Een ommuurde monumentale stad zonder kabels, zonder reclame en bijna zonder bewoners, met lemen torens van de Almohaden, adellijke paleizen waarvan de Katholieke Koningen de torens lieten afknotten en een Romeinse poort van tweeduizend jaar oud.
Cáceres is twee steden, gescheiden door een muur. Buiten de Plaza Mayor met zijn terrassen, waar de mensen wonen. Binnen een bijna ongeschonden middeleeuwse en renaissancistische ommuring: zonder reclame, zonder bovengrondse kabels, met nauwelijks bewoners, met de versterkte huizen van de adellijke geslachten tegen een muur van de Almohaden uit de 12e eeuw die compleet tot vandaag is gekomen, omdat de christelijke adel haar liever hergebruikte dan afbrak. Dat geheel, werelderfgoed, is de reden dat hier de helft van de historische series van de afgelopen decennia is opgenomen: je hoeft niets af te dekken om het op de 15e eeuw te laten lijken.
Het punt waar de stad in tweeën splijt. Het plein ligt buiten de muur, op een helling, met arcaden, en aan het eind een muur met torens waarachter een andere wereld begint. Buiten wonen de mensen; binnen bijna niemand. Bij het vallen van de avond, met de verlichte ommuring, is dat contrast het beste van Cáceres.
Hij is niet van steen: hij is van stampleem van de Almohaden uit de 12e eeuw, aarde aangestampt in een bekisting, en hij staat al achthonderd jaar overeind. De horizontale banden die je ziet, zijn de voegen tussen de lagen. De basis daarentegen bestaat uit hergebruikte Romeinse blokken. Je kunt hem beklimmen, en van boven ordent zich het hele bezoek.
Hij is ontstaan uit een praktisch probleem: de koetsen van de adel pasten niet door de poort uit de 15e eeuw. In 1726 verving Manuel de Lara Churriguera die door een overwelfde doorgang met een bocht aan de binnenkant, zo berekend dat een rijtuig kon draaien. Het resultaat is de mooiste toegang tot de ommuring.
Laatgotisch met het voorkomen van een vesting, en binnen twee stukken: een plateresk retabel gesneden in onbewerkt hout, niet verguld, en de Cristo Negro uit de 14e eeuw, die in de vroege uren van Goede Vrijdag in absolute stilte uitgaat. Klim de toren op: het is het beste uitkijkpunt van de stad.
Het enige gebouw binnen de ommuring dat zijn wapenschild op de gevel mag voeren, bij privilege van de Katholieke Koningen, die van alle andere geslachten de torens lieten afknotten. De gevel combineert het versterkte huis uit de 15e eeuw met een opengewerkte platereske kam. Het is het mooiste interieur van de stad dat je kunt bezichtigen.
Het oudste wat nog overeind staat: een Romeinse poort uit de 1e eeuw, de enige die is overgebleven van Norba Caesarina. Je herkent hem aan de grootte van de granieten blokken, bijna zonder mortel in elkaar gezet, naast de kleine middeleeuwse stenen. Ernaast begint San Antonio, de oude Joodse wijk.
De ommuring, zo'n tien hectare middeleeuws en renaissancistisch geheel dat tot werelderfgoed is verklaard. Het zeldzame is dat het ongewijzigd tot ons is gekomen: er is geen reclame, er zijn geen bovengrondse kabels en geen modern straatmeubilair, en er wonen binnen nauwelijks mensen. Je loopt het in een paar uur helemaal te voet af.
Hoeveel dagen heb je nodig?
Eén is genoeg voor de hele ommuring met twee bezoeken binnen, de co-kathedraal en het Palacio de los Golfines de Abajo. Met twee dagen passen er ook het Museo de Cáceres in de Casa de las Veletas, met zijn cisterne van de Almohaden, de Barrio de San Antonio en een avondwandeling bij, want dan is het geheel op zijn mooist.
Waarom wordt hier zoveel gefilmd?
Omdat je niets hoeft af te dekken. De monumentale stad heeft geen hedendaagse elementen in zicht, zodat een historische productie er bijna zonder ingrepen kan draaien. Ze was King's Landing in het zevende seizoen van Game of Thrones, en daarvoor en daarna was ze het decor van veel andere series en films.
Kun je over de muur lopen?
Niet als doorlopende wandeling: de weergang is niet opengesteld, anders dan in Ávila. Wat je wel kunt beklimmen, zijn de torens: de Torre de Bujaco, met zijn bezoekerscentrum, en de toren van de co-kathedraal, die het beste uitzicht over de ommuring geeft. Met die twee heb je het overzicht.
Wanneer kun je Cáceres het best bezoeken?
In de lente en de herfst. De zomer in Extremadura gaat ruim boven de veertig graden en de ommuring is van steen en zonder schaduw, dus midden op de dag is het zwaar. Ga je in juli of augustus, loop er dan vroeg in de ochtend of 's avonds rond, met de verlichte stad.
Wat eet je in Cáceres?
De keuken van Extremadura uit de dehesa: Iberisch eikelvarken uit de streek, torta del Casar – een schapenkaas die je met een lepel eet en die je bovenaan opensnijdt –, migas, vlees van de grill en pimentón de la Vera in bijna alles. De stad heeft bovendien een opvallende scene van creatieve keuken voor haar omvang.
Caceres op de kaart
De 6 hoogtepunten, punt voor punt.
🎧 Met Viavoy
Wandel door Caceres en luister in je eigen tempo
Download Viavoy en wandel offline door Caceres, wanneer je wilt.