Het imafronte van de kathedraal
Een reusachtig retabel in de openlucht, en hol. Erachter een gotische kathedraal van twee eeuwen eerder, met het hart van Alfons X.

Een vlakke, compacte en vrij onbekende stad, met een van de grote gevels van de Spaanse barok en een tapascultuur met een eigen woordenschat.
🎧 In de route De Kathedraal, Belluga en het barokke hartMurcia wordt weinig bezocht en veel onthouden. De stad is vlak en compact en je doet alles te voet, en in één dag passen een van de grote barokke gevels van Spanje, een Moors paleis onder een slotklooster, de mooiste religieuze beeldhouwkunst van het land en een plein waar gegeten wordt op een manier die je nergens anders tegenkomt.
Begin op de Plaza del Cardenal Belluga, pal tegenover het imafronte van de kathedraal, de westgevel. Let erop dat de gevel hol is en naar binnen buigt als een paar open armen: daarom voel je dat de steen je omsluit. Hij werd tussen 1737 en 1754 gebouwd naar een ontwerp van Jaime Bort.
Ga naar binnen en bereid je voor op een sprong in de tijd: achter dat decor uit de 18e eeuw zit een gotisch schip, de kapel van Los Vélez met haar stergewelf, en onder het hoogaltaar het hart van Alfons X. Klim daarna de toren op: drieënnegentig meter, bijna drie eeuwen bouwen en het beste uitzicht over de stad en de huerta.
Aan hetzelfde plein staat de uitbreiding van het stadhuis van Rafael Moneo, de eerste Spaanse winnaar van de Pritzkerprijs: een stenen scherm met openingen die geordend zijn als de notenbalken van een partituur, en dat de barok aan de overkant antwoordt zonder haar na te doen. En uit respect heeft het geen deur naar het plein.
Op een steenworp ligt de kerk van San Juan de Dios, op een ovale plattegrond, waaronder je de resten ziet van het alcázar van de islamitische koningen. Hier liet Alfons X na de verovering de eerste christelijke kerk van Murcia bouwen.
Een reusachtig retabel in de openlucht, en hol. Erachter een gotische kathedraal van twee eeuwen eerder, met het hart van Alfons X.
Drieënnegentig meter, gebouwd tussen 1519 en 1793. Hij verandert van stijl naarmate je stijgt, en zijn klokken gaven de beurten van de bevloeiing in de huerta aan.
Download de app en ontdek Murcia offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute De Kathedraal, Belluga en het barokke hart met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Loop de calle Trapería op, sinds de verovering van 1266 de hoofdstraat, waar de lakenhandelaren hun winkels hadden. Murcia leefde van de zijde: de huerta kweekte de rupsen en dit was een van de zijdehoofdsteden van Spanje. Kijk eens boven de etalages uit.
Halverwege de straat staat het Real Casino, het meest bezochte burgerlijke gebouw van de regio. Let op het woord: in de 19e eeuw was een casino een besloten herenclub. Het werd in 1847 opgericht en elke generatie leden voegde een zaal toe: een Patio Árabe in Alhambrastijl, een Biblioteca Inglesa, een Salón de Baile, een Tocador de Señoras.
Vlakbij staat het Teatro Romea, in 1862 geopend met Isabella II in de loge, op de tuin van een klooster die door de desamortización, de onteigening van kerkgoederen, was vrijgekomen. Men zegt dat een monnik het vervloekte met drie branden, en het is echt meer dan eens afgebrand.
En voor de lunch: de Plaza de Santa Catalina. Het was het hoofdplein van Murcia, waar het stadsbestuur bijeenkwam, en nu is het het middelpunt van de tapasronde. Bestel een marinera —een broodring met Russische salade en een ansjovis— en leer de taal: zonder ansjovis is het een “bicicleta”, met een boquerón in azijn een “marinero”.
Ernaast liggen de Plaza de las Flores en de Mercado de Verónicas, art nouveau uit 1912-1916, met de moestuin van Europa op het ijs. Samen vormen ze de gastronomische driehoek van de stad.
Loop tien minuten naar het Salzillomuseum, het hart van de Semana Santa van Murcia, de Goede Week. Hier staat “Het gebed in de hof”, uit 1754, en een Belén, een kerststal, van meer dan vijfhonderd piepkleine figuren waarin Salzillo de herders kleedde als boeren uit het Murcia van de 18e eeuw, en niet als mensen uit het Heilige Land.
