Αγορά της Βεγκέτα
Η παλαιότερη των Καναρίων, γύρω στο 1856, με μια κεντρική αυλή που την περιβάλλουν διάδρομοι. Υπάρχουν πάγκοι όπου τρως τάπας με ό,τι αγοράζεις δίπλα.

Ποικιλίες πατάτας που ήρθαν από την Αμερική τον 16ο αιώνα, καβουρδισμένο αλεύρι παλαιότερο από την κατάκτηση και κατσικίσια τυριά που σχεδόν δεν φεύγουν από το αρχιπέλαγος.
🎧 Στη διαδρομή Βεγκέτα: ο Καθεδρικός, ο Κολόμβος και η ιδρυτική συνοικίαΗ κουζίνα των Καναρίων δεν μοιάζει με καμία άλλη ισπανική κουζίνα, και ο λόγος είναι γεωγραφικός: αυτά τα νησιά ήταν για αιώνες πιο κοντά στην Αμερική από την Ιβηρική χερσόνησο, και ήταν υποχρεωτικός σταθμός για ό,τι διέσχιζε τον Ατλαντικό. Το αποτέλεσμα είναι ένα κελάρι με υλικά που πουθενά αλλού στη χώρα δεν είναι καθημερινά.
Οι πάπας αρουγάδας είναι το εμβληματικό πιάτο: μικρές πατάτες βρασμένες με πολύ αλάτι και χωρίς να τις ξεφλουδίσεις, ώσπου το νερό εξατμίζεται και η φλούδα μένει ζαρωμένη και σκεπασμένη με μια λεπτή αλμυρή κρούστα. Τρώγονται ολόκληρες, με τη φλούδα, και βουτιούνται στη σάλτσα.
Το ενδιαφέρον είναι οι ποικιλίες. Οι παλιές πατάτες των Καναρίων κατάγονται από κονδύλους που ήρθαν από την Αμερική τον 16ο αιώνα, και πολλές έχουν πρακτικά εξαφανιστεί στον τόπο καταγωγής τους: εδώ εξακολουθούν να καλλιεργούνται σε μικρά χωράφια, με ονόματα όπως πάπα νέγρα, μπονίτα ή μποράγια.
Τα μόχο είναι οι δύο σάλτσες που συνοδεύουν σχεδόν τα πάντα. Το κόκκινο ή πικόν έχει ξερή πιπεριά, σκόρδο, κύμινο, λάδι και ξίδι, και πάει με το κρέας και τις πατάτες. Το πράσινο, με κόλιανδρο ή μαϊντανό, συνοδεύει το ψάρι. Σερβίρονται χωριστά, σε μπολάκι, και ο κανόνας είναι ότι βουτάς, δεν το ρίχνεις από πάνω.
Στα ψάρια, η βιέχα είναι η βασίλισσα: ένα ψάρι των βράχων με λεπτή σάρκα που εδώ τρώγεται βραστό με πατάτες και μόχο, και που έξω από το αρχιπέλαγος πρακτικά δεν βρίσκεται. Επίσης τσέρνε, σάμα και μποθινέγκρο.
Η παλαιότερη των Καναρίων, γύρω στο 1856, με μια κεντρική αυλή που την περιβάλλουν διάδρομοι. Υπάρχουν πάγκοι όπου τρως τάπας με ό,τι αγοράζεις δίπλα.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Βεγκέτα: ο Καθεδρικός, ο Κολόμβος και η ιδρυτική συνοικία με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το γκόφιο είναι αλεύρι από καβουρδισμένους σπόρους —σιτάρι ή μίγιο (καλαμπόκι)— αλεσμένο ψιλό, και είναι η παλαιότερη τροφή των Καναρίων. Οι αρχαίοι κάτοικοι των Καναρίων, πριν φτάσει οποιοσδήποτε από την Ευρώπη, έτρωγαν ένα παρόμοιο καβουρδισμένο δημητριακό που το έλεγαν «αορέν». Τρώγεται εδώ και χιλιετίες.
