Palma · Co zobaczyć

S'Hort del Rei

S'Hort del Rei, czyli Królewski Ogród, to ogród, który otwiera się u stóp murów pod pałacem Almudaina, a nazwa nie jest ozdobą: tutaj muzułmańscy władcy mieli swój prywatny sad, nawadniany kanałami, ze stawami i drzewami owocowymi. Woda i cień na wyspie o suchych latach były najwyższym luksusem.

Woda jako forma władzy

Ogród był sadem alkazaru i działał według logiki każdego mauretańskiego ogrodu: kanały nawadniające, baseny, drzewa owocowe i cień ułożone tak, żeby dawały chłód. W takim klimacie jak majorkański nie była to architektura krajobrazu, tylko inżynieria w służbie wygody.

Woda płynęła z Font de la Vila, źródła w górach w okolicy Esporles, doprowadzana do miasta wielokilometrowym kanałem zbudowanym przez muzułmańskich inżynierów. Ta sama woda poruszała młyny, napełniała publiczne fontanny i nawadniała ogrody alkazaru, a zaopatrywała Palmę niemal do XX wieku.

Kiedy chrześcijańscy królowie odziedziczyli miasto, utrzymali go jako ogród pałacowy. To kolejny przykład tej samej logiki, którą widać w całej Palmie: tego, co działało, nie niszczono, tylko to zajmowano.

Mauretański w środku, XX wiek na zewnątrz

To, po czym chodzisz dziś, nie jest średniowiecznym ogrodem, lecz jego nowym wymyśleniem z lat sześćdziesiątych. Architekt Gabriel Alomar przeprojektował całość, zachowując mauretańskiego ducha fontann i stawów, ale dodając wyraźnie współczesny język.

Najbardziej uderza to, że między żywopłotami i tryskaczami pojawiają się rzeźby z XX wieku: po ogrodzie rozsiane są prace Joana Miró, Alexandra Caldera i Josepa Marii Subirachsa, bez gablot i monumentalnych tabliczek.

Ten dialog dawnej wody z nową sztuką jest bardzo typowy dla tego miasta, które w sprawach dziedzictwa nigdy nie wybrało zamrażania. Obok siebie żyją tu układ nawadniania islamskiego pochodzenia i rzeźba z lat sześćdziesiątych, dziesięć metrów dalej.

Jest tu też Arco de la Drassana, podkowiasty łuk, który był bramą, przez którą wpływały łodzie, kiedy morze sięgało aż tutaj: to najlepiej widoczny ślad pierwotnej linii brzegowej.

Nie do przegapienia

To był sad alkazaru

Prywatny sad muzułmańskich władców, z kanałami, stawami i drzewami owocowymi u stóp murów.

Woda płynęła z gór

Z Font de la Vila w Esporles, wielokilometrowym kanałem. Zaopatrywała Palmę niemal do XX wieku.

Miró, Calder i Subirachs

Rzeźba XX wieku rozsiana między żywopłotami i tryskaczami, bez gablot i tabliczek.

Arco de la Drassana

Podkowiasty łuk, przez który wpływały łodzie, kiedy morze sięgało aż tutaj.

Jak to wpleść w zwiedzanie Palmy

Leży pod pałacem Almudaina i o krok od katedry, więc to logiczne miejsce, żeby zacząć albo skończyć zwiedzanie tej okolicy. Wstęp jest wolny, bezpłatny, a jest tu cień, co latem nie jest drobiazgiem.

Stąd schodzi się do Parc de la Mar i na promenadę Dalt Murada albo wchodzi na Passeig del Born przez Paseo de Sagrera. To wygodny węzeł między dwiema zabytkowymi strefami miasta.

Wystarczy pół godziny. A jeśli trafisz na upał, to najlepsze miejsce w centrum na przerwę: płynąca woda, cień palm i ławki, wszystko za darmo.

Najczęstsze pytania

A skąd brało się tyle wody na suchej wyspie?

Z Font de la Vila, źródła w górach, w okolicy Esporles. Muzułmańscy inżynierowie doprowadzili ją do miasta wielokilometrowym kanałem, a ta sama woda poruszała młyny, napełniała publiczne fontanny i nawadniała ogrody pałacu. Zaopatrywała Palmę niemal do dwudziestego wieku.

Odkryj Palma i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Palma

Teatr Principal

Ratusz w Palmie

Łaźnie arabskie w Palmie

Bazylika Sant Francesc

Can Forteza Rey

Can Oleza