Ze domineert het belangrijkste plein binnen de ommuring en heeft een stoer, bijna vestingachtig voorkomen dat bedriegt: het is een laatgotische kerk, gebouwd tussen de 15e en 16e eeuw op een eerdere romaanse kerk. Naast de deur staat een beeld van de heilige Pedro de Alcántara met afgesleten, glanzende voeten, omdat mensen er al eeuwen over wrijven om geluk af te smeken.
Gotiek met het uiterlijk van een vesting
Het defensieve voorkomen is geen toeval. Alle architectuur van de monumentale stad deelt die esthetiek – granieten metselwerk, weinig openingen, massieve volumes – omdat ze werd opgetrokken in een tijd van vetes tussen adellijke geslachten, waarin elk huis een stelling was.
De kerk heeft drie beuken van ongeveer gelijke hoogte, met eenvoudige kruisribgewelven en ronde pijlers, in de lijn van de hallenkerken die toen in Extremadura en Andalusië werden gebouwd. De renaissancetoren die haar bekroont, werd rond 1550 voltooid.
In 1957 kreeg ze de rang van co-kathedraal en deelt ze de bisschoppelijke waardigheid met de kathedraal van Coria. Die figuur, twee zetels met dezelfde bisschop, komt in Spanje vrij vaak voor en is het gevolg van herindelingen van bisdommen in de 20e eeuw.
Het onvergulde retabel en de Cristo Negro
Het hoofdretabel is plateresk, uit het midden van de 16e eeuw, en heeft een verrassende eigenaardigheid: het is gesneden in onbewerkt hout, niet verguld en niet beschilderd. Gewoonlijk werd zo'n retabel met bladgoud bedekt, en het te zien met de nerf van het hout in het zicht geeft een heel ander resultaat, soberder en moderner van uiterlijk.
Het andere stuk is de Cristo Negro, een gekruisigde Christus uit de 14e eeuw in donker geworden hout, waarvoor de stad in haar zwaarste momenten heeft gebeden. Zijn kleur geeft hem, los van de materiële verklaring, een verontrustende aanwezigheid die geen ander beeld in de kerk bereikt.
Hij gaat in de vroege uren van Goede Vrijdag in processie uit, in een kruisweg door de straten van de oude binnenstad in volstrekte stilte, zonder muziek of kapel, alleen met het geluid van voetstappen op de steen. Het is een van de grote momenten van de Semana Santa van Cáceres, de Goede Week.
En je kunt de toren beklimmen, die het beste uitkijkpunt van de stad biedt: van boven zie je de hele ommuring met haar torens en daken, en het contrast met de moderne stad eromheen.
Niet te missen
Het retabel is niet verguld
Plateresk, gesneden in onbewerkt hout, zonder bladgoud. Het resultaat is veel soberder dan gebruikelijk.
De Cristo Negro
Gekruisigde Christus uit de 14e eeuw in donker geworden hout. Hij gaat in de vroege uren van Goede Vrijdag uit, in volstrekte stilte.
De afgesleten voeten
Het beeld van de heilige Pedro de Alcántara naast de deur: al eeuwen raakt men zijn tenen aan om geluk af te smeken.
De toren is het beste uitkijkpunt
Van boven zie je de hele ommuring met haar torens en daken, en het contrast met de moderne stad.
Hoe het past in je bezoek aan Cáceres
Ze staat aan de Plaza de Santa María, meteen na de Arco de la Estrella, dus het is de eerste stop binnen de ommuring. Aan hetzelfde plein staat het Palacio de los Golfines de Abajo, het andere belangrijke betaalde bezoek.
Het kaartje omvat de beklimming van de toren, en die beklimming moet je doen: samen met de Torre de Bujaco, op het plein buiten, zijn dit de twee hoge punten vanwaar je het geheel kunt lezen.
Reken op een halfuur met de toren. En raak voor je naar binnen gaat de voeten aan van de heilige Pedro de Alcántara naast de deur: dat doet iedereen al eeuwen, en het verklaart hun glans.
Veelgestelde vragen
Heeft die Cristo Negro ook een processie?
Zeker, en het is een van de indrukwekkendste. In de vroege ochtend van Goede Vrijdag trekt de Cristo Negro in een kruisweg door de straten van de oude binnenstad, in volstrekte stilte, zonder muziek en zonder band, alleen met het geluid van voetstappen op de steen. Het is een van de grote momenten van de Semana Santa van Cáceres.
