Leży pięć minut od Guggenheima, w parku ze stuletnimi drzewami, i wielu zwiedzających przechodzi obok, nie wchodząc do środka. To gruby błąd: kiedy cały świat stał w kolejce, żeby zobaczyć tytan, mieszkańcy Bilbao przychodzili tutaj, żeby w ciszy oglądać El Greca i Goyę. Jego początki sięgają 1908 roku, a kolekcja obejmuje osiem wieków, co czyni je muzeum o najbogatszych zbiorach w Kraju Basków.
Osiem wieków w dyskretnym budynku
Trasa zwiedzania zaczyna się od gotyckich obrazów na desce i malarstwa flamandzkiego, a dochodzi do sztuki współczesnej, z takimi nazwiskami jak Francis Bacon czy Antoni Tàpies. Pośrodku są dzieła, na których opiera się cała kolekcja: wielkoformatowy El Greco, prace Zurbarána, Ribery i Goi, w tym kilka portretów.
Drugą nogą jest malarstwo baskijskie i tutaj muzeum jest po prostu niezastąpione. Zuloaga, Regoyos, bracia Zubiaurre, Arteta: rozdział, który muzea Madrytu załatwiają w paru salach, a który tu zajmuje tyle miejsca, na ile zasługuje. Nie ma lepszego miejsca, żeby zrozumieć, jak Kraj Basków widział sam siebie między 1890 a 1936 rokiem.
Jest też niespodzianka, która zbija z tropu prawie każdego. Wśród malarstwa hiszpańskiego wisi autentyczny Gauguin – praczki namalowane w Arles w 1888 roku, dokładnie w tych miesiącach, kiedy dzielił dom z Van Goghiem. To, że dzieło tej klasy jest tutaj, a nie we francuskim muzeum, wiele mówi o tym, jak powstawała ta kolekcja.
Muzeum mieszkańców
Jest lokalna tradycja, która tłumaczy, dlaczego tak się je kocha: przez długi czas wstęp był bezpłatny przez dużą część tygodnia, z wyraźnym zamiarem, by było to muzeum otwarte dla wszystkich, a nie usługa dla turystów. Do dziś zachowało godziny bezpłatnego wstępu, i to dość hojne w porównaniu z każdym muzeum tej rangi.
Budynek łączy korpus z 1945 roku z rozbudową z lat siedemdziesiątych i z zewnątrz niczym się nie wyróżnia. Stoi w samym środku parku Doña Casilda, więc zwiedzanie można przedzielić spacerem pod drzewami, a kawiarnia z tarasem to jeden z najlepszych przystanków w okolicy.
Muzeum jest w trakcie dużej rozbudowy zaprojektowanej przez pracownię Normana Fostera, co oznacza, że w niektórych częściach mogą trwać prace, a układ sal może się zmienić. Warto to sprawdzić przed wizytą. Foster, nawiasem mówiąc, zostawił już ślad w mieście: zaprojektował wejścia do metra z wygiętego szkła, które nazywa się tu fosteritos.
Nie do przegapienia
Niespodziewany Gauguin
Praczki namalowane w Arles w 1888 roku, akurat kiedy dzielił dom z Van Goghiem. Wisi wśród malarstwa hiszpańskiego.
Najlepsze malarstwo baskijskie
Zuloaga, Regoyos, Arteta i bracia Zubiaurre z miejscem, na jakie zasługują. W Madrycie zajmują dwie sale, tutaj całe muzeum.
Godziny bezpłatnego wstępu
Powstało jako muzeum otwarte dla wszystkich i zachowało długie bezpłatne godziny, rzadkie w tej kategorii.
Rozbudowa Normana Fostera
Pracownia, która zaprojektowała wejścia do metra w mieście, rozbudowuje muzeum. W niektórych częściach mogą trwać prace.
Jak wpasować je w zwiedzanie Bilbao
Stoi w parku Doña Casilda, pięć minut pieszo od Guggenheima i dziesięć od Gran Vía. To naturalne uzupełnienie wielkiego muzeum i sposób, żeby nie wyjechać z Bilbao, zobaczywszy tylko architekturę.
Najlepiej połączyć oba tego samego dnia, ale nie jedno zaraz po drugim: Guggenheim rano, obiad, a Muzeum Sztuk Pięknych po południu, z parkiem pomiędzy. Dwa wielkie muzea jedno po drugim wykończą każdego.
Licz półtorej godziny, dwie, jeśli interesuje cię malarstwo baskijskie. I skorzystaj z godzin bezpłatnego wstępu, jeśli pasują ci do planu: w tym muzeum to nie symboliczny gest, tylko spory kawałek dnia.
Najczęstsze pytania
Czy to prawda, że to muzeum przechodzi wielką przebudowę?
Tak, i z nie byle jakim podpisem. Wielką rozbudowę zaprojektowała pracownia Normana Fostera, jednego z najsłynniejszych architektów na świecie. I jest tu piękne mrugnięcie oka: Foster zostawił już swój ślad w Bilbao wejściami do metra, tymi wejściami z wygiętego szkła, które mieszkańcy Bilbao czule nazywają „fosteritos”. Więc to ciche, kamienne muzeum też doczekało się swojego uderzenia architektury z gwiazdorskim nazwiskiem. Tu nikt nie ucieknie przed zamiłowaniem do pięknego budowania.
Czy jest tu jakieś dzieło, które mnie zaskoczy?
Więcej niż jedno. Ludzie przychodzą, myśląc o malarstwie hiszpańskim, i nagle trafiają na prawdziwego Gauguina wiszącego na ścianie: praczki namalowane w Arles, na południu Francji, w 1888 roku, dokładnie w tych miesiącach, kiedy dzielił dom z Van Goghiem. To, że taka perła sztuki francuskiej wisi w muzeum w Bilbao, dużo mówi o ambicji i pieniądzach, jakie miało to miasto. To nie jest tylko lokalne muzeum: kryje skarby światowej klasy.
