Je loopt op hout, en dat is geen toeval: dit is de oudste boulevard van Málaga. Aan de ene kant lage huizen; aan de andere de zee, die niet aankomt als één lang strand maar als een reeks kleine baaitjes, gescheiden door stenen golfbrekers. Dat snoer van strandjes is de kenmerkende vorm van Pedregalejo, en het is kunstmatig: de rotsarmen werden aangelegd om de golven te breken en het zand vast te houden.
Van stenig vissersland tot badplaats van de burgerij
De naam zegt alles: Pedregalejo komt van pedregal, stenig terrein. Iets meer dan een eeuw geleden was dit geen wijk en geen vakantieplek, het was het einde van het platteland, een plek van moestuinen en arme vissers aan de rand van de stad, met een kust die niet was ingericht en waar nauwelijks zand lag.
Wat de verandering bracht, was het zeebaden. In de 19e eeuw was baden in zout water praktisch een medisch voorschrift: artsen schreven het voor tegen zenuwen, huid- of longklachten, en je kwam meer voor je gezondheid dan voor je plezier, met aparte tijden voor mannen en vrouwen en heel wat preutsheid erbij. De gegoede families van Málaga ontdekten deze baaitjes en lieten zich buitenhuizen aan het water bouwen.
De technische aanleiding was de tram. Aan het begin van de 20e eeuw verbond een lijn het centrum met El Palo langs deze hele kust, en ineens lagen de baaitjes op een kort ritje van huis: je kon de dag aan het water doorbrengen en weer in de stad gaan slapen. Die verbinding maakte van het stenige terrein een badplaats.
Hoe je de boulevard nu leest
De twee zielen leven nog altijd naast elkaar en je ziet ze vanaf hetzelfde bankje. Aan de ene kant de vissersbuurt, met de boten op het strand getrokken en de merenderos, de strandrestaurants; aan de andere de oude zomervilla's, veel met glazen erkers, tuin en palmen. Je hoeft alleen maar te lopen en afwisselend naar de ene en de andere kant te kijken om de hele geschiedenis samengevat te zien.
De golfbrekers delen het strand op in stukken van nauwelijks honderd meter, elk met een eigen sfeer en een eigen vast publiek. In de zomer lopen de baaitjes vol, maar ze geven nooit het gevoel van drukte van een groot strand, juist omdat ze in vakken zijn verdeeld.
De boulevard is vlak, kort en autovrij, en loopt naar het oosten door tot hij aansluit op El Palo. Hem van begin tot eind aflopen kost zo'n twintig minuten als je niet stopt, en veertig als je wel stopt, en dat is wat je moet doen.
Niet te missen
De oudste boulevard van de stad
Houten planken langs het water, ouder dan alle boulevards die Málaga daarna aanlegde.
De baaitjes met golfbrekers
De stenen armen houden het zand vast en verdelen de kust in strandjes van honderd meter. De vorm is kunstmatig.
De tram die alles veranderde
Aan het begin van de 20e eeuw verbond een lijn het centrum met El Palo. Ineens lag de kust op een kort ritje van huis.
Twee buurten op één trottoir
Vissershuizen en zomervilla's met erker, naast elkaar. De geschiedenis van de plek in één oogopslag.
Hoe hij past in je bezoek aan Málaga
Hij ligt zo'n vier kilometer ten oosten van het centrum. De stadsbus zet je af op de boulevard, en je kunt er ook te voet of met de fiets komen over het fietspad dat vanaf La Malagueta de hele kust volgt, een vlakke en aangename route.
De volgorde die zin heeft, is vanuit de stad komen, hier beginnen met de vissershuisjes en de baaitjes, en doorlopen naar El Palo, dat volkser is en waar de merenderos met de langste traditie staan. Onderweg kom je langs de Corpus Christi.
Het beste moment is zonsondergang, met de zon die achter je zakt en de terrassen die vollopen. Het is een plan voor een hele middag, geen kort bezoek, en het is het Málaga dat de meeste bezoekers nooit te zien krijgen.
Veelgestelde vragen
Hoe kwamen die mensen hier?
Met de tram. Hoe ver het nu ook lijkt, aan het begin van de vorige eeuw verbond een tram het centrum van Málaga met El Palo langs heel deze kust. Dat veranderde alles: ineens konden de families uit de stad in een mum van tijd bij de baaitjes zijn, de dag baden doorbrengen en 's avonds thuis gaan slapen. Het was die tram, voor een groot deel, die de oude vissersstrook veranderde in de modieuze zomerbestemming die je nu ziet.
