Macarena i Alameda: Sewilla, w której mieszkają ludzie
Almohadzkie mury, najbardziej ukochana figura Matki Bożej w mieście, barok San Luis, pałac odzyskany przez mieszkańców i najstarsza publiczna promenada w Hiszpanii. Wszystko w północnej połowie, tej, której nie ma na pocztówkach.
Na północ od Las Setas Sewilla zmienia temperaturę. Znikają walizki na kółkach, ceny spadają, ulice się zwężają, a miasto znów wypełnia się ludźmi, którzy tu mieszkają. To oś biegnąca od murów Macareny do Alameda de Hércules wzdłuż calle San Luis, a skupia jedne z najbardziej imponujących rzeczy w mieście – jedyne wciąż stojące mury, najlepszy barokowy kościół, najstarszą publiczną promenadę w Hiszpanii – przy ułamku turystów, którzy odwiedzają monumentalne centrum.
Jeśli twoja wizyta wypada w czwartek rano, zmień plan i przyjdź tutaj: na calle Feria rozkłada się El Jueves, targ starzyzny udokumentowany od XIII wieku.
Co zostało z murów
Sewillę otaczało sześć kilometrów murów z ponad setką wież i tuzinem bram, wzniesionych przez Almorawidów i wzmocnionych przez Almohadów w XII wieku. Wytrzymały piętnaście miesięcy oblężenia w 1248 roku. A w XIX wieku miasto zburzyło je prawie w całości, między 1858 a 1873 rokiem, bo przeszkadzały w ruchu, w rozbudowie i w higienie.
Z tego wszystkiego zostały trzy bramy i jeden ciągły odcinek: czterysta metrów między bramą Puerta de la Macarena a bramą Puerta de Córdoba, z siedmioma czy ośmioma wieżami. Jest właśnie tutaj i można przejść go w całości chodnikiem po zewnętrznej stronie. Prawie nikt tego nie robi, a to jeden z najbardziej niezwykłych i najbardziej wdzięcznych spacerów w mieście.
Przyjrzyj się fakturze muru: to almohadzki tapial, ziemia ubijana między drewnianymi deskami szalunku, a poziome linie, które widzisz, to dosłownie odciski skrzyń szalunkowych. To nie okładzina ani rekonstrukcja: to oryginalna technika budowlana, wystawiona na słońce od ośmiuset lat.
Naprzeciwko, zamykając scenę, stoi fasada dawnego szpitala Hospital de las Cinco Llagas, długa na ponad sto pięćdziesiąt metrów, dziś siedziba Parlamentu Andaluzji. Żaden inny punkt Sewilli nie skupia ośmiu stuleci tak wyraźnie w jednym spojrzeniu.
Najpiękniejsza z trzech bram, które przetrwały wyburzenie, i jedyny ciągły odcinek murów, jaki pozostał miastu. Przez ten łuk wjeżdżali królowie podczas uroczystych wizyt, pod łukami triumfalnymi wznoszonymi na tę jedną okazję. Tapial, który widzisz, pochodzi z XII wieku i nigdy nie przestał stać pod gołym niebem.
Jeden z największych budynków hiszpańskiego renesansu, ufundowany w 1500 roku przez Catalinę de Ribera, by leczyć ubogie kobiety, i budowany od 1546 roku wokół prawie dziesięciu dziedzińców. Od 1992 roku jest siedzibą andaluzyjskiego parlamentu: posłowie obradują pod sklepieniem szpitalnego kościoła. Można go zwiedzać z przewodnikiem za darmo, po wcześniejszej rezerwacji.
W środku znajduje się najbardziej ukochana figura Sewilli: barokowa rzeźba z około 1680 roku, oficjalnie anonimowa, a przez wielu przypisywana Luisie Roldán, z pięcioma szklanymi łzami na twarzy. Tylko raz w swojej historii została ubrana w żałobę, w 1920 roku, kiedy zginął torero Joselito el Gallo. Wstęp do bazyliki jest bezpłatny; za muzeum płaszczy i koron płaci się osobno.
Pobierz aplikację i odkrywaj Seville offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Macarena i Alameda: prawdziwa Sewilla z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Od łuku do Alamedy jest dwadzieścia minut i ładnych kilka stuleci.
Calle San Luis to kręgosłup Macareny i jedna z najdłuższych i najbardziej żywych ulic starego miasta. Schodzi od murów do Alamedy, mijając klasztory, corralas (kamienice czynszowe ze wspólnym dziedzińcem), tawerny z dawnych czasów i osiedlowe sklepy, a w połowie drogi stoi coś, co jest prawdopodobnie najlepszym kościołem Sewilli po katedrze.
San Luis de los Franceses to arcydzieło Leonarda de Figueroi, architekta, który nauczył to miasto robić barok z cegły, azulejos i gipsu. Zbudowano go między 1699 a 1730 rokiem jako kościół nowicjatu jezuitów, a trzydzieści siedem lat po jego ukończeniu Karol III wypędził jezuitów z Hiszpanii i nigdy już do niego nie wrócili.
