Santiago de Compostela · Co zobaczyć

Klasztor San Domingos de Bonaval

Convento de San Domingos de Bonaval

Stoi poza murami, na zboczu monte da Almáciga, gdzie kamienne miasto wychyla się ku zieleni. Według tradycji założył go św. Dominik Guzmán w XIII wieku, a w XVII wieku został przebudowany. Od 1977 roku nie mieszkają tu zakonnicy, lecz Museo do Pobo Galego, a klasztor kryje dwie rzeczy, które same w sobie są warte wspinaczki: niemożliwe schody i panteon, w którym spoczywa Rosalía de Castro.

Potrójne schody ślimakowe

To najczęściej fotografowany widok budynku i jedno z najbardziej zdumiewających dzieł barokowej inżynierii w Hiszpanii. Trzy niezależne schody ślimakowe, wpasowane w ten sam cylindryczny szyb, pną się spiralnie w górę, nigdy się nie krzyżując i nie stykając się w żadnym punkcie.

Każde zaczynają się w innym miejscu i wychodzą na inne piętro budynku, tak że trzy osoby mogą wchodzić jednocześnie, nie widząc się i nie spotykając. Pierwotna logika była funkcjonalna – rozdzielić ruch wewnątrz klasztoru – ale wynik to czysta wirtuozeria.

Ich autorem jest Domingo de Andrade, urodzony około 1639 roku, mistrz budowy katedry i twórca także Berengueli, wieży zegarowej. Andrade był równie dobrym matematykiem, co artystą: napisał nawet traktat o geometrii stosowanej w budownictwie, a te schody są jego praktycznym dowodem.

Panteon i muzeum całego kraju

W jednej z kaplic klasztoru mieści się Panteón de Galegos Ilustres, a jego centralnym punktem jest grób poetki Rosalía de Castro, matki literatury galicyjskiej. Zmarła w Padrón w 1885 roku, a sześć lat później cały kraj zmobilizował się, żeby przenieść tu jej szczątki w niemal państwowym pogrzebie; panteon powstał właśnie po to, by ją przyjąć.

Razem z nią leżą Castelao, którego szczątki nie mogły wrócić z wygnania w Buenos Aires aż do 1984 roku – lekarz, rysownik i ojciec politycznego galeguismo (galicyjskiego ruchu narodowego) – a także rzeźbiarz Asorey i kartograf Domingo Fontán. W praktyce to narodowy panteon Galicji.

Resztę budynku zajmuje Museo do Pobo Galego, z narzędziami rolniczymi, łodziami, krosnami, ceramiką i dudami, które pokazują, jak żyło się w tym kraju jeszcze przedwczoraj. To muzeum etnograficzne najwyższej klasy i jedno z najuczciwszych w Hiszpanii.

Nie do przegapienia

Trzy schody, które się nie stykają

Trzy niezależne spirale w tym samym szybie, każda z własnym początkiem i własnym celem. Nikt się z nikim nie mija.

Andrade, matematyk

Autor napisał traktat o geometrii stosowanej w budownictwie. Te schody są jego praktycznym dowodem.

Panteon Galicji

Rosalía de Castro, Castelao, Asorey i Domingo Fontán. Powstał w 1891 roku, żeby przyjąć szczątki poetki.

Park Bonaval

Dawny cmentarz i ogród warzywny klasztoru, odnowione przez Álvara Sizę, z grobami wkomponowanymi w projekt.

Jak wpisuje się w twoje zwiedzanie Santiago

Leży dziesięć minut od starego miasta, pod górę od Porta do Camiño, w okolicy, gdzie turystów jest bardzo mało. Tuż obok stoi CGAC Álvara Sizy, a między nimi rozciąga się park Bonaval.

Park zajmuje dawny cmentarz i ogród warzywny klasztoru i jest jednym z najbardziej niezwykłych miejsc w mieście: kamienne tarasy, dęby, stare groby wkomponowane w projekt i widoki na dachy. Odnowił go sam Siza razem z Isabel Aguirre.

Licz półtorej godziny na muzeum, panteon i schody. I nie spiesz się, bo połączenie z CGAC i parkiem to najlepsze pół przedpołudnia w Santiago z dala od osi katedry.

Najczęstsze pytania

Kim był Domingo de Andrade?

Geniuszem galicyjskiego baroku, urodzonym około 1639 roku. Był mistrzem budowy katedry i to jego dziełem jest też Berenguela, wieża zegarowa, którą słyszysz, jak wybija godziny nad Obradoiro. Najbardziej fascynuje mnie to, że był równie dobrym matematykiem, co artystą: napisał nawet cały traktat o zaletach i szlachetności architektury, rzecz niezwykle rzadką u kamieniarza jego czasów. Człowiek, który myślał kamień tak samo, jak go rzeźbił.

Dlaczego pochowano tu Rosalíę de Castro?

Bo Galicja postanowiła uczynić z niej swój symbol. Zmarła w Padrón w 1885 roku, a sześć lat później, w 1891 roku, cały kraj się zmobilizował, by sprowadzić jej szczątki do Santiago na niemal państwowy pogrzeb; ten panteon powstał właśnie po to, by ją przyjąć. Swoimi „Cantares Gallegos”, napisanymi po galicyjsku, kiedy prawie nikt się na to nie odważał, rozpaliła Rexurdimento, odrodzenie naszego języka i naszej kultury. Dlatego dla wielu z nas przyjście tutaj jest jak odwiedziny u matki.

A Castelao, jak się tu znalazł?

Z Castelao historia jest jeszcze bardziej wzruszająca. Był lekarzem, rysownikiem i wielkim ojcem galicyjskiego ruchu politycznego; napisał „Sempre en Galiza”, niemal biblię galicyjskich nacjonalistów. Zmarł na wygnaniu w Buenos Aires w 1950 roku, uciekając przed dyktaturą, a jego szczątki mogły wrócić do domu dopiero w 1984 roku, już w demokracji. Ten powrót był dla kraju wielkim dniem. To, że spoczywa tu, obok niej, ma w sobie wiele z pojednania.

Odkryj Santiago de Compostela i słuchaj we własnym tempie

Zwiedzaj z lokalnymi przewodnikami, we własnym tempie i offline.

Aplikacja Viavoy

Inne miejsca w Santiago de Compostela

Wnętrze katedry

Punkt widokowy Obradoiro

Paseo da Ferradura

Mosteiro de San Paio de Antealtares

Porta do Camiño

Praza do Obradoiro i fasada katedry