.
Wieża wypełniona murem
Trzęsienie ziemi w Lizbonie spowodowało jej pęknięcia i trzeba było wzmocnić podstawę. Jest grubsza, niż przewidywał projekt.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Salamanki
Wchodzi się przez Puerta de la Torre, od tej strony Nowej Katedry, która wychodzi na plac, a bilet jest osobny od biletu do katedr. Obie rzeczy możesz zrobić tego samego dnia albo osobno.
Trasa trwa dobrą godzinę i nie jest szczególnie męcząca: są schody, ale rozłożone na odcinki z odpoczynkami, a nie ciągłe wejście pod górę. Są jednak wąskie przejścia i odcinki na wysokości, więc nie jest dla osób z klaustrofobią albo silnym lękiem wysokości.
Najlepsza pora to późne popołudnie, kiedy kamień z Villamayor robi się złoty, a całe miasto się rozpala. Z tarasów widać Plaza Mayor, kolegium Clerecía, Tormes i pola Kastylii, które otwierają się za nimi.
Najczęstsze pytania
Czy ten biskup pojawia się jeszcze gdzieś?
Ni mniej, ni więcej, tylko w „Pieśni o Cydzie”, wielkim średniowiecznym poemacie: pojawia się tam „biskup don Jerónimo”, ksiądz wojownik, który prosił, żeby iść na czele bitwy. To właśnie on. I to nie wszystko: opowiadają, że krucyfiks czczony w katedrze, Cristo de las Batallas, to ten, który nosił podczas kampanii u boku El Cida. Biskup, który w równym stopniu modlił się i walczył, i który spoczął tutaj, w mieście, które uczynił swoim.
