De andere poort die de sloop van de stadsmuur overleefde, en de brutaalste van de twee. Als de Torres de Serranos het voorname gezicht waren, zijn deze het militaire: massiever, blinder, meer gesloten. En ze hebben iets wat geen enkele andere poort in Spanje op dezelfde manier bewaart: de gevel zit vol inslagen van kanonskogels van de troepen van Napoleon, en de stad besloot ze nooit te dichten. Twee eeuwen geschiedenis, met klappen in een muur geschreven.
De poort die naar Madrid keek
Ze werden in het midden van de 15e eeuw gebouwd, een halve eeuw na die van Serranos, door Francesc Baldomar en daarna Pere Compte, dezelfde meester die later de Lonja zou bouwen. Ze sloten de westflank van de stad af, de kant van de weg naar Madrid en Castilië.
Het model werd overgenomen van het Castel Nuovo in Napels, dat toen onder de Kroon van Aragón viel: twee ronde torens aan weerszijden van de boog, met een massieve buitenkant en heel weinig openingen. Het verschil in opzet met die van Serranos zie je in één oogopslag: daar representatie, hier verdediging.
Ook deze torens bleven aan de binnenkant open, met de trappen en verdiepingen in het zicht, om dezelfde tactische reden. En ook zij overleefden de sloop van de muur in 1865, toen van de twaalf poorten van Valencia alleen deze twee werden gespaard.
De littekens van 1808
Tijdens de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog bombardeerden de Franse troepen Valencia, en deze poort kreeg de klappen rechtstreeks te verduren. De gaten die je in de steen ziet – rond, diep, verspreid over de hele buitengevel – zijn inslagen van artillerie uit die dagen.
De stad heeft ze nooit hersteld. Ze had ze bij elk van de latere restauraties kunnen opvullen en besloot dat niet te doen, en nu zijn ze het onderdeel van het monument waarover het meest wordt gepraat. Het is een bewuste keuze om de schade als herinnering te bewaren, en dat zie je niet vaak in het Spaanse erfgoed.
De torens hadden daarna een behoorlijk hard bestaan: ze deden eeuwenlang dienst als gevangenis, en in de 18e eeuw waren ze zelfs een vrouwengevangenis. Later waren ze een militaire gevangenis. Je kunt ze beklimmen, en van boven zie je de hele wijk El Carmen, de bedding van de Turia en aan de overkant de moderne stad.
Niet te missen
De inslagen van kanonskogels
Frans bombardement van 1808. De stad besloot ze nooit te herstellen en ze zijn er nog, goed zichtbaar.
Een Napolitaans model
Gekopieerd van het Castel Nuovo in Napels, dat toen onder de Kroon van Aragón viel.
Vrouwengevangenis
In de 18e eeuw. Daarvoor en daarna een gewone en een militaire gevangenis.
Twee van de twaalf
De muur had twaalf poorten en werd in 1865 gesloopt. Alleen deze en die van Serranos bleven over.
Hoe het in je bezoek aan Valencia past
Ze staan aan het westelijke uiteinde van het Barrio del Carmen, op tien minuten van de Torres de Serranos dwars door de wijk. De wandeling tussen de twee poorten is de beste manier om El Carmen te verkennen: je komt langs het IVAM, het Centre del Carme en de straten met de meeste straatkunst van de stad.
De toegang kost hetzelfde als bij Serranos en er zijn gratis dagen. De klim is korter en minder druk: veel mensen doen alleen Serranos en missen deze torens, die van buiten indrukwekkender zijn.
Een goede volgorde: 's ochtends Serranos beklimmen, op je gemak door El Carmen lopen, in de buurt eten en Quart beklimmen bij zonsondergang, als de ondergaande zon vol op de doorzeefde gevel valt en de sporen van de kanonskogels in reliëf zichtbaar worden.
Veelgestelde vragen
Wie bouwde deze andere torens?
Ze werden iets later dan die van Serranos opgetrokken, halverwege de vijftiende eeuw, door twee grote meesters: Francesc Baldomar en, later, Pere Compte, die de Lonja de la Seda afbouwde. Ze lieten zich inspireren door het Castel Nuovo in Napels, destijds onder de kroon van Aragón, en daarom hebben ze die afgeronde plattegrond en die sfeer van Italiaanse vesting. Meer dan een mooie poort wilden ze een massieve stop die een belegering kon doorstaan. En of ze die doorstonden.
Hadden ze nog andere functies naast die van poort?
Ja, en nogal harde. Lange tijd deden deze torens dienst als gevangenis; in de achttiende eeuw waren ze zelfs een vrouwengevangenis, en later een militaire gevangenis. Stel je voor dat je de dagen opgesloten doorbrengt binnen deze muren van meters dik, terwijl je het leven van de stad aan de andere kant van de steen hoort. Van de stad bewaken gingen ze over op gevangenen bewaken. Deze wijk heeft die gewoonte: niets wordt gesloopt, alles wordt hergebruikt en wisselt met de eeuwen van beroep.
