Turistlerin neredeyse hiç geçmediği geniş ve ağaçlıklı bir cadde olan Passeig de Sant Joan'da, çok ince sgraffito süslemelerle kaplı ışıl ışıl beyaz bir cephe açılıyor. Burası Palau Macaya; Josep Puig i Cadafalch'ın 1901 civarında tamamladığı eser ve Barselona'nın ziyaret edilmesi en kolay modernist binası: kültür merkezi olarak işliyor, giriş serbest ve merdivenli avlusu Eixample'in en güzelleri arasında. Bunu neredeyse kimse bilmiyor.
Sgraffito ya da kazıyarak çizmek
Bütün cephe, Katalonya'da çok köklü bir teknik olan sgraffito ile işlenmiş: farklı renklerde harç katmanları üst üste konur ve henüz yumuşakken üstteki kazınır ki alttaki görünsün. Çizim üstüne boyanmış değil, duvarın kendisine kazınmış; bu yüzden bir asırlık yağmura netliğini yitirmeden dayanıyor.
Buradaki sonuç, bütün cephe boyunca uzanan bitkisel ve geometrik motiflerle neredeyse göz kamaştırıcı bir beyaz. Aynı mimarın, çok yakın tarihli Palau Baró de Quadras binasının oyma taşına bilinçli bir karşılık: biri ışıkla boyanıyor, öteki gölgeyle yontuluyor.
Giriş kapısının taş heykellerini, pek çok başka modernist binada olduğu gibi Eusebi Arnau imzaladı. Cepheye bakarken bu sarayın Passeig de Gràcia'daki Amatller'e benzediği hissi tesadüf değil: aynı elden ve aynı yıllardan çıkmalar.
Bisikletli heykeltıraş
Ana kapının iki yanındaki kabartmalara yaklaş ve onları sakin sakin ara: figürler arasında ünlenmiş biri var, bisiklete binmiş bir karakter. Yaygın yoruma göre bu, şantiyeye bisikletle giden Puig i Cadafalch'ın kendisine bir gönderme; 1900'de onun konumundaki bir beyefendi için epey skandal bir şey.
Bu tür oyma şakalar Katalan modernizminin sabit bir özelliği ve çok az kişi onları arar: dönemin binalarında azizlerle ejderhalar arasına gizlenmiş fotoğrafçılar, bisikletliler, gramofonlar ve otomobiller var; ortaçağ diline sızan modernliğin küçük imzaları gibi.
Açık mermer merdiveni ve sütunlarıyla iç avlu en güzel bölüm ve ziyarete açık. Katalan sivil Gotiğinin şemasının —kapı, avlu, soylu kata çıkan merdiven— konut ölçeğinde bir versiyonu; Puig bunu tarihçi olarak çok iyi biliyordu ve burada modernist bir üslupla uyguladı.
Kaçırılmayacaklar
Beyaz sgraffito
Çizim boyanmamış: harç katmanları üzerine kazınmış. Bu yüzden bir asırdır bozulmadan duruyor.
Bisikletli heykeltıraş
Giriş kapısının kabartmalarına gizlenmiş. 1900'de şantiyeye bisikletle giden mimara bir gönderme.
Merdivenli avlu
Modernist üslupta Katalan sivil Gotiği, üstelik giriş serbest. Eixample'in en güzellerinden.
Ücretsiz giriş
Ücretli bir anıt değil, faal bir kültür merkezi. Neredeyse kimse içeri girmiyor.
Barselona gezine nasıl uyar
Passeig de Sant Joan üzerinde; Sagrada Família yürüyerek on dakika, Diagonal ile Palau Baró de Quadras da bir on dakika uzaklıkta. Bu iki nokta arasında doğal bir durak ve seni gölgesiz caddelerde yürümekten kurtarıyor.
Faal bir kültür merkezi olduğu için anıt değil kurum saatleri var: pazartesiden cumaya açık, hafta sonları kısaltılmış saatlerle; sergiler ve etkinlikler bazen bazı salonlara girişi kısıtlıyor. Avlu ve zemin kat genellikle açık oluyor.
Bir de bölgeye dair bir öneri: Passeig de Sant Joan, Barselona'da hiçbir şey yapmamak için en iyi gezinti yollarından biri. Ağaçlıklı, birkaç metrede bir terası, bisiklet yolu ve oynayan çocukları var ve hiçbir olmazsa olmazlar listesinde yer almıyor. Sagrada Família'dan sonra burada yirmi dakika oturmak günü kurtarır.
Sık sorulan sorular
Cephedeki o beyaz desen nasıl yapılıyor?
Çok güzel ve çok Katalan bir teknik bu, sgraffito. Deseni üstten boyamak yerine farklı renklerde harç katmanları üst üste konur ve daha yumuşakken üstteki kazınır ki alttaki ortaya çıksın, tırnakla çizer gibi. Böylece motifler duvarın kendisine kazınmış olur ve açık havada yüzyıllarca dayanır. Modernistler bu eski zanaatı kurtarıp onu hayal gücüyle doldurdu. Yaklaş: boya yok, bir kuyumcunun sabrıyla kazınmış duvar derisi var.
