Stoi na wysepce otoczonej morzem ze wszystkich czterech stron, do której prowadzi kamienna grobla długa prawie na kilometr, poprowadzona po wodzie. Stamtąd odwracasz się i widzisz całe miasto odcinające się na tle Atlantyku: żółtą kopułę, wieże obserwacyjne, dachy. Nie ma lepszej pocztówki z Kadyksu niż ta, a sama droga tam to połowa tego, po co się tu przychodzi.
Wysepka z trzema tysiącami lat historii
Ta skała jest związana z miastem od samego początku. Dawna tradycja umieszczała tu świątynię Kronosa, boga czasu, na krańcu świata znanego Grekom i Rzymianom, za Słupami Heraklesa. Prawdziwe czy nie, pokazuje to, czym był ten punkt w wyobrażeniach geograficznych starożytnych.
W 1457 roku weneccy marynarze, którzy odbywali na wysepce kwarantannę, wznieśli na ruinach starej latarni morskiej kaplicę pod wezwaniem św. Sebastiana i stąd wzięła się nazwa. Jako miejsce izolacji sanitarnej wysepka służyła przez stulecia z oczywistych powodów: od miasta oddziela ją woda.
Obecny zamek wznoszono od 1706 roku w ramach systemu obronnego, który opancerzył miasto po angielskim złupieniu w 1596 roku i po kolejnych zagrożeniach. Razem z zamkiem Santa Catalina, na drugim krańcu La Caleta, zamykał zachodnią flankę.
Latarnia morska i droga po morzu
Żelazną latarnię morską zapalono w 1908 roku i była jedną z pierwszych elektrycznych w Hiszpanii: czterdzieści jeden metrów światła ostrzegającego statki u wejścia do zatoki. Jej metalowa konstrukcja, ustawiona na terenie zamku, jest widoczna z całego miasta i należy do sylwety Kadyksu.
Dojście to kamienna grobla długa prawie na kilometr, która od strony La Caleta wchodzi w morze, na dużym odcinku bez balustrady, z falami rozbijającymi się po obu stronach. Przy przypływie i wietrze fale opryskują ją na całej długości, a podczas sztormu jest zamykana.
Przejście tego kilometra to najlepsza część i warto iść powoli, odwracając się. Kadyks oddala się i maleje, a w połowie drogi masz w kadrze całe miasto, nad którego sylwetą dominuje kopuła katedry.
Nie do przegapienia
Kilometr po morzu
Grobla, która prowadzi do zamku, wchodzi w wodę, na dużym odcinku bez balustrady. Podczas sztormu jest zamykana.
Świątynia Kronosa
Dawna tradycja umieszczała tu sanktuarium na krańcu znanego świata, za Słupami Heraklesa.
Elektryczna latarnia z 1908 roku
Jedna z pierwszych w Hiszpanii: czterdzieści jeden metrów żelaznej konstrukcji widocznej z całego miasta.
Najlepsza pocztówka z Kadyksu
W połowie grobli, gdy się odwrócisz: całe miasto w kadrze, a nad sylwetą dominuje kopuła.
Jak to wpleść w zwiedzanie Kadyksu
Grobla zaczyna się na końcu plaży La Caleta, na zachodnim krańcu starego miasta, piętnaście minut pieszo od katedry i pięć od gmachu Gran Teatro Falla. To naturalne zakończenie każdej trasy po mieście.
Godziny otwarcia są zmienne, a w różnych okresach obiekt był zamknięty z powodu prac, więc warto to sprawdzić, zanim przejdziesz ten kilometr. Mimo to sama droga się opłaca, nawet jeśli zamek jest zamknięty, bo widok masz z samej grobli.
Najlepsza pora to zachód słońca, bez dyskusji. La Caleta wychodzi na zachód, słońce zachodzi dokładnie naprzeciwko i stąd widać, jak opada nad Atlantykiem, a oba zamki i miasto odcinają się na jego tle. To chyba najpiękniejsze zakończenie dnia, jakie oferuje andaluzyjskie wybrzeże.
Najczęstsze pytania
A jaka starożytna świątynia miała podobno stać na tej wysepce?
Dawna tradycja umieszczała tu świątynię Kronosa, boga czasu, na krańcu świata znanego Grekom i Rzymianom. Pomyśl tylko: masz za plecami wieki historii i stoisz w miejscu, gdzie dla starożytnych niemal kończyła się ziemia.
