Targ Vegueta
Najstarszy targ na Wyspach Kanaryjskich, z około 1856 roku, z centralnym dziedzińcem otoczonym galeriami. Są tu stoiska, przy których zjesz tapas z tym, co kupisz obok.

Odmiany ziemniaków przywiezione z Ameryki w XVI wieku, prażona mąka starsza niż podbój i kozie sery, które prawie nie opuszczają archipelagu.
🎧 Na trasie Vegueta: katedra, Kolumb i dzielnica założycielskaKuchnia kanaryjska nie przypomina żadnej innej kuchni hiszpańskiej, a powód jest geograficzny: przez stulecia te wyspy leżały bliżej Ameryki niż Hiszpania kontynentalna i były obowiązkowym przystankiem dla wszystkiego, co przepływało przez Atlantyk. W efekcie spiżarnia ma tu składniki, które nigdzie indziej w kraju nie są codziennością.
Papas arrugadas, „pomarszczone ziemniaki”, to danie sztandarowe: małe ziemniaki gotowane w łupinach z dużą ilością soli, aż woda odparuje, a skórka się pomarszczy i pokryje cienką solną skorupką. Je się je w całości, ze skórką, maczając w sosie.
Najciekawsze są odmiany. Stare kanaryjskie papas pochodzą od bulw przywiezionych z Ameryki w XVI wieku, a wiele z nich praktycznie zniknęło w miejscu pochodzenia: tutaj wciąż uprawia się je na małych poletkach, pod nazwami takimi jak papa negra, bonita czy borralla.
Mojos to dwa sosy, które towarzyszą prawie wszystkiemu. Czerwone, czyli picón, ma suszoną paprykę, czosnek, kmin rzymski, oliwę i ocet i podaje się je do mięsa i do papas. Zielone, z kolendrą albo natką pietruszki, podaje się do ryb. Przynosi się je osobno, w miseczce, a zasada jest taka, że się macza, a nie polewa z wierzchu.
Wśród ryb królową jest vieja: ryba skalna o delikatnym mięsie, którą je się tu gotowaną z papas i mojo, a poza archipelagiem praktycznie się jej nie spotyka. Do tego cherne, sama i bocinegro.
Najstarszy targ na Wyspach Kanaryjskich, z około 1856 roku, z centralnym dziedzińcem otoczonym galeriami. Są tu stoiska, przy których zjesz tapas z tym, co kupisz obok.
Pobierz aplikację i odkrywaj Las Palmas offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Vegueta: katedra, Kolumb i dzielnica założycielska z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Gofio to drobno zmielona mąka z prażonego ziarna – pszenicy albo millo, czyli kanaryjskiej kukurydzy – i najstarsze pożywienie Wysp Kanaryjskich. Dawni Kanaryjczycy, zanim ktokolwiek przypłynął z Europy, jedli podobne prażone ziarno, które nazywali „ahoren”. Jemy go od tysiącleci.
Używa się go na tysiąc sposobów: zagniata z wywarem, posypuje nim potrawę jednogarnkową, miksuje z mlekiem albo bananem, dodaje do deserów. Na początku zbija z tropu, a potem okazuje się dość uzależniający. Zamówienie go to najszybszy sposób, żeby zjeść coś naprawdę sprzed hiszpańskiego podboju.
Sery to drugi wielki rozdział. Kanaryjskie sery są w większości kozie, z własnymi apelacjami na kilku wyspach, i je się je świeże, półdojrzałe albo wędzone. Bardzo niewiele z nich opuszcza archipelag.
Z potraw jednogarnkowych rancho canario i puchero, z ciecierzycą, mięsem i warzywami. A na deser bienmesabe, z migdałami i miodem, oraz frangollo, znów na bazie millo. Wszystko to znajdziesz na targu Vegueta i w każdej miejscowej karcie.
Do picia wina kanaryjskie, które przeżywają świetny okres: rosną na wulkanicznej glebie, a szczepy – listán negro, malvasía, marmajuelo – nie występują nigdzie indziej.
