Hallo! Ik ben Daan, en ik ben je stem door El Cabanyal en La Malvarrosa, de vissersbuurt en het strand waar de paella werd geboren — althans voor de wereld.
Overzicht
We komen door het oude zeedorp met zijn kleurige straten, langs de kerk van de vissers, de Bodega Casa Montaña, het badhuis Las Arenas, La Pepica van Hemingway, het strand dat Sorolla schilderde en het huis waar een schrijver zichzelf een paleis bouwde met uitzicht op de Middellandse Zee. Zilte lucht en keuken, allebei tegelijk: ik vertel je waar je de echte paella eet en waarom dit pure zee is.
Onze wandeling begint bij de markthal van Cabanyal. We gaan beginnen.
Route
- 1
Mercado del Cabanyal
Je staat bij de ingang van de Mercado del Cabanyal, en het loont om hier even adem te halen voordat je de wijk in gaat. Het ruikt naar zee, naar verse vis op ijs, naar koffie uit de bar op de hoek en, als het halverwege de ochtend is, naar iemand die de rijst al op het vuur heeft staan.
- 2
Kerk van Nuestra Señora de los Ángeles
Voor je staat de kerk van Nuestra Señora de los Ángeles, de oudste en meest geliefde kerk van het Cabanyal.
- 3
Calle de la Reina
Je staat in de Calle de la Reina, de ruggengraat van het Cabanyal, de eerste straat die werd aangelegd toen dit nog een dorp was, los van Valencia.
- 4
De gekleurde huizen van de vissers
Blijf even staan en kijk om je heen: deze kleurrijke huisjes zijn de kleindochters van de barracas, de oude hutten van riet en witgekalkte klei waar de vissers woonden.
- 5
Bodega Casa Montaña
En kijk wat je hier meteen hebt, in de Calle Josep Benlliure: de Bodega Casa Montaña, maar liefst al in 1836 geopend.
- 6
Lonja del Pescado
Je staat voor de oude visafslag, de Llotja del peix, uit 1904. Kijk omhoog naar de hoofdgevel, aan de Plaza de los Hombres de la Mar: dat is puur Valenciaans modernisme, keramiek, ijzer, die liefde voor versiering, zelfs op een werkgebouw.
Je bent bij de kustlijn aangekomen, en voor je ligt het Balneario de Las Arenas. Blijf staan en kijk naar die witte, monumentale gevel, die eruitziet als een klassieke tempel aan het strand.
- 8
La Pepica
Hier, aan de Paseo Neptuno met uitzicht op de Middellandse Zee, staat La Pepica, geopend in 1898 en waarschijnlijk de beroemdste tempel van de Valenciaanse rijst. Kijk naar de zaak: enorm, licht, met meer dan vierhonderd zitplaatsen, tegels en zwart-witfoto's van iedereen die hier is geweest.
Je hebt net de Playa de la Malvarrosa betreden, en dit vraagt om een ander tempo. Kijk recht voor je uit: gouden, fijn zand, breed, de open Middellandse Zee, en links van je een heel lange boulevard die naar het noorden loopt.
- 10
Paseo Marítimo de la Malvarrosa
Je bent nu op de boulevard zelf, dat brede wandelpad met palmbomen en tegels dat meer dan een kilometer parallel aan het zand loopt. Loop zonder haast naar het noorden, met de zee steeds aan je rechterhand.
- 11
Sorolla en het licht van La Malvarrosa
Blijf staan en kijk naar de zee alsof je haar voor het eerst ziet, want zo keek Joaquín Sorolla ernaar.
- 12
De wandeling naar het noorden
Nu kom je in het rustigste stuk van de Malvarrosa, waar het strand breder wordt en het rumoer van de strandtenten achter je blijft. Dit is de woonkant, meer van buurtbewoners dan van toeristen, met het zand aan je rechterhand en links straten die terugvoeren naar de wijk.
- 13
Casa Carmela
Hier, in de Calle Isabel de Villena, staat Casa Carmela, en het loont om even te stoppen, want dit huis doet iets wat bijna niemand meer doet: paella op houtvuur, boven echt vuur, sinds 1922. Kijk naar binnen en als je geluk hebt, zie je de rook en ruik je het brandende sinaasappelhout, het geheim van de smaak.
Voor je staat de Casa-Museo Blasco Ibáñez, midden in de Malvarrosa. Kijk naar het huis: hier, op precies deze plek, bouwde de schrijver Vicente Blasco Ibáñez zijn villa aan zee, met zijn terras van kariatiden en zijn tuin, om te schrijven met zicht op precies de golven die jij nu voor je hebt.
