Βαρκελώνη σε 2 μέρες: το δρομολόγιο που πραγματικά λειτουργεί
Μία μέρα για ολόκληρη την παλιά πόλη και μία για τον μοντερνισμό και τη θάλασσα, με τους πραγματικούς χρόνους, τι να κλείσεις πριν φύγεις από το σπίτι και πού να φας χωρίς να πληρώσεις τον φόρο του τουρίστα.
Δύο μέρες στη Βαρκελώνη φτάνουν για πολύ περισσότερα απ' όσα φαίνεται, αρκεί να μην κάνεις το κλασικό λάθος: να προσπαθείς να διασχίσεις την πόλη πολλές φορές τη μέρα. Η Βαρκελώνη είναι οργανωμένη σε οριζόντιες ζώνες —το Eixample πάνω, η παλιά πόλη στη μέση, η θάλασσα κάτω— και το δρομολόγιο που λειτουργεί σέβεται αυτή τη γεωγραφία. Μία μέρα για ολόκληρο το ιστορικό κέντρο, που γίνεται με τα πόδια και χωρίς συγκοινωνία· μία για τον μοντερνισμό και την ακτή. Ακολουθεί αυτό το σχέδιο, με τους πραγματικούς χρόνους και χωρίς γεμίσματα.
Κλείσε τη Σαγράδα Φαμίλια πριν από οτιδήποτε άλλο. Είναι το πιο επισκέψιμο μνημείο της Ισπανίας και οι ώρες της εξαντλούνται εβδομάδες νωρίτερα· όλη η δεύτερη μέρα οργανώνεται γύρω από εκείνη την ώρα.
Μέρα 1, πρωί: η Γοτθική Συνοικία και το ρωμαϊκό τείχος
Δύο χιλιάδες χρόνια σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Ξεκίνα από την Πλάσα Νόβα νωρίς το πρωί, πριν από τις δέκα, όταν ακούγεται ακόμη η ηχώ των βημάτων σου. Οι δύο στρογγυλοί πύργοι που θα δεις είναι ρωμαϊκοί, του 4ου αιώνα, και σημάδευαν την είσοδο της Μπαρκίνο. Πρόσεξε τη βάση: υπάρχουν επιτύμβιες πλάκες ξαναχρησιμοποιημένες ως υλικό πλήρωσης, γιατί το τείχος υψώθηκε βιαστικά και με ό,τι υπήρχε πρόχειρο.
Από εκεί, ο καθεδρικός. Το ότι η γοτθική του πρόσοψη είναι των αρχών του 20ού αιώνα δεν του αφαιρεί τίποτα: αυτό που πρέπει να δεις βρίσκεται πίσω, στο περιστύλιο, με τις δεκατρείς λευκές χήνες και την κρύπτη της Αγίας Ευλαλίας. Και αν το επιτρέπει ο καιρός, ανέβα με το ασανσέρ στην ταράτσα της στέγης, που σχεδόν κανείς δεν βάζει στην επίσκεψή του.
Μετά, χάσου στα σοκάκια χωρίς σχέδιο. Η οδός Μπίσμπε με τη νεογοτθική γέφυρά της —χτισμένη το 1928, όχι τον Μεσαίωνα, αν και βγαίνει σε όλες τις φωτογραφίες σαν να ήταν—, η Πλάσα δε Σαντ Φελίπ Νέρι με τα σημάδια από τα θραύσματα του βομβαρδισμού του 1938 στην πρόσοψη της εκκλησίας, ο Ναός του Αυγούστου κρυμμένος σε μια αυλή της οδού Παραδίς, και η Πλάσα δελ Ρέι με το Σάλο δελ Τινέλ, όπου οι Καθολικοί Μονάρχες υποδέχτηκαν τον Κολόμβο το 1493.
Κλείσε το πρωινό στην Πλάσα δε Σαντ Ζάουμε, με το Δημαρχείο και το Παλάου δε λα Ζενεραλιτάτ απέναντι το ένα στο άλλο, και κατέβα προς το Καλ, τη μεσαιωνική εβραϊκή συνοικία, που παραμένει το πιο ήσυχο κομμάτι της γειτονιάς.