Targ Vegueta to pierwszy przystanek, i to rano: tu zobaczysz całą spiżarnię i tu usiądziesz, żeby zjeść tapas z tym, co przed chwilą kupiono na sąsiednim stoisku. Po południu traci swój urok.
W dzielnicach Vegueta i Triana jest sporo restauracji z kuchnią kanaryjską, w ulicach równoległych do Calle Mayor i wokół Plaza de Santa Ana. To rejon z najlepszym stosunkiem jakości do atmosfery.
W północnej części miasta Mercado del Puerto – z żelaza i szkła, obok Zamek La Luz – stał się bardzo żywym centrum gastronomicznym, ze stoiskami z tapas i sporym ruchem wieczorami.
A na plaży Las Canteras promenada jest pełna restauracji z ogródkami z widokiem na morze. W pierwszej linii ceny idą w górę, ale kolacja z widokiem na zachód słońca nad Atlantykiem jest tego warta przynajmniej raz.
Przydatna uwaga: na Wyspach Kanaryjskich ceny w restauracjach są zwykle nieco niższe niż w Hiszpanii kontynentalnej, między innymi dlatego, że IGIC, miejscowy podatek pośredni, jest niższy niż VAT na kontynencie.
W ulicach równoległych do niej skupia się najlepsza kuchnia kanaryjska w centrum, w rozsądnych cenach i z secesyjnymi fasadami w gratisie.
Promenada jest pełna ogródków z widokiem na Atlantyk. W pierwszej linii ceny idą w górę, ale kolacja o zachodzie słońca jest warta tego raz.
Małe ziemniaki gotowane w łupinach z dużą ilością soli, aż woda odparuje, a skórka się pomarszczy i pokryje cienką solną skorupką. Je się je w całości, ze skórką, maczając w mojo. Wiele używanych odmian pochodzi od bulw przywiezionych z Ameryki w XVI wieku, które w miejscu pochodzenia prawie zniknęły.
Czerwone mojo, czyli picón, ma suszoną paprykę, czosnek, kmin rzymski, oliwę i ocet i podaje się je do mięsa i do papas. Zielone mojo ma kolendrę albo natkę pietruszki i podaje się je do ryb. Przynosi się je osobno, w miseczce, a miejscowa zasada jest prosta: się macza, a nie polewa nim talerza.
Drobno zmielona mąka z prażonego ziarna – pszenicy albo millo – i najstarsze pożywienie Wysp Kanaryjskich. Dawni Kanaryjczycy jeszcze przed podbojem jedli podobne prażone ziarno, które nazywali „ahoren”. Je się go zagniecionego z wywarem, posypuje nim potrawę jednogarnkową, miksuje z mlekiem albo bananem i dodaje do deserów.
Vieję, królową kanaryjskiego stołu: rybę skalną o delikatnym mięsie, którą je się tu gotowaną z papas i mojo, a poza archipelagiem praktycznie się jej nie spotyka. Do tego cherne, sama i bocinegro, wszystkie z tego samego dnia, jeśli jesz blisko wybrzeża.
Rano na targu Vegueta, żeby poznać spiżarnię i zjeść tapas. Na posiłek przy stole ulice równoległe do Calle Mayor de Triana i okolice Plaza de Santa Ana mają dobrą kuchnię kanaryjską w rozsądnych cenach. A Mercado del Puerto w północnej części miasta stał się bardzo żywym centrum gastronomicznym.
Bardzo, i przeżywa świetny okres. Rośnie na wulkanicznej glebie, a szczepy – listán negro, malvasía, marmajuelo – nie występują nigdzie indziej na świecie. To jedna z rzeczy, których najbardziej warto tu spróbować, bo poza archipelagiem dystrybucja wciąż jest skąpa.
Zwykle jest nieco tańsze niż w Hiszpanii kontynentalnej, między innymi dlatego, że IGIC, miejscowy podatek pośredni, jest niższy niż VAT na kontynencie. W Las Palmas większość restauracji pracuje ponadto dla mieszkańców miasta, a nie dla turystów przejazdem, z wyjątkiem pierwszej linii plaży.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Las Palmas offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



