Waar je naar moet kijken, is niet de gevel maar wat hem bekroont: een gesneden houten dakrand die bijna drie meter boven de straat uitsteekt, met hoofden, bladeren en menselijke figuren die ondersteboven naar beneden kijken. Het is een van de grote dakranden van de Mallorcaanse renaissance, en als het regent, begrijp je waarom hij zo is gemaakt.
Een houten paraplu
De Mallorcaanse dakrand is geen versiering: het is een bouwkundige oplossing. Een gevel van poreuze zandsteen die aan de regen is blootgesteld, verweert snel, en een overstek van drie meter houdt hem droog. Dat hij bovendien met een compleet bestiarium is bewerkt, is het deel dat je ziet; de functie verklaart de afmeting.
De figuren zijn uit de 17e eeuw en vormen een galerij van hoofden, bladeren, mensen en plantmotieven die over de leegte hangen. Om ze goed te zien moet je naar het andere eind van de Plaza de Cort lopen, want vanaf de voet van het gebouw zie je ze in verkorting.
Het barokke gebouw dat dat allemaal draagt, werd vanaf het midden van de 17e eeuw opgetrokken op de plek van een oud middeleeuws hospitaal, dat van Sant Andreu, en sindsdien zetelt het stadsbestuur er zonder onderbreking.
Een torenklok met een eigen naam, en de reuzen in de toegangshal
De torenklok heet En Figuera. Hij heeft een eigen naam, als een buurtgenoot, en generaties lang bepaalde hij het ritme van Palma: zijn klokgelui gaf aan wanneer de markt openging, wanneer er gebeden werd en wanneer het tijd was om naar huis te gaan. In een stad zonder klokken in huis was de openbare klok de infrastructuur die de dag ordende.
In de zaguán, de toegangshal, worden de gegants bewaard, de reuzen van karton en hout die op de feesten komen dansen, en S'Àliga, de adelaar die de Corpus Christi-processie aanvoert, een zeer geliefde figuur met een middeleeuwse traditie.
Dat contrast is heel Palma: de zetel van de macht bewaart in zijn buik het reusachtige speelgoed van het feest. Het ernstigste gebouw van de stad is ook de opslagplaats van zijn institutionele carnaval.
Langs de gevel loopt een stenen bank met een eigen bijnaam: es banc de s'oli, de oliebank. In Palma zei men dat daar wie niets te doen had ging zitten, en daaruit ontstond de Mallorcaanse uitdrukking estar al banc de s'oli, dat wil zeggen: zonder vak of bezigheid zijn.
Niet te missen
De dakrand heeft een functie
Hij steekt drie meter uit om een gevel van poreuze zandsteen tegen de regen te beschermen. Het snijwerk is bijzaak.
De torenklok heet En Figuera
Hij heeft een eigen naam. Zijn klokgelui gaf aan wanneer de markt openging, wanneer er gebeden werd en wanneer het tijd was om naar huis te gaan.
De reuzen wonen hier
In de toegangshal worden de gegants en S'Àliga bewaard, de adelaar van Corpus Christi. Macht en feest in hetzelfde gebouw.
Es banc de s'oli
De bank aan de gevel gaf zijn naam aan een Mallorcaanse uitdrukking: zonder vak of bezigheid zijn.
Hoe het past in je bezoek aan Palma
Het domineert de Plaza de Cort, midden in de oude binnenstad, en je komt er onvermijdelijk langs. Van hier vertrekken de straten naar Santa Eulàlia, naar de patioroute en naar de Paseo del Born.
Het interieur is op beperkte tijden te bezoeken en is de moeite waard als het uitkomt: naast de toegangshal met de reuzen zie je de staatsietrap en de raadzaal. Kijk het vooraf na, want de toegang hangt af van de gemeentelijke agenda.
En onthoud vooral de dakrand. Dat is het stuk waar je naar moet kijken, en om het goed te zien moet je het plein oversteken en vanaf de overkant omhoogkijken.
Veelgestelde vragen
Wist je dat de stenen bank aan de gevel een bijnaam heeft?
Hij heet es banc de s'oli, de oliebank. In Palma zei men dat daar wie niets omhanden had kwam zitten, en zo ontstond de Mallorcaanse uitdrukking estar al banc de s'oli: zonder beroep of bezigheid zijn. Een openbare bank die een liefkozend scheldwoord werd.
