Demir, cam ve renkli seramik: metal sütunlardan bir ormanın ve camlı kubbelerin altında iki yüz elliyi aşan tezgâhıyla Avrupa'nın en büyük pazarlarından biri. Mercado Central 1928'de açıldı ve Lonja'nın tam karşısında, yüz yüze durur. Lonja ipeği ve parayı onurlandırıyorsa, burası huerta'yı ve denizi onurlandırır. Ve hâlâ tam olarak yapıldığı iş için çalışıyor: Valencia her gün alışverişini burada yapar.
Barselona'da öğrenilmiş modernizm
Yarışmayı 1910'da, Barselona modernist okulunda yetişmiş ve Domènech i Montaner'in öğrencisi olan iki Katalan mimar, Alexandre Soler i March ve Francesc Guàrdia i Vial kazandı. İnşaat on sekiz yıl sürdü ve pazar 1928'de açıldı.
Yapı perçinli demir ve camdandır; sanayi devriminin doğrudan çocuğu ve büyük Avrupa tren garlarıyla aynı yapım ailesinden. İçeri girerken insanın bir pazardan çok üstü kapalı bir perondaymış gibi hissetmesi bundandır.
Seramik, Orta Çağ'dan beri çini ve metalik parıltılı sırlı çanak çömlek yapan komşu kasaba Manises'tendir. Tepelikler, kubbeler ve dış frizler onunla kaplıdır ve binaya güneşle değişen o parıltıyı veren de odur.
Papağan, balık bölümü ve tezgâhlar
Ana kubbenin tepesinde, rüzgârgülü olarak metal bir papağan var. Halk arasındaki açıklama bir Valencia şakasıdır: pazar her şeyin konuşulduğu, sorulduğu ve anlatıldığı yerdir, bu yüzden onu en geveze kuş taçlandırır. Otuz metre yükseklikte durur ve neredeyse kimse onu aramaz.
Balık bölümünün kubbesi durmaya değer ikinci parçadır: daha küçük, sekizgen ve kendi vitraylı penceresiyle balık bölümünü örter ve salonun geri kalanından farklı bir ışık verir. Valencia'da balığın ayrı bir kubbesi vardır.
Pazar sekiz bin metrekareyi aşan bir alan kaplar ve iki yüz elliyi aşan tezgâhı vardır; bu da onu Avrupa'nın en büyükleri arasına koyar. Meyve sebze bölümü şehri çevreleyen huerta'nın ürünlerini satar ve mevsiminde başka hiçbir yerde aynısı bulunmayan şeyler vardır: chufa, yani yer bademi, fırında balkabağı, Benicarló enginarı, gerçek portakal.
Kaçırılmayacaklar
Kubbedeki papağan
Binayı taçlandıran papağan biçiminde bir rüzgârgülü. Valencia şakası: pazar konuşulan yerdir.
Balık bölümünün kubbesi
Sekizgen, kendi vitraylı penceresi ve geri kalanından farklı bir ışığıyla. Balığın kendi gökyüzü var.
Manises seramiği
Orta Çağ'dan beri onu yapan bir kasabadan çini ve metalik parıltılı çanak çömlek.
İki yüz elliyi aşan tezgâh
Sekiz bin metrekareyi aşan alan: Avrupa'nın en büyük pazarlarından biri ve tam kullanımda.
Valencia ziyaretine nasıl uyar
Plaza del Mercado'da, Lonja'nın karşısında ve Santos Juanes Kilisesi'nin yanındadır. Bu üçgen Valencia ticaretinin tarihî kalbidir ve bir sabahta baştan sona görülür.
Yalnızca sabahları, pazartesiden cumartesiye açıktır ve pazar günleri kapalıdır. Bu ayrıntı birçok kişiyi şaşırtır: Valencia'daki tek boş günün pazarsa, pazar bir seçenek değildir. Dokuz ile iki arasında git.
Yemek için pazarın içinde barlar ve bir tadım alanı, ayrıca yan tarafta bir gastronomi mekânı var. Karşıdaki meydanın teraslarında servis edilenlerin neredeyse hepsinden çok daha iyi ve epey daha ucuzdur. Bir şey götürmek istersen konserve, baharat ve turrón bölümü her hediyeyi çözer.
Sık sorulan sorular
Onu kim tasarladı?
Onu Barselona'nın modernist okulunda, Domènech i Montaner'in okulunda yetişmiş iki Katalan mimar, Alexandre Soler ve Francesc Guàrdia imzaladı. Yarışmayı 1910'da kazandılar ve onu yükseltmek yıllarını aldı. Bu yüzden bu çarşı Barselona modernizmiyle aynı havayı solur: demir, cam ve renkli seramik başıboş bir Valencia kaprisi değil, o sırada Katalonya'da yapılanların birinci dereceden kuzenleridir. Doğuştan Katalan, yürekten sapına kadar Valencialı bir bina.
Bu kadar renkli seramik nereden geliyor?
Valencia'nın hemen yanındaki, yüzyıllardır çini ve sırlı çanak çömlek yapan bir kasaba olan Manises'ten; Paterna ile birlikte İspanyol seramiğinin beşiklerinden biridir ve altın yansımalarıyla daha Orta Çağ'ın ortasında ünlüydü. O kubbelerin ve o tepe süslerinin güneşte parladığını gördüğünde, bütün bir çömlekçi kasabasının zanaatının bir çarşının hizmetine sunulduğunu görüyorsun. Burada seramik dışarıdan gelmiş bir süs değil: bulunduğun yerden birkaç kilometre ötede pişirilmiş, bu toprağın sanayisidir.
