Sıradan bir meydan değil: anıtsal bir kilise ve birbirine bakan birkaç sarayla çevrili büyük bir şeref avlusu. Rolü hep buydu, iktidarın görkemli sahnesi olmak; 1601 ile 1606 arasında da İspanyol monarşisinin siyasi merkeziydi.
İktidarın sahnesi
Valladolid başkentken bu düzlük bir imparatorluğun siyasi merkeziydi. Buradan elçiler geçit yapar, ilanlar ve saray şenlikleri düzenlenir, bu sarayların balkonlarından da kraliyet ailesi ve soylular gösteriyi seyrederdi.
Meydan zamanında Orta Çağ şehrinin surlarının dışında açılmıştı ve yüzyıllar içinde manastırlarla dolu bir varoş olmaktan Valladolid'in en aristokrat mahallesine dönüştü.
Çevresindeki neredeyse her şey etkilemek için yükseltildi: işlenmiş taşlar, kuleler, San Pablo Kilisesi'nin ve Colegio de San Gregorio'nun devasa portalları. Kimin hükmettiğini sözsüz söylemenin yolu buydu.
Çevrede ayrıca sarayın kaldığı Palacio Real ve II. Felipe'nin doğduğu Palacio de Pimentel var.
Cervantes, bir elçilik ve yeni doğmuş bir kral
Miguel de Cervantes tam bu saray yıllarında, 1604 ile 1606 arasında, Don Kişot'un birinci bölümünü yeni yayımlamışken, bugün müze olan mütevazı bir evde Valladolid'de yaşadı.
Ve burada başı büyük bir belaya girdi: bir gece evinin kapısında bir şövalye ölümcül biçimde yaralandı ve adalet, yalnızca komşu oldukları için onu ve ailesinin kadınlarını hapse atacak kadar ileri gitti.
1605'te, yıllar süren savaştan sonra İspanya ile İngiltere arasındaki barışa yemin etmek için şehre yüzlerce kişilik büyük bir İngiliz elçiliği geldi. Bu, geleceğin IV. Felipe'sinin doğumuyla aynı zamana denk geldi ve Valladolid sokaklara döküldü: Avrupa'nın dilinden düşmeyen haftalarca süren şenlikler, boğalar ve geçit törenleri.
Bütün bunlar beş yıl sürdü. 1606'da saray Madrid'e döndü ve bu meydan olduğu gibi kaldı: artık sahnelenmeyen bir oyun için görkemli bir dekor.
Kaçırılmayacaklar
Bir meydan değil, bir şeref avlusu
İktidarın görkemli sahnesi olarak birbirine bakan anıtsal kilise ve saraylar.
Bir imparatorluğun merkeziydi
1601 ile 1606 arasında, Valladolid İspanyol monarşisinin başkentiyken.
Cervantes birkaç dakika ötede yaşıyordu
1604 ile 1606 arasında, Don Kişot'un birinci bölümünü tam yeni yayımlamışken.
1605: İngiliz elçiliği ve yeni doğmuş kral
Avrupa'nın dilinden düşmeyen haftalarca süren şenlikler.
Valladolid gezine nasıl uyar
Plaza Mayor'a on dakika mesafede; Valladolid'in en etkileyici anıtsal bütünü olan saraylar mahallesinin kalbi.
Durak, bütünü kavramak için yavaşça dönerek yirmi dakika; buna çevresindeki binalara ayırdığın süre eklenir.
Bütün bölge için yarım gün ayır: San Pablo, Museo Nacional de Escultura ile San Gregorio, Napoli usulü doğum sahnesiyle Villena ve Casa del Sol.
Sık sorulan sorular
Burada ünlü biri yaşadı mı?
Evet, hem de büyüklerden: Miguel de Cervantes tam da bu saray yıllarında, bin altı yüz dört ile bin altı yüz altı arasında, Don Kişot'unu yeni yayımlamışken Valladolid'de yaşadı. Ve burada başı fena derde girdi: bir gece evinin kapısında bir şövalye ölümcül biçimde yaralandı ve mesele aydınlanana kadar Cervantes'i birkaç gün tutukladılar. Sonunda serbest kaldı tabii, ama Don Kişot'un babasının bunu bulunduğun yerin iki adım ötesinde yaşadığını hayal et.
Burada olan en ses getiren şey neydi?
Sana Avrupa'nın dilinden düşmeyen birini anlatayım. Bin altı yüz beşte, yıllar süren savaşın ardından İspanya ile İngiltere arasındaki barışa yemin etmek için şehre yüzlerce kişilik büyük bir İngiliz elçiliği geldi. Bu, geleceğin IV. Felipe'sinin doğumuna denk geldi ve Valladolid sokaklara döküldü: hazineyi titreten haftalarca süren şenlikler, boğa güreşleri, havai fişekler ve ziyafetler. Bu saraylarda bu kadar debdebeyle mühürlenen o barış yaklaşık yirmi yıl sürdü.