Δύο πύργοι του 4ου αιώνα εκατέρωθεν της κύριας πύλης της Μπαρκίνο, της ρωμαϊκής πόλης που τη διέσχιζες ολόκληρη σε είκοσι λεπτά περπάτημα. Στη βάση υπάρχουν επιτύμβιοι λίθοι ξαναχρησιμοποιημένοι ως πλήρωση: η πόλη σφράγισε τα ονόματα των νεκρών της μέσα στην ίδια της την άμυνα. Απέναντι, τη ζωφόρο του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων τη σχεδίασε ο Πικάσο από τη Γαλλία, χωρίς να ξαναγυρίσει ποτέ στην Ισπανία.
Η Σέου είχε τον ναό τελειωμένο τον 15ο αιώνα και την πρόσοψη το 1913: τετρακόσια χρόνια χωρίς πρόσωπο. Το αξιομνημόνευτο βρίσκεται πίσω, σε ένα περιστύλιο με φοίνικες, κρήνη και δεκατρείς ζωντανές λευκές χήνες, δεκατρείς για τα δεκατρία χρόνια της Αγίας Ευλαλίας, που ο τάφος της βρίσκεται στην κρύπτη. Υπάρχει ασανσέρ για την ταράτσα της στέγης και εκεί πάνω σχεδόν ποτέ δεν έχει κανέναν.
Το καλύτερα διατηρημένο μεσαιωνικό σύνολο της πόλης και το σκηνικό όπου οι Καθολικοί Μονάρχες υποδέχτηκαν τον Κολόμβο το 1493. Κάτω από την πλατεία βρίσκεται το MUHBA, με τέσσερις χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα δρόμων, βαφείων και ένα εργαστήριο γάρου της ρωμαϊκής Μπαρκίνο: είναι η πιο εντυπωσιακή υπόγεια επίσκεψη της Βαρκελώνης και μία από τις λιγότερο πολυσύχναστες.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Barcelona χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Η Γοτθική Συνοικία και ο Καθεδρικός με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μέρα 1, απόγευμα: το Μπορν, και γιατί είναι τόσο φορτισμένο
Διέσχισε τη Βία Λαγιετάνα —μια λεωφόρο που ανοίχτηκε με τσεκουριές το 1908 πάνω στον μεσαιωνικό ιστό και πήρε μαζί της εκατοντάδες σπίτια— και μπες στο Μπορν. Η αλλαγή είναι άμεση: πιο στενοί δρόμοι, λιγότερα γκρουπ, περισσότερη ζωή γειτονιάς.
Η σειρά που δίνει νόημα σε αυτή τη γειτονιά είναι χρονολογική και αντίστροφη από εκείνη της φήμης. Πρώτα η Σάντα Μαρία δελ Μαρ, η βασιλική που έχτισε η ίδια η γειτονιά ανάμεσα στο 1329 και το 1384 και που εντυπωσιάζει για έναν τεχνικό λόγο: δεκατρία μέτρα ανάμεσα στις κολόνες, η μεγαλύτερη απόσταση σε όλο τον ευρωπαϊκό γοτθικό ρυθμό, που κάνουν το εσωτερικό να μοιάζει με δάσος.
Ακριβώς δίπλα, το Φουσάρ δε λες Μουρέρες, με την αιώνια φλόγα του πάνω από το νεκροταφείο όσων έπεσαν στην πολιορκία του 1714. Και τρία λεπτά πιο πέρα, το Ελ Μπορν, Κέντρο Πολιτισμού και Μνήμης, όπου βλέπεις ανασκαμμένους τους δρόμους και τα σπίτια της γειτονιάς που ισοπέδωσαν τα στρατεύματα του Φιλίππου Ε΄ μετά από εκείνη την πολιορκία. Τρεις στάσεις και μία μόνο ιστορία, ειπωμένη ανάποδα.
Άφησε για το τέλος την οδό Μουντκάδα και το Μουσείο Πικάσο. Ο δρόμος είναι μια παρέλαση γοτθικών παλατιών με ανοιχτές αυλές που μπορείς να κοιτάξεις δωρεάν· το μουσείο, η καλύτερη συλλογή στον κόσμο για τον Πικάσο που ακόμη μάθαινε. Και για βραδινό, οι εσωτερικοί δρόμοι της γειτονιάς, όχι το Πασέιγ δελ Μπορν.
