Een gevel van goudkleurige steen, sober en elegant, die niet verraadt wat erachter ligt: een arena van zesenzestig meter doorsnee, de grootste ter wereld, omringd door een dubbele galerij van honderdzesendertig stenen zuilen. Het lijkt meer een kloostergang dan een arena voor stierengevechten. Martín de Aldehuela, dezelfde ingenieur als die van de Puente Nuevo, bouwde haar tussen 1780 en 1785, en in mei 1785 werd ze ingewijd.
Een gebouw dat op geen enkele andere arena lijkt
Het wezenlijke verschil zit in het materiaal en in de constructie. Bijna alle Spaanse arena's voor stierengevechten werden in baksteen gebouwd, met gemetselde tribunes en ijzeren galerijen; deze is van steen, met een arcade van gehouwen steen op twee verdiepingen die rond de hele omtrek loopt en haar de uitstraling geeft van burgerlijke renaissance-architectuur.
De arena van zesenzestig meter is de grootste ter wereld, en dat gegeven heeft praktische gevolgen: in zo'n grote arena heeft de stier meer ruimte en kan de torero minder makkelijk dekking zoeken achter de houten omheining. De schaal bepaalt het gevecht.
Ze werd gebouwd door, en is nog altijd eigendom van, de Real Maestranza de Caballería de Ronda, het genootschap van edellieden dat Filips II in 1572 oprichtte voor de militaire training van de adel. Dat private en ononderbroken eigendom gedurende meer dan twee eeuwen heeft haar intact bewaard.
Pedro Romero en het stierenvechten te voet
Ronda beschouwt zichzelf als de bakermat van het moderne stierenvechten, en dat argument heeft een naam: Pedro Romero, hier geboren in 1754, legde de regels vast van het stierenvechten te voet, tegenover de oudere traditie, die te paard en adellijk was. Met hem hield het gevecht op een oefening voor edellieden te zijn en werd het een vak.
Van hem wordt verteld dat hij bijna vijfduizendzeshonderd stieren doodde en dat hij zich terugtrok, zonder ooit één hoornstoot te hebben opgelopen. Het getal is legende en niemand heeft het kunnen nagaan, maar het geeft de maat van het respect dat hij hier nog altijd geniet.
Elk jaar in september wordt tijdens de feria de Corrida Goyesca gehouden, waarbij toreros en publiek zich kleden naar de mode van de 18e eeuw, volgens de gravures van Goya, die een hele reeks aan het stierenvechten wijdde. Het is het evenement dat de stad vult en waarvoor de kaartjes maanden van tevoren uitverkocht zijn.
Niet te missen
De grootste arena ter wereld
Zesenzestig meter doorsnee. In zo'n arena heeft de stier meer ruimte en de torero minder dekking.
Honderdzesendertig zuilen
Een dubbele galerij van gehouwen steen rond de hele omtrek. Het lijkt meer een kloostergang uit de renaissance dan een arena voor stierengevechten.
Privébezit sinds 1785
Eigendom van de Real Maestranza de Caballería, opgericht door Filips II in 1572. Die continuïteit heeft haar intact bewaard.
De Corrida Goyesca
Elk jaar in september, met toreros en publiek gekleed naar de mode van de 18e eeuw, volgens de gravures van Goya.
Hoe het past in je bezoek aan Ronda
Ze ligt in de wijk El Mercadillo, ten noorden van de Puente Nuevo, op twee minuten lopen. Het is de logische eerste stop als je van het station of van de parkeerplaatsen komt, voordat je oversteekt naar de oude binnenstad.
Het bezoek omvat de arena – waar je in kunt afdalen –, de paardenpatio, de koninklijke stallen, de kapel waar de torero bad voordat hij het zand op ging, en het Museo Taurino, het museum over het stierenvechten. Er hoort audiocommentaar bij en het duurt zo'n veertig minuten.
Vlak erachter ligt de Alameda del Tajo, een tuin uit de 19e eeuw met uitkragende uitkijkpunten boven de afgrond, vanwaar je de hele Serranía ziet. Hij is gratis, heel veel mensen slaan hem over, en hij biedt enkele van de mooiste uitzichten van Ronda.
Veelgestelde vragen
Wist je dat Pedro Romero opschepte dat hij nooit had gebloed?
Men vertelt dat hij bijna vijfduizend zeshonderd stieren doodde en zich na zijn zeventigste terugtrok zonder één hoornstoot. Het getal is dat van een legende en niemand heeft het kunnen nagaan, maar het geeft de maat van het respect dat men hier nog altijd voor hem heeft.
En dat verhaal over de as van Orson Welles?
De Amerikaanse regisseur was een intieme vriend van de stierenvechter Antonio Ordóñez uit Ronda en vroeg om voorgoed in deze streek te blijven. Sinds 1987 rust zijn as in een oude put op het landgoed van de familie Ordóñez, op een paar kilometer van de stad.
