Stoi naprzeciw klasztoru San Esteban, jest dużo mniejszy i kryje jeden z najdziwniejszych i najpiękniejszych krużganków w Hiszpanii: dziedziniec na nieregularnym, praktycznie pięciokątnym planie, z arkadami na dwóch kondygnacjach i zbiorem kapiteli z groteskowymi postaciami, niepodobnymi do niczego innego. Mieszkają tu dominikanki klauzurowe, które sprzedają słodycze.
Krużganek, który nie jest kwadratowy
Nieregularność dziedzińca nie jest kaprysem: klasztor urządzono w istniejącym wcześniej pałacu i krużganek trzeba było wpasować w działkę o niemożliwym kształcie. W efekcie żadne dwa boki nie mają tej samej długości, żaden kąt nie jest prosty, a mimo to całość wizualnie się broni.
Dolne arkady to łuki półkoliste na filarach, a górne, z XVI wieku, są tu najważniejsze: łuki obniżone na kolumnach z kapitelami rzeźbionymi jeden po drugim, każdy inny, z gęstością i swobodą ikonograficzną, jakie rzadko się spotyka.
Ta asymetria daje ciekawy efekt, kiedy obchodzisz dziedziniec: ponieważ żadne dwa odcinki nie są jednakowe, perspektywa ciągle się zmienia, a przestrzeń wydaje się większa, niż jest. To przypadek zamieniony w zaletę.
Kapitele
To dla nich trzeba tu przyjść. W górnej galerii kapitele wyrzeźbiono w repertuarze, który łączy renesansowe motywy roślinne z postaciami ludzkimi, fantastycznymi zwierzętami, potworami, czaszkami, syrenami i scenami trudnymi do odczytania.
Niektóre z tych postaci są otwarcie niepokojące: zniekształcone twarze, powykręcane ciała i miny, które nie pasują do tego, czego można by się spodziewać w klasztorze klauzurowym. Próbowano widzieć w nich wpływy Boscha, choć związek nie został udowodniony.
Warto obejść galerię powoli i oglądać je po kolei, bo żaden się nie powtarza. To jedna z tych rzeczy, których nie odda fotografia i przed którymi trzeba stanąć: są małe, umieszczone wysoko i trzeba ich szukać.
Nie do przegapienia
Krużganek o pięciu bokach
Każdy bok ma inną długość i żaden kąt nie jest prosty: trzeba go było wpasować w działkę istniejącego wcześniej pałacu.
Każdy kapitel inny
Potwory, syreny, czaszki i zniekształcone twarze w górnej galerii. Żaden się nie powtarza.
Nieregularność działa na korzyść
Ponieważ żadne dwa odcinki nie są jednakowe, perspektywa zmienia się z każdym krokiem, a dziedziniec wydaje się większy, niż jest.
Słodycze przez obrotowe okienko
To działająca wspólnota dominikanek klauzurowych. Ciasteczka kupisz bez wchodzenia do krużganka.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Salamanki
Stoi naprzeciw klasztoru San Esteban, po drugiej stronie Plaza del Concilio de Trento, dziesięć minut od Plaza Mayor. Oba miejsca zwiedza się jedno po drugim i wzajemnie się uzupełniają: tam skala monumentalna, tu domowa.
To działająca wspólnota klauzurowa, więc zwiedza się tylko krużganek i kilka pomieszczeń, a godziny otwarcia są krótkie, z przerwą w południe. Warto je sprawdzić, zanim się tu wybierzesz.
Siostry sprzedają też słodycze własnego wyrobu, głównie kruche ciasteczka, przez obrotowe okienko. Kupienie ich to jedna z tych rzeczy, o których nie piszą przewodniki i które można zrobić nawet bez wchodzenia do krużganka, w ustalonych przez nie godzinach.
Najczęstsze pytania
Czy to prawda, że zakonnice sprzedają słodycze?
I to dobre. Wciąż żyje tu wspólnota klauzurowa, a dominikanki robią ręcznie migdałowe amarguillos, które są specjalnością domu: tylko mielone migdały, cukier i białko jajka, nic więcej. Nie znajdziesz ich w żadnym sklepie; sprzedają je wyłącznie temu, kto osobiście przyjdzie do klasztoru, i znikają w mig. To sposób utrzymania, który praktykują od stuleci: żyć z tego, co wychodzi spod ich własnych rąk. Jeśli przechodzisz, a jest otwarte, weź pudełko.
