Ayaklarının altında neredeyse yüz metre boşluk, iki yanda dikey kaya ve dipte Guadalevín'in yeşil ipliği. Bütün dünyada Ronda'nın simgesidir ve XVIII. yüzyılın en cüretkâr mühendislik eserlerinden biridir. Sağlamlığı yanıltmasın: burada daha önce, 1735'te tek bir dev kemerle aceleyle yükseltilmiş başka bir köprü vardı ve altı yıl sonra yaklaşık elli kişiyi de beraberinde sürükleyerek çöktü.
Bir hatayı tekrarlamamak için otuz dört yıl
Ronda 1741'in dersini mümkün olan en kötü biçimde öğrendi. Bugün üzerine basılan köprüye 1759'da başlandı ve ancak 1793'te bitirildi: Aragonlu mimar José Martín de Aldehuela'nın yönetiminde otuz yılı aşkın çalışma; öncekiyle farkı da yapısal yaklaşımdadır.
Açıklığı bir hamlede geçen tek ve gözü kara bir kemer yerine, Tajo'nun tam dibine dayanan üç sağlam kemer ve nehir yatağının kayasına kadar inen iki ayak. Daha yavaş, daha pahalı ve inşası çok daha zordur, ama iki yüz otuz yıldır kımıldamayan da budur.
On yıllar boyunca dünyanın en yüksek köprüleri arasında yer aldı. Ve taşın tamamı uçurumun kendisinden çıktı: kesme taşlar Tajo'nun dibinden, şantiyenin ayağından çıkarıldı; yani köprü, aştığı kayayla yapılmıştır. Her bloğu bu yüksekliğe kaldırmak neredeyse onu yerine koymak kadar zordu.
Orta kemerin odası ve iki efsane
Orta kemerin üzerinde bir oda vardır: korkuluktan girilen, kelimenin tam anlamıyla boşluğa asılı taştan bir oda. Bekçi odası, nezarethane ve İç Savaş sırasında hapishane olarak kullanıldı. Bugün köprünün inşası üzerine bir tanıtım merkezini barındırır.
Uçuruma atılan mahkûmlarla ilgili kara efsaneler buradan doğar; bunlar çok dolaşır ve onlara mesafeli yaklaşmak iyi olur: savaş sırasında Ronda'da, bütün İspanya'da olduğu gibi şiddet yaşandı, ama köprüden yapılan infazların bu somut anlatımı büyük ölçüde belgelerden değil edebiyattan gelir.
Tekrarlanan öteki efsane, mimarın kendisinin tarihi taşa kazımaya çalışırken köprüden düşerek öldüğüdür. Yanlıştır: Aldehuela, eseri bitirdikten yıllar sonra Málaga'da huzur içinde öldü; orada San Telmo su kemeri ve başka projeler üzerinde çalıştı.
Kaçırılmayacaklar
Önceki köprü çöktü
1735'te tek kemerle yükseltilmiş, 1741'de yaklaşık elli kişiyi de sürükleyerek yıkıldı. Bugünkünün üç kemeri buradan gelir.
Uçurumun kendi taşı
Kesme taşlar Tajo'nun dibinden, şantiyenin ayağından çıkarıldı. Onları bu yüksekliğe kaldırmak neredeyse en zor kısımdı.
Kemerin üzerindeki oda
Bekçi odası, nezarethane ve hapishane olmuş, boşluğa asılı taştan bir oda. Bugün tanıtım merkezidir.
Mimar düşmedi
Tarihi kazırken öldüğü efsanesi yanlıştır. Aldehuela eseri bitirdikten yıllar sonra Málaga'da öldü.
Ronda gezine nasıl uyar
Şehrin tam merkezidir ve iki Ronda arasında geçilen noktadır: kuzeyde boğa arenasıyla modern Mercadillo mahallesi, güneyde Santa María la Mayor ve Palacio de Mondragón ile eski şehir.
Onu üstünden görmek en az şey anlatanıdır. İyi manzaralar aşağıdadır: köprünün yanındaki Mirador de Aldehuela'dan yan kemer görülür; Tajo'nun dibine inen, basamaklı ve engebeli bölümleri olan yaklaşık yirmi dakikalık iniş patikasından ise nehir yatağından tamamı görülür. Karşılığını veren görüntü budur.
Uçurumun üzerine asılı Casa del Rey Moro bahçelerinden de çok farklı bir yan perspektif elde edilir. En iyi an gün batımıdır: ışık kanyondan girer ve taş tutuşur.
Sık sorulan sorular
Bütün bu taş nereden çıktı?
Uçurumun kendisinden. Kesme taşlar, yapının tam dibinde, Tajo'nun tabanından çıkarıldı; yani köprü, içinden geçtiği kayadan yapılmıştır. Her bloğu bu yüksekliğe kadar çekmek, onu yerine koymak kadar zordu.