Η κορυφή του καταλανικού γοτθικού ρυθμού, χτισμένη σε πενήντα πέντε χρόνια, κάτι που της δίνει μια σπανιότατη ενότητα ύφους. Την ύψωσε η γειτονιά: οι μπαστάιζος, οι εκφορτωτές του λιμανιού, κουβάλησαν στους ώμους τις πέτρες από το Μουντζουίκ και εμφανίζονται σκαλισμένοι στις μπρούντζινες πόρτες. Το 1936 καιγόταν έντεκα μέρες, και η φωτιά πήρε μαζί της όλο το μπαρόκ που είχε προστεθεί: ο γυμνός γοτθικός ρυθμός που βλέπεις σήμερα είναι εν μέρει έργο της πυρκαγιάς.
Οκτώ χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα γειτονιάς του 1700 χωρίς στέγες, κάτω από ένα σιδερένιο στέγαστρο του 1876. Βρέθηκαν τυχαία όταν έσκαβαν για να χτίσουν μια βιβλιοθήκη, και είναι τα σπίτια που ο Φίλιππος Ε΄ ισοπέδωσε μετά την πολιορκία του 1714 για να χτίσει μια ακρόπολη. Τα διασχίζεις από διαδρόμους. Άνοιξε στις 11 Σεπτεμβρίου 2013: η ημερομηνία δεν ήταν τυχαία.
Πέντε γοτθικά παλάτια και πάνω από τέσσερις χιλιάδες έργα με επίκεντρο τη διαμόρφωση του ζωγράφου. Το κομμάτι-κλειδί είναι το «Επιστήμη και φιλανθρωπία», ακαδημαϊκό και τέλειο, τελειωμένο στα δεκαπέντε του. Εδώ βρίσκεται επίσης η πλήρης σειρά των πενήντα οκτώ παραλλαγών πάνω στις Μενίνες, που δεν μπορείς να τη δεις ολόκληρη σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Κλείσε online: οι ουρές είναι μεγάλες όλο τον χρόνο.
Η κλεισμένη ώρα της Σαγράδα Φαμίλια έχει προτεραιότητα σε όλα τα άλλα.
Οργάνωσε τη μέρα γύρω από την ώρα που έχεις. Αν είναι νωρίς, ξεκίνα από τη Σαγράδα Φαμίλια και μετά κατέβα μέσα από το Eixample· αν είναι απόγευμα, κάν' το ανάποδα. Αυτό που δεν λειτουργεί είναι να προσπαθείς να τη χωρέσεις στη μέση, γιατί σε αναγκάζει να διασχίσεις την πόλη δύο φορές.
Στη Σαγράδα Φαμίλια, αφιέρωσε πραγματικό χρόνο στην πρόσοψη της Γέννησης πριν μπεις: είναι η μόνη που ο Γκαουντί άφησε σχεδόν τελειωμένη και είναι σκαλισμένη εκατοστό προς εκατοστό με φυτά, ζώα και μορφές πλασμένες με βάση πραγματικούς ανθρώπους της γειτονιάς. Μέσα, οι κολόνες διακλαδώνονται σαν δέντρα και τα βιτρό βάφουν τον χώρο μπλε το πρωί και πορτοκαλί το απόγευμα.
Μετά κατέβα το Πασέιγ δε Γκράσια. Η λεγόμενη Ίγια δε λα Ντισκόρντια συγκεντρώνει σε ένα μόνο οικοδομικό τετράγωνο την Κάζα Λιεό Μουρέρα, την Κάζα Αματγιέρ και την Κάζα Μπατλό, τρία έργα τριών αντίπαλων αρχιτεκτόνων χτισμένα σχεδόν ταυτόχρονα. Και λίγα μέτρα πιο πάνω, η Λα Πεδρέρα, με την ταράτσα της με τις καμινάδες-πολεμιστές και τη σοφίτα της με τα διακόσια εβδομήντα τόξα.
Αν σου περισσεύει μισή ώρα, συνέχισε ως τη Ντιαγκονάλ για να δεις το Παλάου Μπαρό δε Κουάδρας και την Κάζα δε λες Πούντσες, και τα δύο του Πουτζ ι Καδαφάλκ. Είναι η απόδειξη ότι ο καταλανικός μοντερνισμός δεν ήταν μόνο ο Γκαουντί.
