Hallo! Ik ben Sanne, Pamplonese van de oude stempel, en ik ga je het Pamplona laten zien waar bijna geen bezoeker een voet zet: dat van de twintigste eeuw, van brede lanen, nieuwe parken en de ensanche, de geplande stadsuitbreiding waar wij van hier echt wonen.
Overzicht
We komen langs het Baluarte, dat blok zwarte steen opgetrokken op de resten van de oude citadel; langs de Plaza de la Cruz, door de buurtbewoners zelf gedoopt; langs de avenida de Carlos III, de grote ruggengraat van de ensanche; langs het Teatro Gayarre, en we eindigen uitkijkend over de rivier in het park van de Media Luna. De rode draad is eenvoudig: de stad van west naar oost doorkruisen om te begrijpen welke kant Pamplona op groeide toen het korset van de stadsmuren er eindelijk af ging.
En nog iets: het Teatro Gayarre heeft zijn eigen volledige audiogids, bij deze wandeling inbegrepen: bij aankomst tik je en ga je naar binnen. Onze wandeling begint in het Antoniutti-park.
Route
- 1
Parque de Antoniutti
We zijn aan de westrand van de stad, in een groot park vol gras en skaters waarvan de naam je misschien verbaast: Antoniutti. Het klinkt Italiaans, en dat is het ook.
- 2
Baluarte
Voor je staat een enorm blok donkere, bijna zwarte steen dat van tint verandert naarmate het licht erop valt: het is het Baluarte, het congrespaleis en auditorium van Navarra.
- 3
Het busstation
Misschien zoek je het busstation en zie je het niet, en dat is normaal: het ligt helemaal onder de grond, onder dit gras waar je op staat. Het werd in 2007 geopend en was een vernuftig stuk werk, want Pamplona wilde geen kolos van beton die de negentiende-eeuwse uitbreiding in tweeën sneed.
Adem diep in onder deze grote bomen: dit plein is een van die lege ruimtes met een geschiedenis.
- 5
Kerk van San Miguel
Kijk omhoog naar deze kerk met rechte lijnen en baksteen, zo anders dan de oude kerken in de oude binnenstad: het is San Miguel, en ze is een dochter van de negentiende-eeuwse uitbreiding. De parochie werd opgericht in 1940 en het gebouw werd afgewerkt in 1954, door toedoen van twee sleutelarchitecten van het moderne Pamplona, Víctor Eusa en José Yárnoz.
En hier is de grote ruggengraat van de negentiende-eeuwse uitbreiding, de statigste laan van Pamplona: de Avenida de Carlos III, met haar met bomen omzoomde middenpromenade waar de stad elke middag haar benen komt strekken. Het is de etalage van het burgerlijke Pamplona, dat van de cafés, de goede winkels en de gebouwen met glazen erkers.
- 7
Basiliek van San Ignacio
Kijk eens naar deze kerk; wij inwoners van Pamplona noemen haar die van de Redemptoristen, naar de congregatie die haar sinds 1891 beheert, maar haar echte naam is basiliek van San Ignacio, en ze markeert een van die punten die de geschiedenis veranderden.
- 8
Teatro Gayarre
Dit is het Teatro Gayarre, de nestor van de podia van Pamplona: het ontstond in 1841 en kreeg in 1903 de naam van de grote tenor uit de Roncal-vallei, Julián Gayarre.
Dit is mijn lievelingshoekje van Pamplona, degene die zijn naam geeft aan deze hele wandeling: het Parque de la Media Luna. Leun over de balustrade en adem in: aan je voeten liggen de meanders van de rivier de Arga, de groene moestuinen van de Magdalena en tegenover je het oude Pamplona, dat boven zijn terras hangt.
- 10
Monument voor Pablo Sarasate
In het groenste deel van het uitkijkpunt word je onthaald door een plechtig monument, met een bronzen figuur die op het punt lijkt de strijkstok te heffen: het is de hulde aan Pablo Sarasate, de violist uit Pamplona die in de negentiende eeuw de grote wereldster van zijn instrument was.
