Ασβεστωμένα σπίτια, μπλε και πράσινες πόρτες, και γλάστρες παντού: στους τοίχους, στα σκαλιά, κρεμασμένες από τα κάγκελα. Είναι η πιο φωτογραφημένη γωνιά του Αλικάντε, και αυτό που την κάνει ξεχωριστή δεν είναι ότι είναι όμορφη, αλλά ότι παραμένει μια γειτονιά κατοίκων σκαρφαλωμένη στην πλαγιά του βουνού.
Μια συνοικία ψαράδων γαντζωμένη στον βράχο
Η Σάντα Κρους ήταν για αιώνες μια ταπεινή συνοικία, ψαράδων και απλών ανθρώπων, με μικροσκοπικά σπίτια στριμωγμένα για να εκμεταλλευτούν κάθε σπιθαμή βράχου στην πλαγιά του Μπενακαντίλ. Δεν υπήρχαν παλάτια ούτε αρχοντικές προσόψεις, και αυτή η απουσία είναι ακριβώς που διατήρησε την κλίμακά της.
Το λευκό του ασβέστη δεν είναι μόνο αισθητικό. Ο ασβέστης ήταν φτηνός και στη διάθεση κάθε οικογένειας, και επιπλέον έχει πραγματικά πλεονεκτήματα: αντανακλά τον ήλιο και κρατά τα σπίτια δροσερά σε καλοκαίρια σαν τα εδώ, και απολυμαίνει τους τοίχους, κάτι ζωτικό όταν δεν υπήρχαν φάρμακα.
Η χάραξη αποτελείται από στενά σοκάκια, σκάλες και συνεχείς υψομετρικές διαφορές, γιατί χτίστηκε ακολουθώντας την κλίση χωρίς να τη διορθώσει. Είναι πολεοδομία της ανάγκης, και δημιουργεί εκείνη την αίσθηση λαβυρίνθου όπου η θάλασσα εμφανίζεται ξαφνικά στο βάθος ενός σοκακιού.
Δύο φορές τον χρόνο μεταμορφώνεται
Τον Μάιο έρχονται οι Γιορτές της Σάντα Κρους: η συνοικία γεμίζει σταυρούς στολισμένους με λουλούδια, κρεμιούνται γλάστρες και φαναράκια, ακούγεται μουσική και σε κάθε γωνία μυρίζει μαγειρευτό. Το ερημοκλήσι δεσπόζει εκείνες τις μέρες από το ύψωμά του.
Τον Ιούνιο, με τις Ογέρας ντε Σαν Χουάν (τις φωτιές του Αγίου Ιωάννη), όλο το Αλικάντε φλέγεται από γιορτή και αυτοί οι δρόμοι στολίζονται ως την τελευταία γωνιά. Είναι η μεγάλη γιορτή της πόλης, ανακηρυγμένη διεθνούς τουριστικού ενδιαφέροντος: τεράστια μνημεία από χαρτόνι και ξύλο με σατιρικές φιγούρες, τα νινότ, που καταλήγουν να καίγονται στην κρεμά, την τελετουργική πυρά.
Τον υπόλοιπο χρόνο η συνοικία λειτουργεί κανονικά, κι εκεί βρίσκεται η αξία της: οι κάτοικοι συνεχίζουν να ποτίζουν τις γλάστρες, να κουβεντιάζουν στο κατώφλι και να απλώνουν τα ρούχα από μπαλκόνι σε μπαλκόνι. Είναι μια κατοικημένη συνοικία, όχι ένα σκηνικό, και καλό είναι να την περπατάς με αυτή τη συνείδηση.
Αυτό συνεπάγεται μια στοιχειώδη ευγένεια: είναι ιδιωτικά σπίτια, τις γλάστρες κάποιος τις φροντίζει και οι πόρτες οδηγούν σε κατοικίες. Η φωτογράφιση είναι απολύτως αποδεκτή· το να κοιτάξεις μέσα σε ένα σπίτι ή να καθίσεις σε ξένο σκαλί, όχι και τόσο.