Εκατόν σαράντα τέσσερα χρόνια έργων και συνεχίζει να μεγαλώνει, χρηματοδοτούμενη μόνο από δωρεές και εισιτήρια. Ο Γκαουντί της αφιέρωσε σαράντα τρία χρόνια και πέθανε χτυπημένος από τραμ το 1926, τόσο κακοντυμένος που τον πέρασαν για ζητιάνο και κανείς δεν θέλησε να τον βοηθήσει. Είναι θαμμένος στην κρύπτη. Ο κεντρικός πύργος, ύψους 172,5 μέτρων και ολοκληρωμένος το 2026, μένει σκόπιμα χαμηλότερα από το Μουντζουίκ.
Το τελευταίο αστικό έργο του Γκαουντί, τελειωμένο το 1912 και βαφτισμένο με ένα κοροϊδευτικό παρατσούκλι: «το λατομείο». Δεν έχει φέροντες τοίχους, οπότε η πέτρινη πρόσοψη κρέμεται σαν δέρμα και οι εσωτερικοί τοίχοι μπορούσαν να μετακινηθούν: ελεύθερη κάτοψη το 1906. Πληρώνεις για την ταράτσα με τις καμινάδες και για τη σοφίτα, με 270 τόξα από τούβλο που μοιάζουν με θωρακικό κλωβό φάλαινας.
📍 Πασέιγ δε Γκράσια, ανάμεσα στις οδούς Κουνσέλ δε Σεν και Αραγκό
Τρία μοντερνιστικά σπίτια τριών αντίπαλων αρχιτεκτόνων στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο: η Λιεό Μουρέρα του Ντουμένεκ ι Μουντανέρ, η Αματγιέρ του Πουτζ ι Καδαφάλκ και η Μπατλό του Γκαουντί. Χτίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα, σε ανοιχτό ανταγωνισμό, και από εκεί βγήκε το παρατσούκλι, «το Τετράγωνο της Διχόνοιας». Να τα κοιτάξεις το ένα μετά το άλλο, από το απέναντι πεζοδρόμιο, είναι το καλύτερο μάθημα καταλανικού μοντερνισμού που μπορείς να πάρεις δωρεάν.
Κατέβα στο Πορτ Βελ και περπάτα. Ο περίπατος από το Μιραδόρ δε Κολόμ ως τη Μπαρσελονέτα είναι επίπεδος, κρατά δεκαπέντε λεπτά και σου δείχνει πώς η πόλη ανέκτησε το θαλάσσιο μέτωπό της: ως τη δεκαετία του ογδόντα, ένας Βαρκελωνέζος του κέντρου δεν μπορούσε να φτάσει στη θάλασσα κάνοντας μια βόλτα, γιατί στη μέση υπήρχαν εργοστάσια, αποθήκες και μια σιδηροδρομική γραμμή.
Ανέβα στην ταράτσα του Παλάου δε Μαρ, που είναι δωρεάν και σχεδόν κανείς δεν τη χρησιμοποιεί: από εκεί βλέπεις ολόκληρο το λιμάνι και τις στέγες της Μπαρσελονέτα με τη θάλασσα από πίσω. Είναι η καλύτερη ελεύθερη θέα στο θαλάσσιο μέτωπο.
Χώσου μετά στον κάνναβο της Μπαρσελονέτα, που είναι του 1753 και ήταν η πρώτη σχεδιασμένη πολεοδομία της πόλης, φτιαγμένη για να στεγάσει ξανά τις οικογένειες που διώχτηκαν από το Μπορν. Φάε στους εσωτερικούς δρόμους —μπόμπες, τηγανητό ψάρι, βερμούτ— και όχι στον παραλιακό περίπατο, όπου το ίδιο κοστίζει το διπλό.
Και τελείωσε στην παραλία το σούρουπο. Δεν χρειάζεται να κολυμπήσεις: αρκεί να καταλάβεις ότι αυτή η άμμος δεν υπήρχε πριν από το 1992 και ότι από κάτω υπήρχε ένας παραγκομαχαλάς, το Σομορρόστρο, όπου γεννήθηκε η Κάρμεν Αμάγια. Η Βαρκελώνη άλλαξε πορεία μέσα σε τρεις δεκαετίες και αυτό είναι ό,τι φαίνεται από εκείνη την αλλαγή.
