Hoi! Ik ben Daan, en ik ben hier vlak naast geboren, in precies deze stenen straten waar we gaan wandelen, dus laat me je bij de hand nemen als een vriend die me een weekend komt opzoeken.
Overzicht
Dit is het echte Burgos, de oude oostelijke wijk, die ruikt naar morcilla in de pan en rode wijn aan de bar. We komen langs de kerk van San Lesmes, die van de patroonheilige van de stad, langs de Casa del Cordón waar Columbus werd ontvangen en een koning stierf, langs San Lorenzo el Real en langs de straten van de pinchos, tot we de rivier oversteken en in een Burgos komen dat langzamer ademt.
Hier is tapas eten bijna een religie, en daar gaat deze wandeling over. San Lesmes, het klooster van San Juan en San Lorenzo el Real hebben bovendien hun eigen audiogids voor binnen, inbegrepen bij deze wandeling: als we bij hun deuren aankomen, tik je en ga je naar binnen.
Onze wandeling begint op de Plaza de San Juan, de poort waardoor eeuwenlang de pelgrims van de Camino binnenkwamen. We beginnen.
Route
- 1
Plaza de San Juan
Je staat op de Plaza de San Juan, de poort waardoor eeuwenlang de pelgrims op de Camino naar Santiago binnenkwamen, met stof aan hun laarzen en honger in hun buik.
- 2
Klooster van San Juan en Museum Marceliano Santa María
Aan het einde van de Plaza de San Juan verheffen zich de muren van wat het klooster van San Juan was. Nu staan alleen de ruïnes van de kerk en de kruisgang nog overeind, maar om deze wijk te begrijpen moet je het klooster overeind voor je zien.
Kijk omhoog naar deze kerk van goudkleurige steen, sober en robuust zoals de mensen van Burgos. Het is San Lesmes, en hierbinnen rust de patroonheilige van de stad. Ik vertel je wie hij was, want zijn verhaal is er een dat ontroert.
- 4
Arco de San Juan
Loop onder deze stenen boog door en je herhaalt, zonder het te weten, een gebaar dat miljoenen mensen vóór jou hebben gemaakt.
Zet nu je ogen wijd open, want dit paleis heeft de Geschiedenis met een hoofdletter voorbij zien komen. Het is de Casa del Cordón, al is de echte naam Paleis van de Condestables van Castilië.
Kijk naar deze gevel: het is pure barok, met die dikke zuilen en dat gebroken fronton dat de straat op lijkt te willen om je te begroeten. Het is de kerk van San Lorenzo el Real, en ze verbergt een bijzonder verhaal.
- 7
Calle San Lorenzo
Hier betreed je heilige grond voor elke inwoner van Burgos: de Calle San Lorenzo, bij uitstek de straat van de pinchos, de kleine hapjes. Adem diep in, want hier verandert de lucht: het ruikt naar geroosterd brood, naar chorizo in cider en naar jonge rode wijn. Ze zeggen dat het de straat is met de meeste pinchos per vierkante meter van heel Burgos.
- 8
Mesón Los Herreros
In de Calle San Lorenzo, op nummer 20, vind je het Mesón Los Herreros, een traditioneel eethuis dat al sinds 1983 mensen te eten geeft en waar je op kunt vertrouwen.
- 9
Plaza del Huerto del Rey
Een snel geheimpje: dit knusse pleintje heet Huerto del Rey omdat de koning hier zijn eigen moestuin had, tegen de muur aan. Van die koninklijke tuin is geen enkele sla meer over, maar de naam hield eeuwen stand.
Je staat in de woonkamer van de stad: de Plaza Mayor, een onregelmatig ovaal van gekleurde huizen met arcades, waar Burgos al eeuwenlang samenkomt. Hier was de kleine markt: onder deze arcades werden brood en fruit verkocht, het dagelijks leven van de middeleeuwse stad.
- 11
Calle Sombrerería
Ga deze smalle, charmante straat in: het is de Sombrerería, en haar naam is geen versiering.
- 12
Cervecería El Morito
Precies waar de Sombrerería de Calle Diego Porcelos ontmoet, op nummer 1, staat een echte instelling: de Cervecería El Morito, open sinds 1984 en bijna altijd bomvol. Het is een tempel van de klassieke tapas van Burgos, met een houten bar, veel ellebogen en weinig protocol.
Hier, aan de rivier, opent de stad zich en kan ze ademen. Je staat op de Paseo del Espolón, de openluchtwoonkamer van Burgos sinds het einde van de achttiende eeuw.
Aan de overkant van de rivier begint een ander Burgos, meer een wijk, meer van mens tot mens. Je staat op de Plaza de Vega, in de voorstad die buiten de stadsmuren groeide, op de “vega”, dat lage, vruchtbare land dat de Arlanzón naar believen bevloeide.
Voor je staat de kerk van San Cosme en San Damián, twee broers, artsen uit de oudheid, die de armen om niet genazen en uiteindelijk heiligen en patroons van de artsen werden.
