Serce wioski i przede wszystkim jedyne płaskie miejsce w Albarracín: wszystko tu biegnie pod górę, poza tą małą chwilą wytchnienia, gdzie wreszcie postawisz obie stopy na tej samej wysokości. Plac jest mały, nieregularny i zajmuje teren dawnego muzułmańskiego suku.
Suk zamieniony w salon
To nie przypadek, że życie skupia się właśnie tutaj. Plac zajmuje teren suku, targu z czasów muzułmańskich, i od tamtej pory nie przestał być miejscem spotkań wioski.
Taka ciągłość to rzecz zwyczajna: przestrzenie handlowe mediny przetrwają zmianę właścicieli, bo logika, która je stworzyła – dostępny płaski teren w środku zabudowy – pozostaje ważna pod każdą władzą.
Podnieś wzrok na drewnianą galerię biegnącą wzdłuż głównego budynku, coś w rodzaju ciągłego balkonu wspartego na drewnianych słupach. Stamtąd ogłaszano wiadomości, oglądano święta i pilnowano targowego zgiełku.
Wyobraź sobie plac w dzień jarmarku: stada schodzące z gór, wełna przechodząca z rąk do rąk, zapach świeżo upieczonego chleba i dymu z drewna. Albarracín przez wieki żył z wędrownego pasterstwa, a to na tym placu dobijano targu.
Czerwonawy kamień i zmierzch
Kolor to znak rozpoznawczy wioski: czerwonawy kamień i tynk, zabarwione przez rodeno, czerwony piaskowiec z okolicznych gór, z którego budowano domy i którym je pokrywano.
Ten odcień nadaje wiosce bardzo szczególne, ciepłe światło, zwłaszcza o zmierzchu, gdy nisko stojące słońce rozpala fasady. To moment, w którym trzeba być na tym placu, i powód, dla którego wioska zyskała przydomek czerwonego Albarracín.
Zespół zabudowy ma status zabytku narodowego od 1961 roku i od dziesięcioleci kandyduje do wpisu na Listę Światowego Dziedzictwa. Jego średniowieczne centrum jest praktycznie nienaruszone, niemal bez śladów współczesności.
Dlatego stał się naturalnym planem zdjęciowym dla kina i telewizji: wystarczy postawić kamerę na tym placu, by cofnąć się o pięć wieków bez żadnych dekoracji. Jeśli wydaje ci się znajomy z jakiegoś ekranu, to nie przypadek.
Nie do przegapienia
Jedyne płaskie miejsce w wiosce
W Albarracín wszystko biegnie pod górę, poza tą małą chwilą wytchnienia w samym środku.
Zajmuje teren suku
Targu z czasów muzułmańskich. Od tamtej pory plac nie przestał być miejscem spotkań.
Drewniana galeria
Ciągły balkon na drewnianych słupach, z którego ogłaszano wiadomości.
Czerwień pochodzi od rodeno
Czerwonego piaskowca z okolicznych gór, z którego budowano domy i którym je pokrywano.
Jak wpleść to w zwiedzanie Albarracín
To geograficzne i towarzyskie centrum wioski i punkt, z którego wychodzą wszystkie trasy: w górę do zamku i katedry, w dół do Santa María i nad rzekę.
Postój to piętnaście, dwadzieścia minut, plus tyle, ile zostaniesz przy kawie czy kieliszku. Tu są też bary i restauracje wioski, więc plac sprawdza się jako baza na cały dzień.
I to tu warto zrobić przerwę przed wejściem na Torre del Andador albo po nim – to poważne podejście na trasie i najlepszy punkt widokowy ze wszystkich.
Najczęstsze pytania
Czy ten plac nie wydaje ci się znajomy z jakiegoś ekranu?
Nic dziwnego. Ze swoim nietkniętym średniowiecznym starym miastem, bez prawie żadnego śladu współczesności, Albarracín stał się naturalnym planem zdjęciowym dla kina i telewizji. Wystarczy postawić kamerę na tym placu, żeby cofnąć się o pięć wieków bez żadnej scenografii.