Ο μόνος επιζών από τη σειρά των λιμενικών αποθηκών που κάλυπταν αυτή την αποβάθρα πριν από έναν αιώνα. Μέσα στεγάζεται το Μουσείο Ιστορίας της Καταλονίας, με αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος μιας παράγκας, ενός αντιαεροπορικού καταφυγίου και ενός τραμ. Από πάνω, μια δημόσια και δωρεάν ταράτσα με την καλύτερη ελεύθερη θέα στο Πορτ Βελ και στις στέγες της Μπαρσελονέτα.
Δεν υπήρχε πριν από το 1992: εδώ υπήρχαν εργοστάσια, σιδηροδρομικές γραμμές και το Σομορρόστρο, ένας παραγκομαχαλάς όπου ζούσαν χιλιάδες άνθρωποι και όπου γεννήθηκε η Κάρμεν Αμάγια. Η άμμος φέρθηκε από αλλού και οι κυματοθραύστες την κρατούν στη θέση της. Μπροστά στο νερό, οι σιδερένιοι κύβοι της Ρεμπέκα Χορν τιμούν τα παραθαλάσσια μαγαζάκια που η ίδια ανάπλαση είχε μόλις γκρεμίσει.
Τα βασικά ναι, αρκεί να την οργανώσεις κατά ζώνες και όχι κατά λίστα επιθυμιών. Μια ολόκληρη μέρα καλύπτει όλη την παλιά πόλη —Γοτθική Συνοικία, Μπορν και Ράβαλ, που είναι τρεις γειτονιές κολλητές και γίνονται με τα πόδια— και η δεύτερη φτάνει για τον μοντερνισμό του Eixample το πρωί και τη θάλασσα το απόγευμα. Αυτό που δεν χωράει σε δύο μέρες είναι το Παρκ Γκουέλ, το Μουντζουίκ και οι γειτονιές έξω από το κέντρο: γι' αυτά χρειάζεται τρίτη μέρα.
Τι πρέπει να κλείσεις από πριν στη Βαρκελώνη;
Τη Σαγράδα Φαμίλια, χωρίς εξαίρεση και εβδομάδες νωρίτερα: είναι το πιο επισκέψιμο μνημείο της Ισπανίας και λειτουργεί με ώρες που εξαντλούνται. Το Παρκ Γκουέλ, η Κάζα Μπατλό και η Λα Πεδρέρα επίσης πουλάνε με ώρες και καλό είναι να τα κλείσεις μέρες νωρίτερα. Το Μουσείο Πικάσο μαζεύει μεγάλες ουρές όλο τον χρόνο. Αντίθετα, ο καθεδρικός, η Σάντα Μαρία δελ Μαρ, το Ελ Μπορν, Κέντρο Πολιτισμού και Μνήμης και πρακτικά όλη η παλιά πόλη γίνονται χωρίς προγραμματισμό.
Ποια είναι η καλύτερη σειρά για να δεις τη Βαρκελώνη;
Αυτή που σέβεται τη γεωγραφία της πόλης, που είναι οργανωμένη σε οριζόντιες ζώνες. Πρώτα ολόκληρη η παλιά πόλη, που γίνεται με τα πόδια και χωρίς συγκοινωνία: Γοτθική Συνοικία το πρωί, Μπορν το απόγευμα. Μετά το μοντερνιστικό Eixample, ανάλογα με την ώρα που έχεις κλείσει στη Σαγράδα Φαμίλια. Και τέλος η θάλασσα, κατεβαίνοντας από το Μιραδόρ δε Κολόμ ως την παραλία. Να διασχίζεις την πόλη πολλές φορές τη μέρα είναι το λάθος που κοστίζει τον περισσότερο χρόνο.
