Zamek w Albarracín
Twierdza rodu Banu Razin z mauretańską dzielnicą i łaźniami z hipokaustum, które odsłoniły wykopaliska. Czterdzieści pięć minut.

Jak górska wioska zdołała przez ponad sto lat nie słuchać ani Kastylii, ani Aragonii, a przy okazji wyrwać papieżowi własne biskupstwo.
🎧 Na trasie Czerwony Albarracín: wioska zawieszona na skaleNa średniowiecznym Półwyspie Iberyjskim, między dwoma królestwami, które spierały się o wszystko, była górska wioska, która potrafiła nie zależeć od żadnego z nich. W jej historii jest berberyjski ród, muzułmański wódz zwany Królem Wilkiem, deklaracja wasalstwa wobec Matki Bożej i katedra, która nie powinna istnieć.
Wszystko zaczyna się na zamku, nad zakolem rzeki. Tu ponad tysiąc lat temu stanęła muzułmańska twierdza, a w XI wieku, po upadku kalifatu Córdoby, ten obszar stał się jednym z wielu królestw taifa, na które rozpadł się al-Andalus.
Rządził nim berberyjski ród Banu Razin. I stąd wzięła się nazwa: „Al Banu Razin”, ziemia rodu Razin, zniekształcała się w ustach ludzi, aż stała się Albarracín. Nazwa wioski to dosłownie nazwisko jej panów z XI wieku.
Geografia tłumaczy, dlaczego przetrwali: wioska jest zwinięta w zakolu rzeki Guadalaviar, niemal jak skalna wyspa, z jednym tylko przesmykiem lądu, którym można się do niej dostać. Kto panował nad skałą, panował nad Albarracín, a zdobycie go kosztowało o wiele więcej, niż było warte.
Wykopaliska na zamku odsłoniły całą mauretańską dzielnicę: dziedziniec pałacu, pomieszczenia mieszkalne i hammam z hipokaustum, czyli łaźnie z ogrzewaniem podłogowym. Wszystko można zwiedzać.
Twierdza rodu Banu Razin z mauretańską dzielnicą i łaźniami z hipokaustum, które odsłoniły wykopaliska. Czterdzieści pięć minut.
Symbol niezależności: Azagra ogłosił się wasalem Matki Bożej, żeby nie podporządkować się żadnemu królowi. A świątynia była częścią murów.
Pobierz aplikację i odkrywaj Albarracin offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Czerwony Albarracín: wioska zawieszona na skale z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →W XII wieku na scenę wkracza Pedro Ruiz de Azagra, szlachcic z Nawarry. I tu zaczyna się rzecz niezwykła: Albarracín nie dał mu żaden chrześcijański król, tylko muzułmański. Podobno to Ibn Mardanish, potężny „Król Wilk” Walencji i Murcji, przekazał mu to władztwo.
Ibn Mardanish był postacią fascynującą: rządził rozległym terytorium na wschodzie Półwyspu Iberyjskiego w opozycji do Almohadów, sprzymierzył się przeciw nim z Kastylią i Aragonią i utrzymywał dwór pod silnym wpływem chrześcijańskim. To, że oddał Albarracín szlachcicowi z Nawarry, idealnie pasuje do jego polityki sojuszy.
I to dało Azagrze argument prawny, którego potrzebował: skoro nie zawdzięczał władztwa ani Kastylii, ani Aragonii, nie był winien wasalstwa żadnej z nich. Ogłosił się więc wasalem wyłącznie Santa María, samej Matki Bożej.
W epoce, w której wasalstwo wymagało konkretnego seniora, wybór Matki Bożej odbierał królom podstawę do roszczeń. Dlatego kościół Santa María nie jest zwykłą świątynią: to akt założycielski niezależności władztwa.
I dlatego wezwanie maryjne pojawia się wszędzie w wiosce i w okolicy. To nie zwykła pobożność: to argument polityczny powtarzany przez stulecia.
Niezależność polityczna potrzebowała niezależności religijnej, bo w średniowieczu jurysdykcja kościelna była równie realna jak świecka. Zależeć od cudzego biskupstwa znaczyło zależeć od innej władzy.
