Πύργος του Αντανδόρ
10ος αιώνας, την εποχή του χαλιφάτου. Ορθογώνια κάτοψη, τραχύς, χωρίς στολίδια: η μόνη του λειτουργία ήταν να επιτηρεί τη χαράδρα και τη σιέρα.

Πώς υπερασπίζεσαι ένα μέρος που το ποτάμι το αγκαλιάζει από τρεις πλευρές. Η στρατιωτική λογική που εξηγεί γιατί αυτό το χωριό άντεξε ανεξάρτητο για περισσότερο από έναν αιώνα.
🎧 Στη διαδρομή Κόκκινο Αλμπαρραθίν: το χωριό κρεμασμένο στον βράχοΤο αμυντικό σύστημα του Αλμπαρραθίν είναι ένα μάθημα αξιοποίησης του εδάφους: ο Γουαδαλαβιάρ κάνει τη δουλειά από τρεις πλευρές, το τείχος σκαρφαλώνει στον λόφο για να κλείσει την τέταρτη, και ένας πύργος του 10ου αιώνα στέφει το σύνολο στο ψηλότερο σημείο. Το γυρίζεις ολόκληρο με τα πόδια, και η θέα είναι η ανταμοιβή.
Το Αλμπαρραθίν κουλουριάζεται γύρω από τον εαυτό του μέσα σε έναν μαίανδρο του ποταμού Γουαδαλαβιάρ: σχεδόν νησί από βράχο. Το ποτάμι γλείφει τη βάση του λόφου από τρεις πλευρές, και μένει μόνο μια λωρίδα γης από την οποία μπορείς να φτάσεις.
Αυτή η διάταξη περιορίζει το αμυντικό πρόβλημα σε ένα σημείο: πρέπει να κλείσεις τον ισθμό και να ελέγξεις το ύψος. Όλο το σύστημα των τειχών είναι σχεδιασμένο ακριβώς γι' αυτό, χωρίς να σπαταλά ούτε ένα μέτρο πέτρας εκεί όπου το έδαφος ήδη αμύνεται.
Είναι ο υλικός λόγος της ανεξαρτησίας του χωριού: για περισσότερο από έναν αιώνα δεν υπάκουσε ούτε στην Καστίλη ούτε στην Αραγονία, και άντεξε γιατί η κατάληψή του κόστιζε ακριβότατα. Μόνο το 1284, με μια κανονική πολιορκία του Πέτρου Γ΄ της Αραγονίας, έπεσε.
Το κάστρο καταλαμβάνει το πιο στρατηγικό σημείο απ' όλα, τον λόφο πάνω από τον μαίανδρο. Από εκεί ελέγχεις το ποτάμι, τη χαράδρα και την πρόσβαση. Ήταν μουσουλμανικό αλκάθαρ πριν από περισσότερα από χίλια χρόνια και έδρα της ταΐφας των Μπανού Ραζίν τον 11ο αιώνα.
10ος αιώνας, την εποχή του χαλιφάτου. Ορθογώνια κάτοψη, τραχύς, χωρίς στολίδια: η μόνη του λειτουργία ήταν να επιτηρεί τη χαράδρα και τη σιέρα.
Το πιο στρατηγικό σημείο: ελέγχει το ποτάμι, τη χαράδρα και τη μόνη λωρίδα γης από την οποία φτάνεις στο χωριό.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Albarracin χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Κόκκινο Αλμπαρραθίν: το χωριό κρεμασμένο στον βράχο με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Ο Πύργος του Αντανδόρ είναι το αρχαιότερο κομμάτι του συνόλου: τον έχτισαν οι μουσουλμάνοι τον 10ο αιώνα, την εποχή του χαλιφάτου της Κόρδοβας, και είναι το σημείο όπου το τείχος κλείνει από πάνω, γαντζωμένο στον λόφο σαν κόμπος.
Με ορθογώνια κάτοψη, τραχύς και χωρίς ούτε ένα στολίδι, απαντά σε ένα πρόβλημα και σε τίποτε άλλο. Αυτή η λιτότητα είναι χαρακτηριστική της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής του χαλιφάτου, πολύ λειτουργικής, και έρχεται σε αντίθεση με τη διακοσμητική φινέτσα των παλατιών της ίδιας εποχής.
Το όνομά του προέρχεται από τον αντανδόρ, τον διάδρομο περιπολίας από τον οποίο οι φρουροί γύριζαν το τείχος τη νύχτα, με το φανάρι στο χέρι, φωνάζοντας «αλτ» στις σκιές. Είναι ένας όρος που έχει χαθεί σχεδόν σε όλη την Ισπανία και εδώ επιβιώνει.
Σήμερα η ανάβαση είναι το καλύτερο σημείο θέας του χωριού: από πάνω βλέπεις ολόκληρο τον μαίανδρο, τα κόκκινα σπίτια κουλουριασμένα γύρω από τον εαυτό τους και τη σιέρα τριγύρω. Είναι περίπου είκοσι λεπτά σοβαρής ανηφόρας από το χωριό, αλλά αξίζουν πραγματικά τον κόπο.
Οι ανασκαφές του κάστρου έφεραν στο φως μια ολόκληρη ανδαλουσιανή συνοικία μέσα στον περίβολο: την κεντρική αυλή του παλατιού, τους χώρους κατοικίας και το παλιό πηγάδι.
