Pusty plac, bielony wapnem, bez jednego balkonu czy ozdoby, a pośrodku kamienny Chrystus ukrzyżowany, otoczony ośmioma latarniami z kutego żelaza. Nic więcej. To najbardziej ustronny zakątek Córdoby, a jego siła tkwi właśnie w tej nagości: nic nie odwraca uwagi. Wyrzeźbiono go w 1794 roku, a przyjść trzeba o zmroku, kiedy zapalają się latarnie, a wapno oddaje im światło.
Plac celowo pusty
Plaza de los Capuchinos, zwany też placem Cristo de los Faroles, leży przed dawnym klasztorem kapucynów. Jego cechą wyróżniającą jest brak: bielone, ślepe fasady, bez balkonów, bez okien na plac, bez sklepów i bez ogródków kawiarnianych. Ta pustka nie jest przypadkowa, to warunek całego efektu.
Chrystusa wyrzeźbił w 1794 roku rzeźbiarz z Córdoby Juan Navarro León. Jego prawdziwe wezwanie to Chrystus Miłosierdzia, ale nikt tak go nie nazywa: latarnie pożarły tę nazwę. Trzymają je ramiona z kutego żelaza, a jest ich osiem.
Figurę umieszczono tu w kontekście ludowej pobożności związanej z klasztorem, a plac stopniowo odciął się od miejskiego zgiełku. W efekcie jest dziś praktycznie jedynym miejscem na starym mieście, gdzie nie ma hałasu, nawet za dnia.
O zmroku
Właściwy moment to zmierzch, kiedy zapalają się latarnie, a na niebie zostaje jeszcze trochę światła. Wapno na ścianach odbija płomień i cały plac nabiera ciepłego, drżącego odcienia, z Chrystusem odcinającym się pośrodku. To po Mezquicie najczęściej fotografowane miejsce w Córdobie.
Przyjść trzeba w ciszy, a to dzieje się samo: ludzie, którzy wchodzą na plac, ściszają głos, choć nikt ich o to nie prosi. To jedno z tych miejsc, gdzie architektura narzuca zachowanie.
W Wielkim Tygodniu plac jest sceną jednej z najbardziej skupionych stacji procesji w mieście, a przez cały rok u stóp Chrystusa leżą kwiaty i świece, które przynoszą mieszkańcy. Pobożność jest prawdziwa i żywa, a nie jest dekoracją dla zwiedzających.
Nie do przegapienia
Osiem latarni i nic więcej
Ślepe fasady, bez balkonów i ogródków kawiarnianych. Pustka jest warunkiem całego efektu.
Nazywa się Chrystus Miłosierdzia
Ale nikt tak go nie nazywa: latarnie pożarły tę nazwę. Pochodzi z 1794 roku.
Zmierzch
Kiedy zapalają się latarnie, a jeszcze jest jasno. Wapno oddaje płomień i cały plac rozpala się światłem.
Manolete dwa kroki stąd
Torreador zginął w 1947 roku i sparaliżował Hiszpanię. Santa Marina, ta dzielnica, wciąż pozostaje jego.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Córdoby
Plac leży w północnej części starego miasta, w dzielnicy Santa Marina, piętnaście minut pieszo od Mezquity, poza zwykłą trasą zwiedzających. To właśnie ta odległość utrzymuje tu spokój.
Dobrze sprawdza się jako zakończenie trasy po Axerquíi, wschodniej połowie starego miasta: kościoły fernandyńskie – San Lorenzo, Santa Marina, San Pedro, San Andrés – Plaza de la Corredera i tawerny dzielnicy. To Córdoba, której nie ma w szybkich przewodnikach.
Dwa kroki stąd stoi pomnik Manoletego, torreadora z Córdoby, który zginął na arenie w Linares w 1947 roku, w chwili, gdy był najsłynniejszą postacią Hiszpanii. Jego śmierć sparaliżowała kraj, a jego dzielnica, Santa Marina, wciąż pozostaje jego.
Najczęstsze pytania
Kto wyrzeźbił tego tak samotnego Chrystusa?
Rzeźbiarz z Córdoby Juan Navarro León, w 1794 roku. Jego prawdziwe wezwanie to Chrystus Miłosierdzia, ale wszyscy znają go dzięki latarniom. Podobno postawiono go tutaj, żeby przewodził procesjom pokutnym, które wychodziły z klasztoru kapucynów, o krok od miejsca, w którym stoisz.