Μη χάσεις
Ο ασβέστης δεν είναι μόνο αισθητικός
Ήταν φτηνός, αντανακλά τον ήλιο και κρατά τα σπίτια δροσερά, και επιπλέον απολυμαίνει τους τοίχους.
Συνοικία ψαράδων
Μικροσκοπικά σπίτια στριμωγμένα στην πλαγιά, χωρίς παλάτια. Αυτή η απουσία τής διατήρησε την ανθρώπινη κλίμακα.
Ο Μάιος και ο Ιούνιος τη μεταμορφώνουν
Σταυροί του Μαΐου με λουλούδια, και τον Ιούνιο οι Ογέρας ντε Σαν Χουάν, η μεγάλη γιορτή της πόλης.
Παραμένει κατοικημένη
Οι κάτοικοι ποτίζουν, κουβεντιάζουν και απλώνουν τα ρούχα. Είναι γειτονιά, όχι σκηνικό: καλό είναι να το θυμάσαι.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Βρίσκεται στην πλαγιά κάτω από το κάστρο, ανάμεσα στην παλιά πόλη και το βουνό. Η λογική διαδρομή είναι να κατέβεις από το κάστρο μέσα από το πάρκο της Ερέτα και να μπεις στη συνοικία από πάνω, αφήνοντας τον εαυτό σου να κυλήσει στις σκάλες.
Βγαίνεις από το ερημοκλήσι της Σάντα Κρους και καταλήγεις στην παλιά πόλη, δίπλα στον συγκαθεδρικό ναό και το Δημαρχείο. Όλος ο περίπατος κρατά μισή ώρα και κάτι.
Πήγαινε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Το μεσημέρι στην υψηλή περίοδο έχει αρκετό κόσμο στους κεντρικούς δρόμους, και επιπλέον ο ήλιος πέφτει κατευθείαν πάνω στον λευκό ασβέστη, που τυφλώνει. Και άνετα παπούτσια: είναι σκάλες και ανηφόρες όλη την ώρα.
Συχνές ερωτήσεις
Τι ακριβώς είναι οι Ογκέρας του Σαν Χουάν;
Η μεγάλη γιορτή του Αλικάντε, ανακηρυγμένη γιορτή διεθνούς τουριστικού ενδιαφέροντος. Τη νύχτα του Σαν Χουάν, εκείνη της εικοσιτέσσερις Ιουνίου, η πόλη γεμίζει τεράστια μνημεία από χαρτόνι και ξύλο, με σατιρικές φιγούρες που λέγονται νινότ… και μετά καίγονται όλα στην «κρεμά», μια νύχτα φωτιάς, μπαρούτης και συλλογικής τρέλας. Σώζεται μόνο ένα, το «νινότ ινδουλτάτ», που φυλάγεται για πάντα στο μουσείο του. Είναι πρώτη ξαδέρφη των Φάγιας της Βαλένθια, αλλά με τον δικό της χαρακτήρα.
Γιατί όλα τα σπίτια είναι βαμμένα άσπρα;
Δεν είναι μόνο για την ομορφιά, αν και είναι όμορφο. Ο ασβέστης ήταν φτηνός και στη διάθεση κάθε ταπεινής οικογένειας, και επιπλέον έχει πλεονεκτήματα: το άσπρο αντανακλά τον ήλιο και κρατάει τα σπίτια δροσερά σε αυτά τα δικά μας καλοκαίρια, και ο ασβέστης απολυμαίνει τους τοίχους, κάτι ζωτικό όταν δεν υπήρχαν ακόμη φάρμακα. Οι γείτονες ασβέστωναν τις προσόψεις τους κάθε άνοιξη, σχεδόν σαν τελετουργία. Αυτό που σήμερα είναι καρτ ποστάλ γεννήθηκε, στην πραγματικότητα, από καθαρή ανάγκη.
