Een kleine kapel, wit als suiker, op een witgekalkt pleintje aan het eind van de afdaling vanaf het kasteel, waar het park de eerste huizen van de wijk omarmt. Laat je niet misleiden door haar formaat: in mei wordt deze kapel het middelpunt van de wereld van Alicante.
Een hoogte die altijd een functie had
De overlevering vertelt dat op deze plek, naast de muren van het kasteel, eerst een wachttoren stond en daarna een oude moskee die in de 13e eeuw tot christelijk gebedshuis werd omgevormd. Het is de gebruikelijke volgorde langs de hele Middellandse Zeekust van het Iberisch Schiereiland: hoogtes met uitzicht blijven nooit leeg.
De kapel die je nu ziet is van later, uit de 18e eeuw, eenvoudig en stevig zoals de wijk eromheen. Er is geen architectonische pretentie: kalk, eenvoudige volumes en een klokkengevel. Het is precies wat een vissersbuurt zich kon veroorloven.
Haar ligging maakt haar bijzonder. Ze staat op de hoogte waar de stad niet langer aan je voeten ligt maar vóór je, binnen handbereik, en die overgang voel je lichamelijk als je op het pleintje aankomt.
De meikruisen
Tijdens de Fiestas de la Santa Cruz, begin mei, gaat de hele wijk helemaal los: de straten raken bedekt met kruisen versierd met bloemen, er worden bloempotten en lampionnen opgehangen, er klinkt muziek en op elke hoek ruik je stoofpot. De kapel waakt die dagen vanaf haar hoogte over alles, wit tussen zoveel kleur.
Het feest gaat ver terug. Op 3 mei viert de Kerk de Kruisvinding: de overlevering vertelt dat de heilige Helena, moeder van keizer Constantijn, in Jeruzalem het kruis van Christus vond. Vandaar de gewoonte om begin mei kruisen tevoorschijn te halen en met bloemen te versieren.
De datum valt bovendien samen met het moment waarop het mediterrane platteland in volle bloei staat, dus het feest is tegelijk liturgisch en seizoensgebonden. De meikruisen worden om dezelfde reden in half Spanje gevierd.
De rest van het jaar is het pleintje rustig en zo goed als leeg, met de kalk die verblindt in de zon en een geur van kaarsvet. Het is een van de weinige hoekjes op de toeristische route door Alicante waar je alleen kunt zijn.
Niet te missen
Eerst stonden er een toren en een moskee
Een hoogte met uitzicht naast de muur blijft nooit leeg. De huidige kapel is uit de 18e eeuw.
Architectuur van een arme wijk
Kalk, eenvoudige volumes en een klokkengevel. Precies wat een vissersbuurt zich kon veroorloven.
De meikruisen
De wijk raakt bedekt met bloemenkruisen, bloempotten en lampionnen, en de kapel waakt vanaf haar hoogte.
De rest van het jaar leeg
Een van de weinige hoekjes op de toeristische route door Alicante waar je alleen kunt zijn.
Hoe het past in je bezoek aan Alicante
Het is de laatste stop van de afdaling vanaf het kasteel door het Parque de la Ereta en de Barrio de Santa Cruz, vlak voordat je uitkomt in de oude binnenstad.
Vanaf hier ben je in vijf minuten bij de co-kathedraal San Nicolás en het Ayuntamiento, die de route door de oude binnenstad afsluiten.
De kapel is beperkt open, afhankelijk van de erediensten, dus meestal zie je haar van buiten. Dat geeft niet: de waarde zit in het pleintje en in het uitzicht over de stad, en die zijn er altijd.
Veelgestelde vragen
Waarom is het feest in mei en draait alles om kruisen?
Het komt van heel ver. Op drie mei viert de Kerk de Kruisvinding: de overlevering vertelt dat de heilige Helena, moeder van keizer Constantijn, in Jeruzalem het ware kruis van Christus vond. Daaruit ontstond de gewoonte om aan het begin van mei kruisen naar buiten te brengen en met bloemen te versieren, juist als alles in één klap bloeit. Hele wijken in Spanje strijden om het mooiste kruis, en de onze is er een die het heel serieus neemt.
