Prawie sto metrów powietrza pod stopami, pionowa skała po obu stronach, a w dole zielona nitka rzeki Guadalevín. To wizerunek Rondy znany na całym świecie i jedno z najśmielszych dzieł inżynierii XVIII wieku. Niech nie zmyli cię jego solidność: wcześniej stał tu inny most, wzniesiony w pośpiechu w 1735 roku, z jednym ogromnym łukiem, który runął sześć lat później, porywając ze sobą około pięćdziesięciu osób.
Trzydzieści cztery lata, żeby nie powtórzyć błędu
Ronda odebrała lekcję z 1741 roku w najgorszy możliwy sposób. Most, po którym chodzisz dziś, zaczęto budować w 1759 roku i ukończono dopiero w 1793: ponad trzydzieści lat pracy pod kierunkiem inżyniera z Aragonii José Martín de Aldehuela, a różnica w stosunku do poprzedniego polega na koncepcji konstrukcyjnej.
Zamiast jednego brawurowego łuku, który przeskakuje przęsło jednym susem, trzy solidne łuki wsparte na samym dnie wąwozu Tajo, z dwoma filarami schodzącymi aż do skały koryta. To wolniejsze, droższe i dużo trudniejsze w budowie, ale właśnie dzięki temu most stoi nieruchomo od dwustu trzydziestu lat.
Przez dziesięciolecia należał do najwyższych mostów świata. A cały kamień pochodzi z samej przepaści: bloki wydobyto z dna wąwozu Tajo, u stóp budowy, więc most jest zrobiony ze skały, nad którą się przerzuca. Wciągnięcie każdego bloku na tę wysokość było niemal tak trudne jak jego ułożenie.
Komora w środkowym łuku i dwie legendy
Nad środkowym łukiem jest komora, kamienne pomieszczenie dosłownie zawieszone w pustce, do którego wchodzi się od strony balustrady. Służyła jako wartownia, areszt, a w czasie hiszpańskiej wojny domowej jako więzienie. Dziś mieści się w niej centrum dla zwiedzających poświęcone budowie mostu.
Stąd biorą się czarne legendy o więźniach zrzucanych w przepaść, które szeroko krążą i do których warto podchodzić z dystansem: w Rondzie w czasie wojny dochodziło do przemocy, jak w całej Hiszpanii, ale konkretna wersja o egzekucjach z mostu pochodzi w dużej mierze z literatury, a nie z dokumentów.
Druga powtarzana legenda mówi, że sam architekt zginął, spadając z mostu, gdy próbował wykuć datę w kamieniu. To nieprawda: Aldehuela zmarł spokojnie w Maladze lata po ukończeniu budowy; pracował tam przy akwedukcie San Telmo i przy innych projektach.
Nie do przegapienia
Poprzedni most runął
Wzniesiony w 1735 roku z jednym łukiem, zawalił się w 1741 roku, porywając około pięćdziesięciu osób. Stąd trzy łuki obecnego.
Kamień z samej przepaści
Bloki wydobyto z dna wąwozu Tajo, u stóp budowy. Wciągnięcie ich na tę wysokość było niemal najtrudniejsze.
Komora nad łukiem
Kamienne pomieszczenie zawieszone w pustce, które było wartownią, aresztem i więzieniem. Dziś centrum dla zwiedzających.
Architekt nie spadł
Legenda o jego śmierci, gdy wykuwał datę, jest fałszywa. Aldehuela zmarł w Maladze lata po ukończeniu budowy.
Jak to wpleść w zwiedzanie Rondy
To dokładne centrum miasta i miejsce, w którym przechodzi się między dwiema Rondami: nowoczesną dzielnicą Mercadillo na północy, z areną walk byków, a starym miastem na południu, z kościołem Santa María la Mayor i pałacem Mondragón.
Oglądanie go z góry mówi najmniej. Dobre widoki są na dole: z Mirador de Aldehuela, tuż przy moście, widać boczny łuk; a ze ścieżki schodzącej na dno wąwozu Tajo, jakieś dwadzieścia minut zejścia po stopniach i nierównych odcinkach, widać go w całości od strony koryta. To ten widok wynagradza wysiłek.
Także z ogrodów Casa del Rey Moro, zawieszonych nad przepaścią, zobaczysz most z boku, w zupełnie innej perspektywie. Najlepsza pora to zachód słońca, gdy światło wpada wzdłuż kanionu, a kamień zaczyna płonąć.
Najczęstsze pytania
Skąd wziął się cały ten kamień?
Z samej przepaści. Ciosy wydobyto z dna wąwozu Tajo, u samych stóp budowy, więc most jest zrobiony ze skały, nad którą się przerzuca. Wciągnięcie każdego bloku na tę wysokość było niemal równie trudne jak jego ułożenie.
