Bijna honderd meter lucht onder je voeten, loodrechte rots aan beide kanten en diep beneden de groene draad van de Guadalevín. Het is het beeld van Ronda in de hele wereld en een van de gedurfdste bouwwerken van de 18e eeuw. Laat je niet misleiden door zijn stevigheid: hier stond eerder een andere brug, in 1735 haastig gebouwd met één enorme boog, die zes jaar later instortte en zo'n vijftig mensen mee de diepte in sleurde.
Vierendertig jaar om een fout niet te herhalen
Ronda leerde de les van 1741 op de hardst denkbare manier. De brug waar je vandaag over loopt, werd in 1759 begonnen en pas in 1793 voltooid: meer dan dertig jaar werk onder leiding van de Aragonese ingenieur José Martín de Aldehuela, en het verschil met de vorige zit in de constructieve aanpak.
In plaats van één roekeloze boog die de opening in één keer overspant, drie stevige bogen die op de bodem van de Tajo-kloof zelf rusten, met twee pijlers die tot op de rots van de rivierbedding reiken. Het is trager, duurder en veel moeilijker te bouwen, maar daardoor staat hij al tweehonderddertig jaar zonder te bewegen.
Decennialang was het een van de hoogste bruggen ter wereld. En alle steen kwam uit de afgrond zelf: de blokken werden op de bodem van de Tajo-kloof gehouwen, aan de voet van de bouwplaats, zodat de brug gemaakt is van de rots die hij overspant. Elk blok tot deze hoogte ophijsen was bijna net zo moeilijk als het op zijn plaats leggen.
De kamer boven de middelste boog, en twee legendes
Boven de middelste boog zit een kamer, een stenen vertrek dat letterlijk in het niets hangt en dat je vanaf de borstwering bereikt. Het diende als wachterskamer, als cel en tijdens de Spaanse Burgeroorlog als gevangenis. Nu is er een bezoekerscentrum over de bouw van de brug.
Daar komen de duistere legendes vandaan over gevangenen die in de afgrond werden gegooid. Ze doen volop de ronde en je neemt ze beter met enige afstand: er was geweld in Ronda tijdens de oorlog, zoals in heel Spanje, maar de concrete versie van executies vanaf de brug komt voor een groot deel uit de literatuur en niet uit de archieven.
De andere legende die steeds terugkomt, is dat de architect zelf om het leven kwam toen hij van de brug viel terwijl hij de datum in de steen probeerde te beitelen. Die is onwaar: Aldehuela stierf jaren na de voltooiing rustig in Málaga, waar hij aan het aquaduct van San Telmo en aan andere projecten werkte.
Niet te missen
De vorige brug stortte in
In 1735 gebouwd met één boog, stortte hij in 1741 in en sleurde zo'n vijftig mensen mee. Vandaar de drie bogen van de huidige brug.
Steen uit de afgrond zelf
De blokken werden op de bodem van de Tajo-kloof gehouwen, aan de voet van de bouwplaats. Ze tot deze hoogte ophijsen was bijna het moeilijkste deel.
De kamer boven de boog
Een stenen vertrek dat in het niets hangt en dat wachterskamer, cel en gevangenis is geweest. Nu een bezoekerscentrum.
De architect viel niet
De legende van zijn dood bij het beitelen van de datum is onwaar. Aldehuela stierf jaren na de voltooiing in Málaga.
Hoe het past in je bezoek aan Ronda
Het is het exacte midden van de stad en het punt waar je oversteekt tussen de twee Ronda's: de moderne wijk El Mercadillo in het noorden, met de arena voor stierengevechten, en de oude binnenstad in het zuiden, met Santa María la Mayor en het Palacio de Mondragón.
Hem van bovenaf bekijken zegt het minst. De goede uitzichten liggen lager: vanaf de Mirador de Aldehuela, naast de brug, zie je de zijboog; en vanaf het pad naar de bodem van de Tajo-kloof, zo'n twintig minuten afdalen met treden en ongelijke stukken, zie je hem in zijn geheel vanuit de rivierbedding. Dat is het beeld dat de moeite loont.
Ook vanuit de tuinen van de Casa del Rey Moro, die boven de afgrond hangen, krijg je een heel ander zijaanzicht. Het beste moment is zonsondergang, als het licht door de kloof valt en de steen gaat gloeien.
Veelgestelde vragen
Waar kwam al deze steen vandaan?
Uit de afgrond zelf. De bouwstenen werden uit de bodem van de Tajo gehaald, aan de voet van het werk, zodat de brug is gemaakt van de rots die hij overspant. Elk blok tot op deze hoogte hijsen was bijna net zo moeilijk als het op zijn plaats leggen.
