Είναι ο καθεδρικός των Καναρίων, η μητρόπολη ολόκληρου του αρχιπελάγους, και επίσης το κτίριο που άργησε περισσότερο από όλα να γίνει: ξεκίνησε γύρω στο 1500, όταν η πόλη μόλις είχε ιδρυθεί, και θεωρήθηκε τελειωμένο μόλις τον 19ο αιώνα. Σχεδόν τέσσερις αιώνες εργασιών, και γι' αυτό λειτουργεί σαν βιβλίο αρχιτεκτονικής.
Πέτρινοι φοίνικες μέσα, νεοκλασικό απέξω
Το εσωτερικό είναι γοτθικό και εκπληκτικό: ψηλότατες κολόνες που ανοίγουν ψηλά σε νευρώσεις σαν πέτρινοι φοίνικες, μια εικόνα εξαιρετικά ταιριαστή για αυτά τα νησιά, αν και η ομοιότητα είναι μάλλον ακούσια.
Η πρόσοψη, αντίθετα, είναι νεοκλασική, πιο αυστηρή και συγκρατημένη, ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα. Αυτή η αναντιστοιχία ανάμεσα σε κέλυφος και περιεχόμενο είναι συνηθισμένη στους καθεδρικούς με πολύ μακρόχρονες εργασίες, αλλά εδώ η αντίθεση είναι ιδιαίτερα απότομη.
Η πρόσοψη συνδέεται με τον Χοσέ Λουχάν Πέρεθ, τον πατέρα της γλυπτικής των Καναρίων. Γεννήθηκε το 1756 στη Γκία, ένα χωριό του βορρά, σε μια πολύ ταπεινή οικογένεια, και σχεδόν χωρίς σπουδές κατάφερε να σκαλίσει δεκάδες αγάλματα που λατρεύονται ακόμη σε όλα τα νησιά. Τα γλυπτά του για τις λιτανείες βγαίνουν ακόμη σε αυτούς τους δρόμους τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Η επισκοπή είναι ακόμη και παλαιότερη από την κατάκτηση: ο Πάπας την ίδρυσε στα χαρτιά όταν αυτά τα νησιά δεν είχαν ακόμη κατακτηθεί. Είναι μία από εκείνες τις διοικητικές λεπτομέρειες που λένε πολλά για το πώς λειτουργούσε η επέκταση στον Ατλαντικό.
Ο πύργος, και το καλύτερο σημείο θέας της Βεγκέτα
Η λεπτομέρεια που πολλοί χάνουν είναι ότι υπάρχει ασανσέρ που ανεβαίνει στο καμπαναριό. Από εκεί πάνω η Βεγκέτα απλώνεται ολόκληρη: οι επίπεδες στέγες, η χαράδρα Γκινιγουάδα, η θάλασσα και, στο βάθος, η σύγχρονη πόλη.
Είναι μάλλον η καλύτερη πανοραμική θέα της ιστορικής πόλης, και κοστίζει λίγο. Αξίζει να το κάνεις στην αρχή της επίσκεψης στη συνοικία, γιατί από ψηλά καταλαβαίνεις αμέσως τη χάραξή της.
Κολλητά στον ναό βρίσκεται η Αυλή των Νεραντζιών, το περιστύλιο, και μαζί της το Επισκοπικό Μουσείο Θρησκευτικής Τέχνης, που φυλάει όσα θησαύρισε η επισκοπή σε πέντε αιώνες.
Η πόλη υπέστη τις επιθέσεις που υφίστατο κάθε οχυρωμένη πόλη στον δρόμο προς τις Ινδίες. Το 1595 ο Άγγλος Φράνσις Ντρέικ το επιχείρησε και έφυγε με άδεια χέρια· το 1599 ο ολλανδικός στόλος του Πίτερ βαν ντερ Ντους κατέλαβε την πόλη, τη λεηλάτησε και της έβαλε φωτιά, και κάηκε μεγάλο μέρος απ' όσα υπήρχαν.
Μη χάσεις
Ο καθεδρικός των Καναρίων
Μητρόπολη ολόκληρου του αρχιπελάγους. Ξεκίνησε γύρω στο 1500 και τελείωσε τον 19ο αιώνα.
Κολόνες σαν φοίνικες
Το γοτθικό εσωτερικό ανοίγει ψηλά τις νευρώσεις του σε μια εικόνα εκπληκτικά κανάρια.
Νεοκλασική πρόσοψη του 18ου αιώνα
Συνδέεται με τον Χοσέ Λουχάν Πέρεθ, τον πατέρα της γλυπτικής των Καναρίων, που γεννήθηκε το 1756 σε ταπεινή οικογένεια.
Υπάρχει ασανσέρ για τον πύργο
Από το καμπαναριό, η καλύτερη πανοραμική θέα της Βεγκέτα με τη χαράδρα και τη θάλασσα.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Λας Πάλμας
Δεσπόζει στην Πλατεία Σάντα Άνα, την καρδιά της Βεγκέτα, με το δημαρχείο απέναντι. Είναι η κεντρική στάση της συνοικίας όπου ιδρύθηκε η πόλη.
Η επίσκεψη στο εσωτερικό μαζί με το μουσείο και τον πύργο διαρκεί μία καλή ώρα. Έλεγξε τα ωράρια, που προσαρμόζονται στις λειτουργίες και αλλάζουν ανάλογα με την εποχή.
Από εδώ, όλα τα υπόλοιπα της Βεγκέτα απέχουν λιγότερο από πέντε λεπτά: το Σπίτι του Κολόμβου, το CAAM, το Μουσείο των Καναρίων και το παρεκκλήσι του Σαν Αντόνιο Αμπάδ.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιος ήταν ο Χοσέ Λουχάν Πέρεθ;
Ο πατέρας της γλυπτικής των Καναρίων, ούτε λίγο ούτε πολύ. Γεννήθηκε το 1756 στη Γκία, ένα χωριό του βορρά, σε μια πολύ ταπεινή οικογένεια, και σχεδόν χωρίς σπουδές κατάφερε να σκαλίσει δεκάδες μορφές που ακόμα τις προσκυνούν σε όλα τα νησιά. Δούλευε την πέτρα και το ξύλο με την ίδια μαστοριά, και το χέρι του το αναγνωρίζεις αμέσως σε εκείνα τα γαλήνια, πονεμένα, πολύ ανθρώπινα πρόσωπα. Το ότι ένα παιδί τόσο απλών ανθρώπων σημάδεψε για πάντα την τέχνη ενός ολόκληρου αρχιπελάγους λέει πολλά για αυτόν τον τόπο.
Υπέφερε πολύ αυτή η πόλη από τις επιθέσεις πειρατών;
Και βέβαια. Βρισκόταν στη μέση του Ατλαντικού, ακριβώς πάνω στον δρόμο για τις Ινδίες, και ήταν λαχταριστή μπουκιά. Το 1595 ο Άγγλος Φράνσις Ντρέικ το επιχείρησε και έφυγε με άδεια χέρια, αποκρουσμένος. Χειρότερο ήταν το 1599: ο ολλανδικός στόλος του Πίτερ φαν ντερ Ντους κατέλαβε την πόλη, τη λεηλάτησε και της έβαλε φωτιά, και κάηκε μεγάλο μέρος απ' όσα είχαν χτιστεί ως τότε, με αρχεία και έγγραφα που χάθηκαν για πάντα. Γι' αυτό εδώ χρειάστηκε να ξαναχτιστούν τόσα πολλά.
