Αγορά της Σάντα Καταλίνα
Το καλύτερο μέρος για να αγοράσεις προϊόντα: σομπρασάδα από πορκ νέγκρε, καμαϊότ, τυρί Μαόν, ελιές τρενκάδες με μάραθο. Και για να φας στους πάγκους, με στρείδια, μαγιορκίνικο κρασί και ψάρι τηγανητό της στιγμής. Το πρωί.

Μια νησιώτικη κουζίνα με μαύρο χοίρο, λαχανικά της ξερής γης και ένα ψωμί που ζυμώνεται χωρίς αλάτι εδώ και αιώνες. Τι να παραγγείλεις, πού και γιατί η ενσαϊμάδα λέγεται έτσι.
🎧 Στη διαδρομή Σάντα Καταλίνα, η αγορά και το Ες ΖονκέτΗ μαγιορκίνικη κουζίνα είναι κουζίνα νησιού και ξερής γης: χοιρινό, λαχανικά της εποχής, λάδι, λίγο ψάρι στις παραδοσιακές συνταγές —όσο κι αν μοιάζει αντιφατικό— και μια αξιοσημείωτη ικανότητα να αξιοποιεί τα πάντα. Όλα αυτά συνυπάρχουν σήμερα με μια διεθνή σκηνή εστίασης που έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, και βοηθά να ξέρεις να ξεχωρίζεις το ένα από το άλλο.
Σομπρασάδα, καμαϊότ, φριτ.
Η σομπρασάδα είναι το εμβληματικό προϊόν: ωμό αλλαντικό ωριμασμένο από ψιλοκομμένο χοιρινό με πάπρικα, αλάτι και μπαχαρικά, με υφή που αλείφεται και έντονο κόκκινο χρώμα. Τρώγεται σκέτη πάνω σε ψωμί, λιώνει πάνω σε φρυγανιά με μέλι, και χρησιμοποιείται ως βάση για μαγειρευτά.
Η καλή είναι από πορκ νέγκρε, τον μαγιορκίνικο μαύρο χοίρο, μια ντόπια φυλή αργής ανάπτυξης και με πολύ ενδομυϊκό λίπος που κόντεψε να εξαφανιστεί και ανέκαμψε από τη δεκαετία του ογδόντα και μετά. Η διαφορά σε γεύση και σε τιμή σε σχέση με τη βιομηχανική σομπρασάδα είναι σημαντική.
Το καμαϊότ είναι το πιο χωριάτικο ξαδέρφι της: το ίδιο μείγμα γεμισμένο σε δέρμα του ίδιου του ζώου, με πιο χοντρά κομμάτια. Και το φριτ μαγιορκί είναι το κατεξοχήν πιάτο με εντόσθια —συκώτι, αίμα, καρδιά— σοταρισμένο με πατάτα, πιπεριά και μάραθο. Υπάρχει και σε εκδοχή με θαλασσινά, το φριτ δε μαρίσκ.
Η οικιακή σφαγή του χοίρου, λες ματάνσες, παραμένει οικογενειακό γεγονός στα χωριά του νησιού το φθινόπωρο, και από αυτήν βγαίνουν η σομπρασάδα, το καμαϊότ και το μπουτιφαρρό. Δεν είναι φολκλόρ που αναβίωσε: είναι ζωντανή πρακτική.
Το καλύτερο μέρος για να αγοράσεις προϊόντα: σομπρασάδα από πορκ νέγκρε, καμαϊότ, τυρί Μαόν, ελιές τρενκάδες με μάραθο. Και για να φας στους πάγκους, με στρείδια, μαγιορκίνικο κρασί και ψάρι τηγανητό της στιγμής. Το πρωί.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Palma χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Σάντα Καταλίνα, η αγορά και το Ες Ζονκέτ με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το τουμπέτ είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά των λαχανικών: πατάτα, μελιτζάνα και πιπεριά τηγανισμένες χωριστά και στρωμένες σε στρώσεις με σάλτσα ντομάτας. Είναι ξαδέρφι του πίστο και της ρατατούιγ, και όπως αυτά γεννήθηκε από το ημερολόγιο του λαχανόκηπου περισσότερο παρά από μια συνταγή.
Το τραμπό είναι η σαλάτα του καλοκαιριού: ντομάτα, πράσινη πιπεριά και κρεμμύδι σε μεγάλα κομμάτια, με λάδι και αλάτι, τίποτε άλλο. Τρώγεται σκέτη ή πάνω σε κόκα, τη λεπτή βάση ζύμης που στη Μαγιόρκα λειτουργεί σαν πίτσα χωρίς τυρί.
Το αρρός μπρουτ είναι το ζουμερό ρύζι της ενδοχώρας, με κρέας, κυνήγι και λαχανικά, σκούρο από το σοφρίτο και τα μπαχαρικά. Και το πα αμ όλι είναι ο εθνικός θεσμός: σκούρο ψωμί τριμμένο με ντομάτα ραμαλιέτ, λάδι και αλάτι, με σομπρασάδα, τυρί ή ζαμπόν από πάνω.
Το ψωμί είναι η λεπτομέρεια που εκπλήσσει περισσότερο. Το μαγιορκίνικο πα μορένο ζυμώνεται χωρίς αλάτι εδώ και αιώνες, από τότε που το αλάτι φορολογούνταν και ήταν ακριβό. Ακούγεται σαν ελάττωμα και είναι ακριβώς το κόλπο: έτσι απορροφά το λάδι, τη ντομάτα και τη σομπρασάδα χωρίς να τα ανταγωνίζεται.
