Ma około dziewięćdziesięciu trzech metrów, prawie dziewięćdziesiąt osiem z wiatrowskazem, i należy do najwyższych w Hiszpanii. Ale najlepsze jest to, jak powstawała: zaczęto ją w 1519 roku, a ukończono dopiero w 1793. Prawie trzy wieki budowy – i to widać, bo w miarę jak wchodzisz wyżej, zmienia styl.
Drzewo, które rosło etapami
Pierwszą kondygnację, najskromniejszą i najbardziej elegancką, wzniósł Włoch Jacopo Florentino, a kontynuował Jerónimo Quijano, w tym wyważonym, klasycznym duchu renesansu, który dotarł do Hiszpanii z Włoch na początku XVI wieku.
Potem budowa stanęła na prawie dwa wieki, bo wieża groziła przechyleniem. Była to rozważna decyzja: grunt w Murcji jest aluwialny, a ciężar wieży tej skali stwarzał realny problem z osiadaniem.
W XVIII wieku zwieńczono ją kondygnacją dzwonów i hełmem, już w pełni barokowymi. Dlatego, patrząc na nią od dołu do góry, czytasz historię hiszpańskiej architektury w jednym obiekcie: renesans u podstawy, barok w koronie.
Ten proces – zacząć, przerwać ze strachu o konstrukcję i skończyć pokolenia później w innym języku – jest wśród wielkich europejskich wież częstszy, niż się wydaje, ale niewiele z nich pokazuje go tak wyraźnie.
Dzwony porządkowały huertę
Te dzwony nie tylko wzywały na mszę. Przez wieki ostrzegały przed groźnymi wylewami rzeki Segura, gdy rzeka wzbierała, biły na alarm w czasie wojen i świąt i wyznaczały kolejki nawadniania w huercie (nawadnianej równinie wokół miasta), żeby każdy rolnik wiedział, kiedy przychodzi jego kolej na wodę.
Innymi słowy: wieża nie zdobiła miasta, tylko je organizowała. W społeczeństwie bez osobistych zegarków i bez środków łączności dzwonnica była systemem informacji publicznej, a jej kod dzwonienia rozumieli wszyscy.
Na górze jest też mało znany element: Conjuratorio, niewielkie pomieszczenie, z którego – gdy niebo czerniało – kapłan wychodził zaklinać burze i plagi szarańczy zagrażające huercie, błogosławiąc cztery strony świata.
Można na nią wejść, a widoki są tego warte: z góry ogarniasz całe miasto, a dalej dolinę rzeki Segura, która jest powodem, dla którego Murcja w ogóle istnieje.
Nie do przegapienia
Prawie trzy wieki budowy
Zaczęta w 1519 roku, ukończona w 1793, z prawie dwustuletnią przerwą w środku.
Zmienia styl w miarę, jak wchodzisz wyżej
Renesans u podstawy (autorzy: Jacopo Florentino i Jerónimo Quijano); barok w zwieńczeniu.
Wstrzymana z obawy, że się przechyli
Grunt w Murcji jest aluwialny, a ciężar stwarzał realny problem z osiadaniem.
Dzwony wyznaczały nawadnianie
Ostrzegały przed wylewami, biły na alarm i mówiły każdemu rolnikowi, kiedy przychodzi jego kolej na wodę.
Jak to wpleść w zwiedzanie Murcji
Należy do zespołu katedralnego na Plaza del Cardenal Belluga. Widać ją z całego miasta, ale żeby wejść na górę, trzeba wejść przez teren katedry.
Wejście zajmuje około trzydziestu, czterdziestu minut, licząc schody i czas spędzony na górze. Sprawdź godziny i cenę biletu, który zwykle obejmuje też Muzeum Katedralne.
Połącz ją z imafronte i z resztą placu: Pałacem Biskupim i Rozbudową ratusza autorstwa Rafaela Moneo.
Najczęstsze pytania
Czy wiesz, że z wieży „zaklinano” burze?
Na szczycie wieży jest niewielkie pomieszczenie zwane Conjuratorio. Stamtąd, gdy niebo czerniało, kapłan wychodził zaklinać burze i plagi szarańczy, które zagrażały huercie, błogosławiąc cztery strony świata. Wiara i strach przed złą pogodą, wszystko w jednym miejscu.