Χρησιμοποιείται με χίλιους τρόπους: ζυμωμένο με ζωμό, πασπαλισμένο πάνω στο ποτάχε, χτυπημένο με γάλα ή μπανάνα, σε επιδόρπια. Στην αρχή σε μπερδεύει και μετά γίνεται αρκετά εθιστικό. Το να το παραγγείλεις είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να φας κάτι γνήσια προϊσπανικό.
Τα τυριά είναι το άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Τα τυριά των Καναρίων είναι κυρίως κατσικίσια, με δικές τους ονομασίες προέλευσης σε διάφορα νησιά, και τρώγονται φρέσκα, ημιωριμασμένα ή καπνιστά. Φεύγουν ελάχιστα από το αρχιπέλαγος.
Στα χυλώδη φαγητά, το ράντσο κανάριο και το πουτσέρο, με ρεβίθια, κρέας και λαχανικά. Και για επιδόρπιο, το μπιενμεσάμπε, με αμύγδαλο και μέλι, και το φραγκόγιο, πάλι με βάση το μίγιο. Όλα αυτά τα βρίσκεις στην Αγορά της Βεγκέτα και σε κάθε τοπικό κατάλογο.
Για ποτό, τα κρασιά των Καναρίων, που ζουν μια εξαιρετική στιγμή: καλλιεργούνται σε ηφαιστειακό έδαφος και οι ποικιλίες —λιστάν νέγρο, μαλβαζία, μαρμαχουέλο— δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.
Η Αγορά της Βεγκέτα είναι η πρώτη στάση, και το πρωί: είναι εκεί όπου βλέπεις ολόκληρο το κελάρι και όπου μπορείς να καθίσεις να φας τάπας με ό,τι μόλις αγόρασαν από τον διπλανό πάγκο. Μετά το μεσημέρι χάνει τη χάρη της.
Στη Βεγκέτα και στην Τριάνα υπάρχει καλή πυκνότητα εστιατορίων με κουζίνα των Καναρίων, στους δρόμους που είναι παράλληλοι με την Κάγιε Μαγιόρ και γύρω από την Πλάθα ντε Σάντα Άνα. Είναι η περιοχή με την καλύτερη σχέση ανάμεσα σε ποιότητα και ατμόσφαιρα.
Στη βόρεια περιοχή, η Αγορά του Λιμανιού —από σίδερο και γυαλί, δίπλα στο Κάστρο ντε λα Λουθ— έχει γίνει ένα πολύ ζωντανό γαστρονομικό κέντρο, με πάγκους για τάπας και αρκετή ατμόσφαιρα το βράδυ.
Και στο Λας Καντέρας, ο παραλιακός περίπατος είναι γεμάτος εστιατόρια με τραπεζάκια έξω που κοιτάζουν τη θάλασσα. Οι τιμές ανεβαίνουν στην πρώτη γραμμή, αλλά το δείπνο βλέποντας το ηλιοβασίλεμα πάνω από τον Ατλαντικό αξίζει τουλάχιστον μία φορά.
Μια χρήσιμη σημείωση: στα Κανάρια οι τιμές στα εστιατόρια είναι συνήθως λίγο χαμηλότερες από ό,τι στην ηπειρωτική Ισπανία, μεταξύ άλλων επειδή ο IGIC, ο τοπικός έμμεσος φόρος, είναι χαμηλότερος από τον ηπειρωτικό ΦΠΑ.
Στους παράλληλους δρόμους του βρίσκεται η μεγαλύτερη πυκνότητα κουζίνας των Καναρίων στο κέντρο, με λογικές τιμές και μοντερνιστικές προσόψεις από πάνω.