Το πιο αξιοσημείωτο είναι το χαμάμ με το υπόκαυστό του, δηλαδή λουτρά με ενδοδαπέδια θέρμανση: ζεστός αέρας που κυκλοφορεί κάτω από ένα δάπεδο υπερυψωμένο πάνω σε μικρούς πεσσούς. Είναι ρωμαϊκή τεχνολογία που υιοθέτησε και τελειοποίησε ο ισλαμικός κόσμος, και το να τη βρεις σε ένα ορεινό κάστρο δεν είναι συνηθισμένο.
Όλα αυτά συνυπάρχουν με τις μετατροπές που έκαναν οι χριστιανοί όταν το κάστρο άλλαξε ιδιοκτήτες, οπότε ο περίβολος διαβάζεται σαν επικάλυψη: ανδαλουσιανό φρούριο από κάτω, χριστιανική προσαρμογή από πάνω.
Και υπάρχει ένα τρίτο αμυντικό κομμάτι που σχεδόν κανείς δεν το αναγνωρίζει ως τέτοιο: η εκκλησία της Αγίας Μαρίας, του 16ου αιώνα, ήταν μέρος της αμυντικής ζώνης του χωριού. Προσεύχεται και αμύνεται ταυτόχρονα, κάτι πολύ χαρακτηριστικό για πόλη των συνόρων.
Του 16ου αιώνα, αποδίδεται στον Πιέρ Βεντέλ, και μέρος της αμυντικής ζώνης του χωριού. Προσεύχεται και αμύνεται ταυτόχρονα, πολύ χαρακτηριστικό για πόλη των συνόρων.
Το μόνο επίπεδο σημείο μέσα στον τειχισμένο περίβολο, στον χώρο του μουσουλμανικού σουκ. Το μέρος για να κάνεις διάλειμμα ανάμεσα στις ανηφόρες.
Λόγω της γεωγραφίας. Το χωριό είναι κουλουριασμένο μέσα σε έναν μαίανδρο του Γουαδαλαβιάρ, σχεδόν σαν νησί από βράχο: το ποτάμι γλείφει τη βάση του λόφου από τρεις πλευρές και μένει μόνο μια λωρίδα γης για να φτάσεις. Με το τείχος να κλείνει αυτόν τον ισθμό και το ύψος υπό έλεγχο, η κατάληψή του κόστιζε πολύ περισσότερο απ' όσο άξιζε.
Ο Πύργος του Αντανδόρ, που τον έχτισαν οι μουσουλμάνοι τον 10ο αιώνα, την εποχή του χαλιφάτου της Κόρδοβας. Είναι η αρχαιότερη πέτρα που πατάς στο χωριό και το σημείο όπου το τείχος κλείνει από πάνω, γαντζωμένο στον λόφο. Με ορθογώνια κάτοψη και χωρίς ούτε ένα στολίδι: η λειτουργία του ήταν αποκλειστικά να επιτηρεί.
Ήταν ο διάδρομος περιπολίας από τον οποίο οι φρουροί γύριζαν το τείχος τη νύχτα, με το φανάρι στο χέρι, φωνάζοντας «αλτ» στις σκιές. Ο όρος έχει χαθεί σχεδόν σε όλη την Ισπανία και στο Αλμπαρραθίν επιβιώνει στο όνομα του πύργου, που είναι το ψηλότερο σημείο αυτής της διαδρομής.
Μια ανδαλουσιανή συνοικία που έφεραν στο φως οι ανασκαφές: την κεντρική αυλή του παλατιού, τους χώρους κατοικίας, το παλιό πηγάδι και, το πιο αξιοσημείωτο, ένα χαμάμ με το υπόκαυστό του, λουτρά με ενδοδαπέδια θέρμανση. Όλα αυτά κάτω από τις μετατροπές που έκαναν οι χριστιανοί όταν το κάστρο άλλαξε ιδιοκτήτες.
Ένα σύστημα θέρμανσης από το δάπεδο: ζεστός αέρας που παράγεται σε έναν φούρνο και κυκλοφορεί κάτω από ένα δάπεδο υπερυψωμένο πάνω σε μικρούς πεσσούς, ζεσταίνοντας την αίθουσα από κάτω. Είναι ρωμαϊκή τεχνολογία που ο ισλαμικός κόσμος υιοθέτησε και τελειοποίησε στα λουτρά του. Το να βρεις ένα διατηρημένο σε ορεινό κάστρο δεν είναι συνηθισμένο.
Περίπου είκοσι λεπτά σοβαρής ανηφόρας από το χωριό, από τον περίπατο των τειχών. Αξίζει να το κάνεις στην αρχή της μέρας: από πάνω καταλαβαίνεις όλο το χωριό με μια ματιά, και από εκεί και πέρα όλη η διαδρομή πηγαίνει στην κατηφόρα.
Ναι. Η εκκλησία της Αγίας Μαρίας, του 16ου αιώνα, ήταν μέρος της αμυντικής ζώνης του χωριού. Το να προσεύχεσαι και να αμύνεσαι ταυτόχρονα είναι κάτι πολύ χαρακτηριστικό για τις πόλεις των συνόρων, και η ενσωμάτωση ναών στο σύστημα των τειχών είναι συνηθισμένη στη μεσαιωνική Αραγονία.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Albarracin χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα