Fasada z czerwonej cegły z trzema wielkimi łukami podkowiastymi, która wygląda jak pałac z baśni tysiąca i jednej nocy pośrodku białego miasta. Dla mieszkańca Kadyksu to nie tylko teatr: to katedra karnawału. Co roku w lutym odbywa się tu Concurso Oficial de Agrupaciones, oficjalny konkurs zespołów karnawałowych, i przez całe tygodnie scenę wypełniają chirigotas, comparsas, chóry i kwartety, które z humorem i kunsztem śpiewają o wszystkim, co wydarzyło się na świecie.
Neomudéjar na zgliszczach innego teatru
Zbudowano go między 1884 a 1905 rokiem na miejscu dawnego Gran Teatro, który spłonął. Ten pożar tłumaczy długi czas budowy, a także ambicję efektu: miasto chciało budowli niepodobnej do niczego innego i zamówiło neomudéjar z nieotynkowanej cegły, który w Kadyksie wyjątkowo rzuca się w oczy.
Styl ten próbował przywrócić słownictwo architektury mauretańskiej za pomocą nowoczesnych materiałów i technik: łuki podkowiaste, cegła układana w widoczne wiązania, ażurowe kraty i geometryczne fryzy. Pod koniec XIX wieku był w Hiszpanii bardzo modny, a tutaj zastosowano go na rzadko spotykaną skalę.
Jego patronem jest Manuel de Falla, kompozytor urodzony niedaleko stąd, pochowany w krypcie katedry. W środku: widownia w kształcie podkowy, sufit, który pomalował Felipe Abárzuza, i ponad tysiąc miejsc.
Karnawał, który się śpiewa
W Kadyksie na karnawał nikt się nie przebiera, tylko się śpiewa, i to jest zasadnicza różnica wobec każdego innego karnawału na świecie. Zespoły przez całe miesiące przygotowują repertuar z własnymi tekstami i rywalizują w tym teatrze w oficjalnym konkursie, który trwa tygodniami i który śledzi całe miasto.
Są cztery kategorie i każda ma swoje zasady: chirigotas, najbardziej komiczne i bezczelne; comparsas, bardziej liryczne, z dopracowanymi głosami; chóry, które wyjeżdżają na ulice na platformach; i kwartety, które łączą parodię z teatrem. Poziom najlepszych tekstów jest zaskakująco wysoki.
I są ostre. Piosenki krytykują władzę bez żadnych względów, z imienia i nazwiska, i właśnie ta tradycja politycznej kpiny nadaje karnawałowi charakter. W czasach dyktatury karnawał był nawet zakazany i przemianowano go na „Fiestas Típicas Gaditanas”, żeby przetrwał. Mieszkańcy Kadyksu śpiewali dalej, jak tylko mogli.
Nie do przegapienia
Neomudéjar z czerwonej cegły
Łuki podkowiaste i geometryczne fryzy w białym mieście. Wzniesiony między 1884 a 1905 rokiem na miejscu teatru, który spłonął.
Tu śpiewa się karnawał
Concurso Oficial de Agrupaciones trwa tygodniami i śledzi go całe miasto. Cztery kategorie z własnymi zasadami.
Teksty przeciw władzy
Piosenki krytykują z imienia i nazwiska. Ta polityczna kpina nadaje świętu charakter.
Był zakazany
W czasach dyktatury przemianowano go na „Fiestas Típicas Gaditanas”, żeby przetrwał. Śpiewano dalej tak samo.
Jak to wpleść w zwiedzanie Kadyksu
Stoi przy Plaza Fragela, na zachodnim skraju starego miasta, dziesięć minut pieszo od katedry i pięć od plaży La Caleta, którą od północy zamyka zamek Santa Catalina, oraz od parku Genovés. To najbardziej mieszkalna i najmniej turystyczna część starego miasta.
Wnętrze zwiedza się z biletem na przedstawienie albo z przewodnikiem w określonych godzinach i warto, jeśli trafisz: widownia w kształcie podkowy i malowany sufit robią wrażenie. Z zewnątrz fasadę zobaczysz o każdej porze i to jedna z najczęściej fotografowanych budowli w mieście.
Jeśli twoja podróż przypada na karnawał, w lutym, miasto zmienia się całkowicie: konkurs przez całe tygodnie wypełnia teatr, a ulice zapełniają się nieoficjalnymi zespołami, które śpiewają bez konkursu i bez pozwolenia. Wtedy Kadyks jest najbardziej sobą i wtedy też nie sposób znaleźć noclegu.
Najczęstsze pytania
Wiesz, że Karnawał był kiedyś zakazany?
W czasach dyktatury Franco Karnawał zakazano, a żeby całkiem nie umarł, przebrano go pod inną, niewinną nazwą: „Fiestas Típicas Gaditanas”. Mieszkańcy Kadyksu śpiewali dalej, jak tylko mogli, a kiedy odzyskali wolność, odzyskali też jego nazwę i jego ostry dowcip.
