Stap over de drempel en voel hoe de temperatuur verandert: je komt in een renaissancepatio van koele steen, met twee verdiepingen galerijen vol bewerkte kapitelen. Het museum beslaat twee paleizen uit de 16e eeuw en bewaart het geheugen van de hele provincie, met stukken van het allerhoogste niveau.
Twee verbonden renaissancepaleizen
Het belangrijkste is de Casa de Miranda, in 1545 gebouwd door Juan de Vallejo voor kanunnik Francisco de Miranda, en sinds 1955 de zetel van het museum. De patio is een van de mooiste wereldlijke renaissanceruimtes van Burgos.
Er vlak naast staat de Casa de Íñigo Angulo, nog een herenhuis uit de 16e eeuw. De staat kocht het in 1986 en stelde het in 1991 open voor het publiek om het museum, dat te klein was geworden, meer ruimte te geven. Wat je nu bezoekt, zijn twee paleizen die met elkaar verbonden zijn.
Die formule – een provinciaal museum in adellijke herenhuizen in de oude binnenstad – is in Spanje de gebruikelijke, en hier werkt ze bijzonder goed omdat de gebouwen opgewassen zijn tegen wat ze bewaren.
Het grafmonument, het Frontal en het kistje
De ster is het grafmonument van Juan de Padilla, een page van koningin Isabella de Katholieke die heel jong omkwam bij de verovering van Granada. De koningin gaf Gil de Siloé opdracht tot een albasten grafmonument dat zo verfijnd is dat het op kant lijkt.
Het was niet voor deze patio bedoeld: het werd gebeeldhouwd voor het klooster van Fresdelval, aan de rand van de stad, waar de familie Padilla begraven lag. Toen dat klooster in verval raakte, kwam het werk van Siloé in gevaar, en uiteindelijk werd het hier gered, onder dak.
Het Frontal de Silos, het antependium uit Silos, geldt als het hoogtepunt van de Europese romaanse emailkunst, een stuk van verguld koper en champlevé-email van uitzonderlijke kwaliteit. En het Romeinse mozaïek van Atalanta en Meleager, afkomstig uit het nabijgelegen Cardeñajimeno, is enorm en goed bewaard.
Maar het stuk dat deze streek het best samenvat, is het kistje van Silos: een ivoren kistje dat in het jaar 1026 werd gesneden door een moslimambachtsman, Muhammad ibn Zayan, en dat na verloop van tijd de relieken van een christelijke heilige ging bewaren. De hele geschiedenis van het schiereiland past in die ontmoeting van handen.
Niet te missen
Twee paleizen uit de 16e eeuw
De Casa de Miranda, uit 1545, zetel sinds 1955, en de Casa de Íñigo Angulo, geopend in 1991.
Het grafmonument van Juan de Padilla
Albast van Gil de Siloé voor een page van Isabella de Katholieke die jong omkwam bij Granada.
Het Frontal de Silos
Dit antependium geldt als het hoogtepunt van de Europese romaanse emailkunst.
Het kistje van Silos
Ivoor, in 1026 gesneden door een moslimambachtsman, dat uiteindelijk christelijke relieken ging bewaren.
Hoe het past in je bezoek aan Burgos
Het ligt in de calle Miranda, op de oever van de Arlanzón tegenover de oude binnenstad, op een paar minuten van de Plaza de Vega en het Museum van de Menselijke Evolutie.
Het bezoek duurt ruim een uur. De toegang is goedkoop of gratis, afhankelijk van de dag; controleer de openingstijden voordat je gaat.
Combineer het op dezelfde dag met het Museum van de Menselijke Evolutie: samen beslaan ze alles van het miljoen jaar van Atapuerca tot de Castiliaanse renaissance, en ze liggen op tien minuten lopen van elkaar.
Veelgestelde vragen
En het tweede paleis van het museum?
Direct naast de Casa de Miranda staat de Casa de Íñigo Angulo, nog een herenhuis uit de 16e eeuw. De staat kocht het in 1986 en opende het in 1991 voor het publiek om het museum lucht te geven, dat te klein was geworden. Wat je nu bezoekt zijn dus eigenlijk twee renaissancepaleizen die met elkaar verbonden zijn, die samen zalen bieden om de hele geschiedenis van de provincie zonder gedrang te vertellen. Ik denk graag dat het gebouw zelf al een museumstuk is.
Waar komt het grafmonument van Juan de Padilla vandaan?
Het was niet voor deze patio bedoeld. Dat zo fijne albast werd gebeeldhouwd voor het klooster van Fresdelval, aan de rand van Burgos, waar de familie Padilla rustte. Toen dat klooster in verval raakte en verlaten werd, kwam het werk van Gil de Siloé in gevaar en werd het hier gered, onder dak. Daarom kun je het nu van dichtbij bewonderen; als het daar was gebleven, tussen de ruïnes, was het waarschijnlijk niet heelhuids tot onze dagen gekomen.