Ernaast staat de kerk van Jesús, die rond is: de broederschap bedacht haar als een schrijn, met straalsgewijs geplaatste kapellen waar elke paso (processiebeeld) rust. Uit deze deur vertrekt in de vroege uren van Goede Vrijdag de processie van “los moraos”, de paarsen.
En de grootste verrassing: het klooster van Santa Clara la Real, waar drie steden op elkaar liggen. Eronder klopt een islamitisch paleis uit de 13e eeuw met zijn waterbassin en zijn stucwerk, dat later een koninklijk alcázar werd en ten slotte een klooster van clarissen, die hier nog altijd in slotclausuur leven.
Sluit af door af te dalen naar de Glorieta, de huiskamer van Murcia met haar honderdjarige ficussen, en de Puente Viejo over te steken, gebouwd tussen 1718 en 1742 omdat een overstroming de vorige had meegesleurd. Aan de overkant staat de Leeuw van de Malecón, de wachter van de dijk die de stad tegen de rivier beschermde.
Het werk van de grootste beeldsnijder van de Spaanse barok, met een Belén van vijfhonderd figuren. Reken op ruim een uur, en trek wat tijd uit voor de Belén alleen.
Een islamitisch paleis uit de 13e eeuw onder een slotklooster dat nog in gebruik is. Het kwam aan het licht bij opgravingen aan het eind van de 20e eeuw.
De oudste stenen brug over de Segura, uit 1718-1742. Bijna twee eeuwen lang de enige, en hij overleefde de grote Santa Teresa-overstroming van 1879.
Ja, en ruimschoots. De stad is vlak en compact, en alles wat ertoe doet ligt op minder dan vijftien minuten lopen: de kathedraal met haar toren, de Trapería met het Real Casino, het Teatro Romea, het Salzillomuseum, het klooster van Santa Clara en de Glorieta. Met twee dagen passen de musea erin zonder haast, en de overkant van de rivier ook.
Het klooster van Santa Clara la Real, waar een compleet islamitisch paleis uit de 13e eeuw ligt —met waterbassin en stucwerk— onder een slotklooster dat nog in gebruik is; en de Belén van Salzillo, met meer dan vijfhonderd piepkleine figuren gekleed als boeren uit het Murcia van de 18e eeuw. Geen van beide verwacht iemand.
Omdat hij een van de grote werken van de Spaanse barok is en omdat hij hol is: hij buigt naar binnen als een paar open armen, iets heel zeldzaams voor een gevel. Sta je ervoor, dan voel je dat de steen je omsluit. En erachter staat geen barokke kerk maar een gotische kathedraal van twee eeuwen eerder.
Een broodring met Russische salade en een ansjovis erop: de koningin van de tapas in Murcia. Ze heeft een eigen woordenschat en die is handig om te kennen: haal je de ansjovis eraf, dan heet ze “bicicleta”, en leg je er in plaats daarvan een boquerón in azijn op, “marinero”. Wie haar goed bestelt, valt in de smaak.
In de lente en de herfst. In de zomer is de hitte serieus —dit is een van de warmste steden van Spanje— en dan deel je de dag het best omgekeerd in: binnenruimtes en musea tussen de middag, de straat vroeg in de ochtend en laat in de middag. Tijdens de Semana Santa leeft de hele stad mee, maar dan is het er afgeladen vol.
Ja. Hij is drieënnegentig meter hoog en de klim is goed te doen. Van boven overzie je de hele stad en, daarachter, de vlakte van de Segura, de reden dat Murcia bestaat. Bovendien is de toren zelf een buitengewoon bouwwerk: hij werd in 1519 begonnen en in 1793 voltooid, en hij verandert van stijl naarmate je stijgt.
De Barrio del Carmen, die rond zijn kerk groeide en er zijn naam aan ontleende. Daar vind je de Leeuw van de Malecón, de wachter van de dijk die de stad tegen het hoge water beschermde, de Jardín de Floridablanca en de paseo del Malecón, verhoogd op de oude muur en met uitzicht op de huerta. Alles vlak en in een halfuur.
Download Viavoy en wandel offline door Murcia, wanneer je wilt.

Lees verder



