Een kaal plein, witgekalkt, zonder één balkon of versiering, en in het midden een stenen gekruisigde Christus omringd door acht smeedijzeren lantaarns. Verder niets. Het is het meest ingetogen hoekje van Córdoba en de kracht zit precies in die kaalheid: er is niets dat afleidt. Het beeld werd in 1794 gehouwen en je moet bij het vallen van de avond komen, als de lantaarns aangaan en de kalk het licht terugkaatst.
Een plein dat met opzet leeg is gehouden
De Plaza de los Capuchinos, ook wel het plein van de Cristo de los Faroles genoemd, ligt voor het voormalige kapucijnenklooster. Het bepalende kenmerk is de afwezigheid: witgekalkte, blinde gevels, zonder balkons, zonder ramen op het plein, zonder winkels en zonder terrassen. Die leegte is geen toeval, ze is de voorwaarde voor het effect.
De Christus werd in 1794 gehouwen door de Cordobese beeldhouwer Juan Navarro León. De eigenlijke titel is Christus van de Barmhartigheid, maar niemand noemt hem zo: de lantaarns hebben de naam opgeslokt. Ze hangen aan smeedijzeren armen en het zijn er acht.
Het beeld werd hier geplaatst in een sfeer van volksdevotie die met het klooster verbonden was, en het plein raakte langzaam afgesloten van de drukte van de stad. Het resultaat is dat het vandaag zo ongeveer de enige plek in de oude binnenstad is waar geen lawaai is, zelfs overdag niet.
Bij het vallen van de avond
Het moment is de schemering, als de lantaarns aangaan en er nog wat licht aan de hemel is. De kalk op de muren weerkaatst de vlam en het hele plein krijgt een warme, trillende tint, met de Christus als silhouet in het midden. Het is na de Mezquita het meest gefotografeerde plekje van Córdoba.
Je moet in stilte aankomen, en dat gebeurt vanzelf: wie het plein op komt, gaat zachter praten zonder dat iemand erom vraagt. Het is een van die plekken waar de architectuur een gedrag oplegt.
In de Goede Week is het plein het decor van een van de meest ingetogen staties van de stad, en het hele jaar door liggen er bloemen en kaarsen aan de voet van de Christus, neergezet door buurtbewoners. De devotie is echt en levend, geen decor voor bezoekers.
Niet te missen
Acht lantaarns en verder niets
Blinde gevels, zonder balkons of terrassen. De leegte is de voorwaarde voor het hele effect.
Hij heet Christus van de Barmhartigheid
Maar niemand noemt hem zo: de lantaarns hebben de naam opgeslokt. Hij is van 1794.
De schemering
Als de lantaarns aangaan en er nog licht is. De kalk kaatst de vlam terug en het hele plein licht op.
Manolete op een steenworp
De torero stierf in 1947 en legde Spanje stil. Santa Marina, deze wijk, is nog altijd de zijne.
Hoe het past in je bezoek aan Córdoba
Het ligt in het noordelijke deel van de historische binnenstad, in de wijk Santa Marina, op een kwartier lopen van de Mezquita-Catedral en buiten het gebruikelijke circuit van bezoekers. Die afstand houdt het rustig.
Het past goed als afsluiting van een wandeling door de Axerquía, de oostelijke helft van de oude binnenstad: de Fernandijnse kerken – San Lorenzo, Santa Marina, San Pedro, San Andrés –, de Plaza de la Corredera en de taverna's van de wijk. Het is het Córdoba dat niet in de snelle gidsen staat.
Op een steenworp afstand staat het monument voor Manolete, de Cordobese torero die in 1947 in de arena van Linares om het leven kwam, op een moment dat hij de beroemdste figuur van Spanje was. Zijn dood legde het land stil, en zijn wijk, Santa Marina, is nog altijd de zijne.
Veelgestelde vragen
Wie heeft deze zo eenzame Christus gehouwen?
De Cordobese beeldhouwer Juan Navarro León, in 1794. Zijn eigenlijke naam is Cristo de la Misericordia, maar iedereen kent hem van zijn lantaarns. Er wordt verteld dat hij hier werd neergezet om de boetprocessies te leiden die uitgingen van het klooster van de Capuchinos, op een steenworp afstand van waar je nu staat.