Πού να φας στη Βαρκελώνη χωρίς να πέσεις σε τουριστικές παγίδες;
Ο κανόνας είναι απλός: απομακρύνσου δύο δρόμους από οποιοδήποτε διάσημο μέρος. Στο κέντρο, το Μερκάτ δε Σάντα Κατερίνα έχει εξαιρετικούς πάγκους με μπαρ στη μισή τιμή από τη Μπουκερία. Στη Μπαρσελονέτα, οι εσωτερικοί δρόμοι αντί για τον παραλιακό περίπατο. Και αν μπορείς να μετακινηθείς, η γειτονιά του Σαντ Αντόνι και η Γκράσια είναι εκεί όπου τρώει η πόλη. Απόφυγε συγκεκριμένα τα τραπεζάκια της Λα Ράμπλα, του Πασέιγ δελ Μπορν και του μετώπου της παραλίας.
Είναι η Βαρκελώνη ασφαλής πόλη;
Ναι, με χαμηλά επίπεδα βίας, αλλά έχει ένα πραγματικό και καλά τεκμηριωμένο πρόβλημα με πορτοφολάδες, συγκεντρωμένο στη Λα Ράμπλα, στο μετρό, στην παραλία και στους τουριστικούς συνωστισμούς. Δεν είναι λόγος να πηγαίνεις με φόβο, είναι όμως λόγος να πηγαίνεις με κοινή λογική: σακίδιο μπροστά στο μετρό, όχι κινητά στην πίσω τσέπη και ποτέ τα πράγματά σου αφύλαχτα στην άμμο όσο κολυμπάς.
Αξίζει η Barcelona Card ή οι τουριστικές κάρτες;
Εξαρτάται από το πόσα μουσεία θα δεις πραγματικά. Οι κάρτες περιλαμβάνουν απεριόριστες μετακινήσεις και είσοδο σε αρκετά μουσεία, αλλά όχι στη Σαγράδα Φαμίλια ούτε στην Κάζα Μπατλό, που είναι τα ακριβά εισιτήρια. Αν το σχέδιό σου είναι δύο μέρες με δύο ή τρεις μεγάλες επισκέψεις, συνήθως συμφέρει περισσότερο να αγοράσεις τα εισιτήρια χωριστά και μια κάρτα T-casual των δέκα διαδρομών μετρό. Αν πρόκειται να κάνεις το ένα μουσείο μετά το άλλο, τότε ναι, συμφέρει.
Τα λάθη που επαναλαμβάνονται
Να διασχίζεις την πόλη πολλές φορές τη μέρα. Είναι το λάθος που κοστίζει τον περισσότερο χρόνο: η Βαρκελώνη είναι σε ζώνες και το δρομολόγιο πρέπει να τις σέβεται. Να κατεβαίνεις από το Eixample στη θάλασσα και να ξανανεβαίνεις δύο φορές σημαίνει να χάνεις μια καλή ώρα στο μετρό.
Να τρως στη Λα Ράμπλα ή στον παραλιακό περίπατο. Είναι ακριβό, είναι χειρότερο και δεν χρειάζεται: δύο δρόμους πιο πέρα από οποιοδήποτε από τα δύο υπάρχουν μπαρ της γειτονιάς. Το Μερκάτ δε Σάντα Κατερίνα, οι εσωτερικοί δρόμοι της Μπαρσελονέτα και η γειτονιά του Σαντ Αντόνι λύνουν οποιοδήποτε γεύμα.
Να μην κλείνεις εισιτήρια. Η Σαγράδα Φαμίλια, το Παρκ Γκουέλ, η Κάζα Μπατλό και η Λα Πεδρέρα πουλάνε με ώρες και εξαντλούνται. Αν τα αγοράσεις φτάνοντας στην πόρτα, στην υψηλή περίοδο, πετάς τη μέρα σου.
Και να αφήνεις απρόσεχτα τα πορτοφόλια. Η Βαρκελώνη είναι ασφαλής πόλη, αλλά έχει ένα πραγματικό και καλά τεκμηριωμένο πρόβλημα με πορτοφολάδες στη Λα Ράμπλα, στο μετρό και στην παραλία. Δεν χρειάζεται να πηγαίνεις με φόβο· χρειάζεται να έχεις το σακίδιο μπροστά στον συνωστισμό και να μην αφήνεις τίποτα στην άμμο όσο κολυμπάς.
Πρακτικές πληροφορίες
ΔιάρκειαΔύο ολόκληρες μέρες. Μέρα 1 ολόκληρη η παλιά πόλη με τα πόδια· μέρα 2 Eixample και θάλασσα.