Το κτίριο με το ρολόι και τις σημαίες κυβερνά τη Μαρμπέγια σχεδόν πέντε αιώνες. Χτίστηκε ανάμεσα στο 1568 και το 1572, όταν η κωμόπολη επιτέλους έπαυε να σκέφτεται μόνο τείχη και άρχιζε να αποκτά θεσμούς από ευγενή πέτρα. Και στην πρόσοψή του υπάρχουν πλάκες που είναι, κυριολεκτικά, το ημερολόγιο της πόλης.
Η ιστορία σκαλισμένη στον τοίχο
Στην πρόσοψη υπάρχει ένα ηλιακό ρολόι, το έμβλημα της κωμόπολης και, αν πλησιάσεις, μερικές πλάκες γραμμένες σε παλιά καστιλιάνικα. Η μία θυμίζει την κατάκτηση του 1485· άλλη, τον ερχομό του νερού το 1632· άλλη, τις ανακαινίσεις του 1779. Είναι η ιστορία της Μαρμπέγια χαραγμένη στον τοίχο για όποιον ξέρει να κοιτάζει.
Αυτή η συνήθεια να χαράζονται στην πρόσοψη του δημοτικού κτιρίου τα ορόσημα της κωμόπολης είναι πολύ χαρακτηριστική της εποχής, και είχε πρακτική λειτουργία: σε μια κοινωνία με υψηλό αναλφαβητισμό αλλά ισχυρή προφορική μνήμη, η πέτρα στερέωνε τις ημερομηνίες που έπρεπε να θυμούνται.
Ο ερχομός του νερού το 1632 αξίζει προσοχή: σε μια μεσογειακή πόλη, η λύση της υδροδότησης ήταν ορόσημο αντίστοιχο με μια νίκη σε μάχη, και γι' αυτό τιμάται μαζί με την κατάκτηση. Η υδραυλική υποδομή καθορίζει την αστική ζωή πολύ περισσότερο από τα πολεμικά κατορθώματα.
Ό,τι δεν φαίνεται από τον δρόμο
Χτίστηκε όταν κορεχιδόρ, δηλαδή εκπρόσωπος του στέμματος, ήταν ο Χουάν Οσόριο, πάνω από ογδόντα χρόνια μετά την κατάκτηση. Αυτή η καθυστέρηση έχει σημασία: πρώτα εξασφαλιζόταν ο στρατιωτικός έλεγχος της περιοχής, και μόνο όταν η κατάσταση ήταν σταθερή επενδυόταν χρήμα σε θεσμική αρχιτεκτονική.
Το καλύτερο είναι μέσα και δεν είναι πάντα επισκέψιμο: η παλιά Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου διατηρεί μια εντυπωσιακή ξυλόγλυπτη οροφή μουδέχαρ, από σκαλιστό ξύλο, και τοίχους με ζωγραφιές γύρω στο ίδιο 1572. Κάτω απονεμόταν δικαιοσύνη· πάνω ασκούνταν η διοίκηση.
Μια ξυλόγλυπτη οροφή μουδέχαρ είναι ένα ξύλινο ταβάνι στημένο σαν παζλ, σχεδόν χωρίς καρφιά, κληρονομημένο απευθείας από τους μουσουλμάνους μαραγκούς που συνέχισαν να δουλεύουν για τους χριστιανούς μετά την κατάκτηση. Σφήνωναν χιλιάδες γεωμετρικά κομμάτια —πλέγματα, οκτάκτινα αστέρια— ώσπου να σχηματιστούν ολόκληρα σχέδια.
Η Μαρμπέγια διατηρεί αρκετές τέτοιες κρυμμένες οροφές: εδώ, στο παρεκκλήσι του Σαν Χουάν δε Δίος και σε κάποιο άλλο κτίριο. Είναι το λιγότερο προφανές και πολυτιμότερο γνώρισμα της κληρονομιάς της πόλης.
Μη χάσεις
Πλάκες σαν ημερολόγιο
Η κατάκτηση του 1485, ο ερχομός του νερού το 1632, οι ανακαινίσεις του 1779. Η ιστορία χαραγμένη στον τοίχο.
Το νερό τιμάται
Μαζί με την κατάκτηση. Η λύση της υδροδότησης σε μια μεσογειακή πόλη άξιζε όσο μια μάχη.
Οροφή στην Αίθουσα του Συμβουλίου
Σκαλιστό ξύλο του 1572 με τοιχογραφίες. Δεν είναι πάντα επισκέψιμη.
Το μουδέχαρ είναι συνέχεια
Μουσουλμάνοι μαραγκοί που συνέχισαν να δουλεύουν για τους χριστιανούς, σφηνώνοντας χιλιάδες κομμάτια χωρίς καρφιά.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Μαρμπέγια
Δεσπόζει στην Πλάθα δε λος Ναράνχος, στη βόρεια πλευρά, απέναντι από την Οικία του Κορεχιδόρ. Τα τρία θεσμικά κτίρια της πλατείας φαίνονται με μια ματιά από το κέντρο της.
Η πρόσβαση στο εσωτερικό είναι περιορισμένη και εξαρτάται από τη δραστηριότητα του δήμου. Αν καταφέρεις να μπεις, η Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου με την οροφή της είναι αυτό που πρέπει να δεις· αν όχι, η πρόσοψη με τις πλάκες της δικαιολογεί ήδη τη στάση.
Αφιέρωσε πέντε λεπτά για να διαβάσεις τις επιγραφές. Είναι σε παλιά καστιλιάνικα και θέλει λίγο κόπο να τις αποκρυπτογραφήσεις, αλλά είναι από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα της παλιάς πόλης και σχεδόν κανείς δεν σταματά να το κάνει.
Συχνές ερωτήσεις
Τι ακριβώς είναι μια οροφή μουδέχαρ με φατνώματα;
Είναι μια ξύλινη οροφή συναρμολογημένη σαν παζλ, σχεδόν χωρίς καρφιά, που την κληρονομήσαμε κατευθείαν από τους μουσουλμάνους ξυλουργούς που συνέχισαν να δουλεύουν για τους χριστιανούς μετά την κατάκτηση: αυτό σημαίνει «μουδέχαρ». Ταίριαζαν χιλιάδες γεωμετρικά κομμάτια, πλοχμούς, οκτάκτινα αστέρια, ώσπου να σχηματιστούν σχέδια που μοιάζουν με ξύλινη δαντέλα. Ήταν ακριβότατο και αργότατο, οπότε το κρατούσαν για τα σημαντικά. Γι' αυτό, όταν από πάνω υπάρχουν φατνώματα, ξέρεις ότι σε εκείνη την αίθουσα γινόταν κάτι σοβαρό.
