Το σαλόνι της Μούρθιας, όπου η πόλη δίνει ραντεβού εδώ και πάνω από δύο αιώνες: κελάρυσμα από κρήνες, τεράστιοι φίκοι που ρίχνουν σκιά και το αδιάκοπο πηγαινέλα του κόσμου. Βρίσκεται ακριβώς στο όριο όπου η παλιά πόλη βγαίνει στον Σεγούρα, και πριν γίνει πλατεία ήταν η αμμουδιά του ποταμού.
Από αμμουδερή ερημιά σε κήπο
Εδώ δεν υπήρχε πλατεία αλλά το αρενάλ, μια αμμουδερή ερημιά δίπλα στο νερό, και γι' αυτό το πρώτο της όνομα ήταν Γκλοριέτα του Αρενάλ. Άρχισε να διαμορφώνεται σε κήπο στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν η πόλη αποφάσισε να δώσει μορφή στο μέτωπό της προς το ποτάμι.
Για να τη φτιάξουν χρησιμοποίησαν ακόμη και τις πέτρες από κάποιους γκρεμισμένους πύργους του παλιού παλατιού του Ιερού Γραφείου, δηλαδή της Ιεράς Εξέτασης. Είναι από εκείνες τις ανακυκλώσεις υλικών που κάνουν οι πόλεις χωρίς να τους δίνουν σημασία και που λένε πολλά.
Οι κρήνες σχεδιάστηκαν με αναφορά στους κήπους του Χενεραλίφε της Γρανάδας: η στρογγυλή στο κέντρο και οι δύο επιμήκεις στα πλάγια, με εκείνη την αγάπη για το νερό που τρέχει και δροσίζει, τόσο ανδαλουσιανή και τόσο ταιριαστή στο κλίμα του τόπου.
Μια πλατεία που άλλαζε όνομα με κάθε καθεστώς
Ονομάστηκε πλατεία του Συντάγματος, Γκλοριέτα του Αλφόνσου ΙΒ΄, της βασίλισσας Βικτωρίας, της Δέκατης Τέταρτης Απριλίου με τη Δημοκρατία. Κάθε πολιτική ταλάντευση της ιστορίας της Ισπανίας της άλλαξε την πινακίδα, και γι' αυτό σήμερα λέγεται, ακριβώς, Γκλοριέτα της Ισπανίας.
Είναι ένα φαινόμενο συνηθισμένο στις κεντρικές ισπανικές πλατείες του 19ου και του 20ού αιώνα, αλλά λίγες συσσωρεύουν τόσα στρώματα. Το να διαβάζεις τη λίστα με τα ονόματα είναι σαν να διαβάζεις δύο αιώνες πολιτικής ιστορίας πάνω σε μια πλάκα.
Για τους κατοίκους της Μούρθιας, με όλη την αγάπη, ήταν και θα είναι πάντα σκέτο η Γκλοριέτα. Το επίσημο όνομα είναι το λιγότερο.
Οι φίκοι που ρίχνουν σκιά είναι μνημειακά δέντρα πάνω από αιώνα, φυτεμένα όταν ο κήπος πήρε τη μορφή του. Οι ρίζες τους σηκώνουν το έδαφος και οι κορυφές τους σκεπάζουν τη μισή πλατεία, και για πολλούς κατοίκους είναι τόσο κομμάτι της πόλης όσο οι κρήνες.
Μη χάσεις
Πριν ήταν η αμμουδιά του ποταμού
Μια αμμουδερή ερημιά δίπλα στον Σεγούρα. Άρχισε να διαμορφώνεται σε κήπο στα τέλη του 18ου αιώνα.
Με πέτρες της Ιεράς Εξέτασης
Χρησιμοποιήθηκαν εκείνες από κάποιους γκρεμισμένους πύργους του παλιού παλατιού του Ιερού Γραφείου.
Κρήνες στον τρόπο του Χενεραλίφε
Η στρογγυλή στο κέντρο και οι δύο επιμήκεις στα πλάγια, με εκείνη την ανδαλουσιανή αγάπη για το τρεχούμενο νερό.
Άλλαζε όνομα ασταμάτητα
Σύνταγμα, Αλφόνσος ΙΒ΄, βασίλισσα Βικτωρία, Δέκατη Τέταρτη Απριλίου… Για τους κατοίκους της Μούρθιας, πάντα η Γκλοριέτα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Μούρθια
Βρίσκεται ανάμεσα στην πλατεία του Καρδινάλιου Μπελιούγκα και το ποτάμι, δίπλα στο Δημαρχείο και σε ένα βήμα από την Παλιά Γέφυρα. Είναι ο μεντεσές ανάμεσα στο μνημειακό κέντρο και τον Σεγούρα.
Η στάση κρατά είκοσι λεπτά, ή πολύ περισσότερο αν καθίσεις σε ένα παγκάκι στη σκιά να βλέπεις την πόλη να περνά. Το καλοκαίρι, με τη ζέστη της Μούρθιας, αυτή η σκιά αξίζει πολλά.
Από εδώ περνάς το ποτάμι προς τη συνοικία Κάρμεν, με την εκκλησία του Κάρμεν και τον Κήπο του Μαλεκόν, ή γυρίζεις στο κέντρο προς τον καθεδρικό.
Συχνές ερωτήσεις
Πόσων χρονών είναι αυτά τα γιγάντια δέντρα;
Αυτοί οι τεράστιοι φίκοι που κάνουν σκιά στη Γκλοριέτα είναι μνημειώδη δέντρα πάνω από έναν αιώνα, φυτεμένα όταν ο κήπος πήρε τη μορφή του. Οι ρίζες τους σηκώνουν το έδαφος και οι κορυφές τους σκεπάζουν μισή πλατεία· για πολλούς κατοίκους της Μούρθιας ανήκουν στην πόλη όσο και τα σιντριβάνια.