Dlatego w 1172 roku Azagra wystarał się o własnego biskupa dla swojej ziemi. To z tego powodu wioska pasterzy ma katedrę: była to jedna z najmniejszych diecezji w Hiszpanii i istniała z powodów, które nie miały nic wspólnego z demografią.
Budynek, który widzisz dziś, jest późniejszy: wzniesiono go w XVI wieku, a pracowali przy nim mistrz Martín de Castañeda i Francuz Pierres Vedel, ten sam inżynier, który doprowadził wodę do Teruel. Jedna nawa, szeroka i jasna, między późnym gotykiem a renesansem.
Koniec nastąpił w 1284 roku, kiedy król Piotr III Aragoński obległ twierdzę i włączył ją do Korony. Tak zamknęła się niezwykle dziwna historia: historia małego władztwa, które przez ponad wiek nie słuchało żadnego króla.
Biskupstwo przetrwało dłużej: z czasem nie mogło już istnieć samodzielnie i zostało połączone z sąsiednim Teruel, z którym dziś dzieli biskupa. Ale katedra została tutaj, jako świadek czasów, gdy ta wioska miała własną mitrę.
Biskupstwo uzyskano w 1172 roku; obecny budynek pochodzi z XVI wieku i pracował przy nim Pierres Vedel. Kryje gotyckie malowidła, które czas zostawił w ukryciu.
Kamień z X wieku, z czasów kalifatu. Z góry widać całe zakole rzeki i rozumiesz, dlaczego to miejsce było tak trudne do zdobycia.
Berberyjskim rodem, który w XI wieku, po upadku kalifatu Córdoby, rządził tu królestwem taifa. Od ich nazwy pochodzi nazwa wioski: „Al Banu Razin”, ziemia rodu Razin, zniekształcała się, aż stała się Albarracín. Ich twierdza stała na wzgórzu nad zakolem rzeki, tam gdzie dziś jest zamek.
Ibn Mardanish, potężny muzułmański wódz, który w XII wieku rządził Walencją i Murcją, w opozycji do Almohadów i w sojuszu przeciw nim z Kastylią i Aragonią. Podobno to on przekazał Albarracín Pedrowi Ruizowi de Azagrze, szlachcicowi z Nawarry, co pasuje do jego polityki sojuszy z chrześcijanami.
W średniowieczu wasalstwo wymagało konkretnego seniora, któremu należało się posłuszeństwo. Ponieważ Pedro Ruiz de Azagra nie otrzymał Albarracín od żadnego chrześcijańskiego króla, mógł ogłosić się wasalem wyłącznie Santa María i żaden monarcha z krwi i kości nie miał podstawy prawnej, by żądać od niego podporządkowania. Działało to przez ponad wiek.
Bo w średniowieczu jurysdykcja kościelna była równie realna jak świecka, a zależeć od cudzego biskupstwa znaczyło zależeć od innej władzy. Uzyskując w 1172 roku własną diecezję, władztwo dopełniało swojej niezależności. To z tego powodu wioska pasterzy ma katedrę.
W 1284 roku, kiedy król Piotr III Aragoński obległ twierdzę i włączył ją do Korony Aragonii. Tak zamknęła się nietypowa historia: historia małego władztwa, które przez ponad wiek nie słuchało ani Kastylii, ani Aragonii i które nawet swojego terytorium nie dostało od chrześcijańskiego króla.
Sporo. Torre del Andador pochodzi z X wieku, z czasów kalifatu, i jest najstarszym kamieniem w wiosce. A na zamku wykopaliska odsłoniły całą mauretańską dzielnicę, z dziedzińcem pałacu, pomieszczeniami mieszkalnymi i hammamem z hipokaustum, czyli łaźniami z ogrzewaniem podłogowym.
Nie jako samodzielna. Była jedną z najmniejszych diecezji w Hiszpanii i z czasem nie mogła już istnieć sama: została połączona z sąsiednim Teruel, z którym dziś dzieli biskupa pod nazwą diecezji Teruel i Albarracín. Ale katedra została tutaj, jako świadek czasów, gdy wioska miała własną mitrę.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Albarracin offline, kiedy chcesz.
