Albarracín należy do miejsc, które wyglądają na wymyślone. Zwinięty w zakolu rzeki Guadalaviar, niemal jak skalna wyspa, ma mury wspinające się po wzgórzu i wieżę z X wieku na samym szczycie. A jego historia jest jeszcze dziwniejsza: najpierw było tu muzułmańskie królestwo taifa rządzone przez ród Banu Razin, od którego wzięła się nazwa; potem chrześcijańskie władztwo, którego pan ogłosił się wasalem wyłącznie Matki Bożej, żeby nie słuchać ani Kastylii, ani Aragonii; a w 1172 roku Albarracín zyskał własne biskupstwo i dlatego pasterska wioska ma katedrę. Wszystko to obejdziesz w pół dnia, pod górę i z górki, po czerwonawym kamieniu, który o zmierzchu zaczyna płonąć.
Najczęstsze pytania
Ile czasu potrzeba, żeby zobaczyć Albarracín?
Długie pół dnia wystarczy na całą wioskę: Plaza Mayor, wejście murami na Torre del Andador, zamek z mauretańską dzielnicą, katedrę i kościół Santa María. Jeśli zostaniesz na obiad i na zachód słońca nad czerwonym kamieniem, cały dzień – i tak właśnie kończy większość.
Skąd pochodzi nazwa Albarracín?
Od Banu Razin, berberyjskiego rodu, który w XI wieku rządził tu królestwem taifa. „Al Banu Razin”, ziemia rodu Razin, zniekształcała się w ustach ludzi, aż stała się Albarracín. Za każdym razem, gdy ktoś wymawia nazwę wioski, nieświadomie przywołuje tamtych arabskich panów.
Dlaczego tak mała wioska ma katedrę?
Bo była siedzibą biskupa. Władztwo zyskało własną diecezję w 1172 roku, kiedy Pedro Ruiz de Azagra wystarał się o biskupa dla swojej ziemi: katedra oznaczała niezależność także w sprawach religijnych, skoro nie rządziła tu ani Kastylia, ani Aragonia. Była to jedna z najmniejszych diecezji w Hiszpanii.
Czy to prawda, że był wasalem Matki Bożej?
Tak, i był to genialny ruch polityczny. Żeby nie podporządkować się ani królowi Kastylii, ani królowi Aragonii, Pedro Ruiz de Azagra ogłosił się wasalem wyłącznie Najświętszej Marii Panny. Nie uznając żadnego monarchy z krwi i kości, zapewniał sobie niezależność. Władztwo zachowało ją do 1284 roku.
Dlaczego wioska jest czerwona?
Z powodu rodeno, czerwonego piaskowca typowego dla tych gór, którego używano zarówno do budowy domów, jak i do pokrywania ich barwionym tynkiem. Ten odcień nadaje całości bardzo szczególne, ciepłe światło, zwłaszcza o zmierzchu, gdy nisko stojące słońce rozpala fasady.
Czy jest bardzo stromo?
Dość. Wioska wczepia się we wzgórze w zakolu rzeki i praktycznie wszystko jest na pochyłości: strome uliczki i schody. Jedynym płaskim miejscem jest Plaza Mayor. Nic nie jest niemożliwe, ale przydadzą się wygodne buty i warto zaplanować trasę z góry na dół: najpierw wejdź na Torre del Andador, a potem schodź.
Czy da się dojechać komunikacją publiczną?
Jest autobus z Teruel, ale kursuje bardzo rzadko, więc w praktyce prawie wszyscy przyjeżdżają samochodem. To około 40 kilometrów od Teruel górską drogą. Przy wjeździe do wioski jest parking, a stamtąd całe stare miasto obejdziesz pieszo.