Μαζί με την οδό Φάμπρικα, η μεγαλύτερη πυκνότητα εστιατορίων της Πάλμα: δημιουργική κουζίνα, ασιατική, λατινοαμερικάνικη, κρασομπάρ και τάπας. Εδώ δειπνεί η πόλη, και καλό είναι να κλείνεις τραπέζι τα Σαββατοκύριακα.
Η ενσαϊμάδα είναι το γλυκό του νησιού: ζύμη με προζύμι τυλιγμένη σε σπείρα με χοιρινό λίπος, που στα μαγιορκίνικα λέγεται σαΐμ, και από εκεί βγαίνει το όνομα. Γίνεται σκέτη ή γεμιστή με γλυκό κολοκύθας, και η καλή έχει ψίχα σε ίνες και ξεφυλλίζεται.
Άλλα ντόπια γλυκά: η κόκα από πατάτα της Βαλντεμόσα, πολύ αφράτη· τα ρουμπιόλς και οι κρεσπέλς, γιορτινά· και το γκατό ντ'αμέτλα, το κέικ αμυγδάλου που σερβίρεται με παγωτό αμυγδάλου, το πιο μαγιορκίνικο επιδόρπιο που υπάρχει.
Η Μαγιόρκα έχει δύο ονομασίες προέλευσης, το Μπινισαλέμ και το Πλα ι Γιεβάντ, με πολύ χαρακτηριστικές ντόπιες ποικιλίες: μάντο νέγκρο και καγιέτ στα κόκκινα, πρενσάλ μπλανκ και ζιρό ρος στα λευκά. Είναι κρασιά μικρής παραγωγής, λίγο εξαγόμενα και μεσαίας προς υψηλής τιμής, αλλά αξίζουν τον κόπο.
Για περιοχές: η αγορά της Σάντα Καταλίνα και οι οδοί Φάμπρικα και Σαντ Ματζί για το δείπνο· η παλιά πόλη, γύρω από τη Λόνχα και τον Σαντ Φρανθέσκ, για το μεσημέρι· και το Καν Ζουάν δε Σάιγκο, που λειτουργεί από τον 18ο αιώνα, για σοκολάτα με ενσαϊμάδα.
Σομπρασάδα, καλύτερα από πορκ νέγκρε· φριτ μαγιορκί, το πιάτο με εντόσθια, πατάτα, πιπεριά και μάραθο· τουμπέτ, τη νησιώτικη εκδοχή του πίστο· πα αμ όλι με το πα μορένο χωρίς αλάτι· και για επιδόρπιο, ενσαϊμάδα ή γκατό ντ'αμέτλα με παγωτό αμυγδάλου. Για ποτό, κρασί του Μπινισαλέμ ή του Πλα ι Γιεβάντ.
Γιατί ζυμώνεται έτσι εδώ και αιώνες, από τότε που το αλάτι φορολογούνταν και ήταν ακριβό. Αυτό που ξεκίνησε ως οικονομία έγινε το κλειδί του πα αμ όλι: ένα ψωμί χωρίς αλάτι απορροφά το λάδι, τη ντομάτα ραμαλιέτ και τη σομπρασάδα χωρίς να τα ανταγωνίζεται, και γι' αυτό το σύνολο λειτουργεί.
Ο μαγιορκίνικος μαύρος χοίρος, μια ντόπια φυλή αργής ανάπτυξης και με πολύ ενδομυϊκό λίπος που κόντεψε να εξαφανιστεί και ανέκαμψε από τη δεκαετία του ογδόντα και μετά. Η σομπρασάδα που φτιάχνεται από αυτόν έχει γεύση και υφή αισθητά διαφορετικές από τη βιομηχανική, και επίσης αρκετά υψηλότερη τιμή.
Από το χοιρινό λίπος, που στα μαγιορκίνικα λέγεται σαΐμ και είναι αυτό που αλείφεται πάνω στη ζύμη πριν τυλιχτεί σε σπείρα. Η καλή έχει ψίχα σε ίνες και ξεφυλλίζεται όταν την ανοίγεις. Γίνεται σκέτη ή γεμιστή με γλυκό κολοκύθας, και υπάρχουν φούρνοι στην πόλη που τη φτιάχνουν εδώ και γενιές.
Ναι, αν και είναι μικρής παραγωγής και λίγο εξαγόμενο, με τιμές μεσαίες προς υψηλές γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Υπάρχουν δύο ονομασίες, το Μπινισαλέμ και το Πλα ι Γιεβάντ, με πολύ χαρακτηριστικές ντόπιες ποικιλίες: μάντο νέγκρο και καγιέτ στα κόκκινα, πρενσάλ μπλανκ και ζιρό ρος στα λευκά. Αξίζει να τα δοκιμάσεις ακριβώς επειδή έξω από το νησί δεν τα βρίσκεις.
Για δείπνο, στη Σάντα Καταλίνα: η αγορά το πρωί και οι οδοί Φάμπρικα και Σαντ Ματζί το βράδυ, που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη πυκνότητα εστιατορίων της πόλης. Το μεσημέρι, η παλιά πόλη γύρω από τη Λόνχα και τον Σαντ Φρανθέσκ. Και για σοκολάτα με ενσαϊμάδα, το Καν Ζουάν δε Σάιγκο, που λειτουργεί από τον 18ο αιώνα.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Palma χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