Fasada z kolumnami salomonowymi i wklęsło-wypukłym ruchem to najbliższa Borrominiemu rzecz, jaka istnieje w Andaluzji. Wnętrze ma plan koła i przykrywa je bardzo wysoka kopuła pomalowana przez Lucasa Valdésa, syna Valdésa Leala, ze wszystkimi świętymi jezuitami z katalogu. Pomyślano ją tak, by oglądać ją z jednego dokładnego punktu na posadzce, z głową odchyloną do tyłu. Stań właśnie tam.
Nieco niżej ulica otwiera się na Plaza del Pumarejo i tam dzielnica zmienia rejestr: z architektury na sąsiedzką wspólnotę.
Klejnot sewilskiego baroku, zbudowany między 1699 a 1730 rokiem przez Leonarda de Figueroę dla nowicjatu jezuitów. Plan koła, kopuła pomalowana od góry do dołu przez Lucasa Valdésa, złocone retabula, kaplica domowa i krypta. Wstęp bezpłatny, ale z ograniczonymi godzinami i częstymi zamknięciami: sprawdź, zanim tam pójdziesz.
Okazały dom z XVIII wieku, który był pałacem, napoleońskimi koszarami, sierocińcem, szkołą i corralą, w której mieszkało ponad sześćdziesiąt rodzin. Na początku lat dwutysięcznych chciano zamienić go w hotel; mieszkańcy się zorganizowali, zajęli go i doprowadzili do tego, że w 2003 roku uznano go za Bien de Interés Cultural, czyli zabytek pod ochroną prawną. Dziś to przestrzeń sąsiedzka z tawernami i warsztatami.
Najstarszy targ spożywczy w Sewilli, ze stoiskami rybnymi, które od pokoleń należą do tej samej rodziny. W czwartki rano wokół niego rozkłada się El Jueves, targ starzyzny udokumentowany od XIII wieku i prawdopodobnie najstarszy w Hiszpanii: książki, płyty, narzędzia, ceramika i sporo złomu.
Na końcu trasy otwiera się ogromny prostokąt z drzewami i ogródkami ze wszystkich czterech stron: Alameda de Hércules, założona w 1574 roku i uważana za najstarszy zachowany publiczny ogród i aleję spacerową w Hiszpanii. Przed tą datą było tu martwe ramię rzeki Guadalquivir, laguna, która każdego lata gniła.
Dwie kolumny na południowym krańcu są naprawdę rzymskie, przeniesione ze świątyni przy calle Mármoles, gdzie wciąż stoją trzy. Na ich szczycie ustawiono Herkulesa, mitycznego założyciela miasta, i Juliusza Cezara, który dał mu mury. Te na północnym krańcu, z lwami, pochodzą z XVIII wieku.
W XIX i XX wieku Alameda miała bardzo złą sławę: podejrzane tawerny, prostytucja i upadek, którego rodziny unikały nocą. Przebudowa z połowy lat dwutysięcznych zmieniła wszystko i dziś to najbardziej różnorodna część Sewilli, z ugruntowaną sceną LGBTI, muzyką na żywo, starymi tawernami i rodzinami z dziećmi, które o dziesiątej wieczorem dzielą ten sam chodnik.
To także najlepsze miejsce w centrum, by zjeść obiad i kolację, nie wpadając w turystyczny obieg. Okoliczne ulice – Amor de Dios, Calatrava, Feria – skupiają kuchnię opartą na produktach z targu i bary z dawnych czasów, z cenami wyraźnie niższymi niż w okolicy katedry.
Założona w 1574 roku na osuszonej lagunie: najstarsza zachowana publiczna aleja spacerowa z drzewami w Hiszpanii i jedna z pierwszych w Europie. Dziś to bohemiczne serce miasta, z ogródkami czynnymi o każdej porze i dwiema rzymskimi kolumnami, które górują nad południowym krańcem, z Herkulesem i Juliuszem Cezarem na szczycie.
Jeden z najbardziej cenionych barów w mieście i doskonały przykład tego, co dzieje się w tej dzielnicy: poważna kuchnia tapas, z nagradzanymi daniami, podawana w ulicznej tawernie, w której trzeba stać w kolejce. Przy barze nie ma rezerwacji. Przyjść wcześnie albo bardzo późno to jedyna strategia, która działa.
Tak, i to z dwóch bardzo konkretnych powodów. Po pierwsze, skupia rzeczy, których nie ma nigdzie indziej: jedyny odcinek almohadzkich murów, jaki pozostał miastu, najbardziej czczoną figurę Matki Bożej w Sewilli i najlepszy barokowy kościół starego miasta. A po drugie, to ta połowa Sewilli, w której wciąż mieszkają ludzie, z osiedlowymi cenami i bez presji monumentalnego centrum. Jest dwadzieścia pięć minut pieszo od katedry.
Co można zobaczyć na Alameda de Hércules?