Ο παραλιακός περίπατος είναι γεμάτος τραπεζάκια που κοιτάζουν τον Ατλαντικό. Οι τιμές ανεβαίνουν στην πρώτη γραμμή, αλλά το δείπνο με το ηλιοβασίλεμα αξίζει μία φορά.
Μικρές πατάτες βρασμένες με πολύ αλάτι και χωρίς να τις ξεφλουδίσεις, ώσπου το νερό εξατμίζεται και η φλούδα μένει ζαρωμένη και σκεπασμένη με μια λεπτή αλμυρή κρούστα. Τρώγονται ολόκληρες, με τη φλούδα, βουτηγμένες σε μόχο. Πολλές από τις ποικιλίες που χρησιμοποιούνται κατάγονται από κονδύλους που ήρθαν από την Αμερική τον 16ο αιώνα και έχουν σχεδόν εξαφανιστεί στον τόπο καταγωγής τους.
Το κόκκινο μόχο ή πικόν έχει ξερή πιπεριά, σκόρδο, κύμινο, λάδι και ξίδι, και συνοδεύει το κρέας και τις πατάτες. Το πράσινο μόχο έχει κόλιανδρο ή μαϊντανό και πάει με το ψάρι. Σερβίρονται χωριστά, σε μπολάκι, και ο τοπικός κανόνας είναι απλός: βουτάς, δεν το ρίχνεις πάνω στο πιάτο.
Αλεύρι από καβουρδισμένους σπόρους —σιτάρι ή μίγιο (καλαμπόκι)— αλεσμένο ψιλό, και η παλαιότερη τροφή των Καναρίων. Οι αρχαίοι κάτοικοι των Καναρίων έτρωγαν ήδη πριν από την κατάκτηση ένα παρόμοιο καβουρδισμένο δημητριακό που το έλεγαν «αορέν». Τρώγεται ζυμωμένο με ζωμό, πασπαλισμένο πάνω στο ποτάχε, χτυπημένο με γάλα ή μπανάνα και σε επιδόρπια.
Τη βιέχα, που είναι η βασίλισσα του τραπεζιού των Καναρίων: ένα ψάρι των βράχων με λεπτή σάρκα που εδώ τρώγεται βραστό με πατάτες και μόχο και που έξω από το αρχιπέλαγος πρακτικά δεν βρίσκεται. Επίσης τσέρνε, σάμα και μποθινέγκρο, όλα της ημέρας αν τρως κοντά στην ακτή.
Στην Αγορά της Βεγκέτα το πρωί, για να καταλάβεις το κελάρι και να φας τάπας. Για να καθίσεις, οι δρόμοι που είναι παράλληλοι με την Κάγιε Μαγιόρ ντε Τριάνα και ο περίγυρος της Πλάθα ντε Σάντα Άνα έχουν καλή κουζίνα των Καναρίων σε λογικές τιμές. Και η Αγορά του Λιμανιού, στη βόρεια περιοχή, έχει γίνει ένα πολύ ζωντανό γαστρονομικό κέντρο.
Πολύ, και ζει μια εξαιρετική στιγμή. Καλλιεργείται σε ηφαιστειακό έδαφος και οι ποικιλίες —λιστάν νέγρο, μαλβαζία, μαρμαχουέλο— δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο. Είναι από τα πράγματα που αξίζει περισσότερο να δοκιμάσεις εδώ, γιατί έξω από το αρχιπέλαγος η διανομή παραμένει περιορισμένη.
Συνήθως είναι λίγο φθηνότερο από ό,τι στην ηπειρωτική Ισπανία, μεταξύ άλλων επειδή ο IGIC, ο τοπικός έμμεσος φόρος, είναι χαμηλότερος από τον ηπειρωτικό ΦΠΑ. Στο Λας Πάλμας, επιπλέον, τα περισσότερα εστιατόρια δουλεύουν για ανθρώπους της πόλης και όχι για τουρίστες περαστικούς, εκτός από την πρώτη γραμμή της παραλίας.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Las Palmas χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