Samą promenadę, która jest najstarszym zachowanym publicznym ogrodem w Hiszpanii: powstała w 1574 roku na osuszonym martwym ramieniu rzeki Guadalquivir. Na południowym krańcu stoją dwie autentyczne rzymskie kolumny, przeniesione ze świątyni przy calle Mármoles, z posągami Herkulesa i Juliusza Cezara na szczycie. A dookoła najbardziej różnorodna i najbardziej ożywiona część miasta, z ogródkami, muzyką na żywo i kuchnią wyraźnie tańszą niż w centrum.
Ile kosztuje wstęp do bazyliki Macarena?
Bazylika jest bezpłatna i można do niej swobodnie wejść poza godzinami nabożeństw. Muzeum, w którym przechowuje się haftowane płaszcze, korony i wyposażenie platformy procesyjnej, ma osobny bilet za około 5 euro. Jeśli interesuje cię haft albo chcesz zrozumieć fenomen sewilskich bractw, warto; jeśli nie, wystarczy zobaczyć figurę w jej retabulum.
Czy można zwiedzić Parlament Andaluzji?
Tak, i to za darmo. Parlament organizuje zwiedzanie z przewodnikiem po dawnym szpitalu Hospital de las Cinco Llagas, obejmujące dziedzińce, reprezentacyjne sale i salę obrad plenarnych, urządzoną w szpitalnym kościele z XVI wieku. Trzeba zarezerwować z wyprzedzeniem i dostosować się do kalendarza instytucji, ale to jedna z najmniej znanych i najbardziej zaskakujących wizyt w Sewilli.
Czym jest El Jueves na calle Feria?
To targ używanych przedmiotów, który co czwartek rano rozkłada się na calle Feria, obok najstarszego targu spożywczego w mieście. Jest udokumentowany od XIII wieku, co prawdopodobnie czyni go najstarszym targiem tego typu w Hiszpanii. Sprzedaje się książki, płyty, narzędzia, ceramikę i sporo złomu, a atmosfera jest warta więcej niż towar.
Czy dzielnica Macarena jest bezpieczna?
Tak, to zwykła dzielnica mieszkaniowa, bardzo ruchliwa, z własnym życiem jak każda zamieszkana część centrum stolicy. Jak w każdym turystycznym mieście, warto zachować zwykłą ostrożność wobec portfeli w zatłoczonych miejscach, zwłaszcza na czwartkowym targu i w ogródkach na Alamedzie późnym wieczorem. Nic, co nie dotyczyłoby tak samo calle Sierpes.
Jak to zrobić i kiedy
Naturalny kierunek trasy to z północy na południe: dojechać autobusem do Macareny, zobaczyć mury, łuk i bazylikę, zejść calle San Luis do San Luis de los Franceses i Pumarejo, a skończyć na Alamedzie. To około dwudziestu pięciu minut samego marszu i od trzech do czterech godzin z przystankami.
Odwrotny kierunek też się sprawdza i ma jedną zaletę: kończysz przy Macarenie i wracasz do centrum autobusem, ze zmęczonymi nogami, zamiast pieszo. Tracisz jednak najlepsze możliwe zakończenie, czyli posiedzenie na Alamedzie o zachodzie słońca.
Jedyne kłopotliwe godziny otwarcia ma San Luis de los Franceses, który jest otwarty w ograniczonych przedziałach czasu i często zamyka się z powodu uroczystości. Sprawdź to, zanim ułożysz dzień wokół tej wizyty: to najbardziej imponujący punkt trasy i ten, który najłatwiej zastać zamknięty.
I ostrzeżenie co do dat: w Wielkim Tygodniu, nad ranem w Wielki Piątek, Macarena wyrusza w procesji i cała dzielnica zmienia się w coś zupełnie innego. Jeśli podróżujesz w tych dniach, nie planuj na tę noc niczego innego.
Informacje praktyczne
DojazdAutobusy C1, C2 i 13 do Macareny; 25 minut pieszo od katedry przez calle San Luis.
Ile czasuOd trzech do czterech godzin z przystankami. Sam marsz to 25 minut.
Co jest płatneTylko muzeum Macareny, około 5 euro. Mury, bazylika, San Luis, Pumarejo i Alameda są bezpłatne.
Kłopotliwe godzinySan Luis de los Franceses jest otwarty w ograniczonych przedziałach czasu i często zamyka się z powodu uroczystości. Sprawdź wcześniej.
Najlepszy dzieńCzwartek rano, żeby trafić na targ przy calle Feria.
Gdzie zjeśćAlameda i przyległe ulice: Amor de Dios, Calatrava i Feria. Wyraźnie taniej niż w monumentalnym centrum.
Na mapie
🎧 Z Viavoy
Spaceruj po Seville i słuchaj we własnym tempie
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Seville offline, kiedy chcesz.
od 2,99 €· płatność jednorazowa
City Pass · 9,99 €3 dni, wszystkie trasy w Seville