Een lang gebouw van rode baksteen, met bogen en rijen ramen, dat over het water van de haven uitkijkt. Het is het Palau de Mar, en het is de enige overlevende van de rij grote havenpakhuizen die een eeuw geleden deze hele kade in beslag namen. Binnen huist het Museu d'Història de Catalunya, en bovenop heeft het iets waar bijna niemand gebruik van maakt: een openbaar en gratis terras met een van de mooiste uitzichten over de haven en over de daken van de Barceloneta.
Het laatste pakhuis dat nog overeind staat
Rond 1900, toen het goederenverkeer in de haven op zijn hoogtepunt was, was deze kade één doorlopende rij handelsopslagplaatsen: enorme bakstenen hallen waar graan, katoen, cacao en alles wat Barcelona over zee binnenkwam werd opgeslagen. De havenarbeiders werkten hier direct naast de schepen.
Toen het verkeer verhuisde naar modernere, gemechaniseerde kades, kwamen de pakhuizen leeg te staan en verdwenen ze een voor een, vooral bij de grote herinrichting van de zeekant in de aanloop naar 1992. Dit pakhuis werd op het nippertje gered en gerestaureerd als culturele voorziening.
Kijk naar de gevel: de baksteen is aangevreten door het zout in de zeelucht, met uitgesleten voegen en een ongelijkmatige kleur. Dat is een textuur die alleen honderd jaar op twintig meter van het water opleveren, en het is ook de reden waarom deze gebouwen voortdurend onderhoud nodig hebben.
Duizend jaar Catalonië op vier verdiepingen
Het Museu d'Història de Catalunya vult het interieur en volgt een chronologische route van de prehistorie tot nu. Het is een heel didactisch en heel tastbaar museum: er zijn reproducties op ware grootte van een barak, een schuilkelder uit de Spaanse Burgeroorlog, een tram en een Iberische hut, bedoeld om in te gaan en aan te raken.
Het werkt vooral goed met kinderen en voor wie niets van de geschiedenis van Catalonië weet en een basis wil. Het is ook, onvermijdelijk, een museum met een verhaal: het werd in 1996 opgericht op besluit van de Generalitat en vertelt de geschiedenis vanuit een bepaald perspectief. Dat weten doet niets af aan de waarde; het helpt om het te lezen.
Het terras op de bovenste verdieping is vrij toegankelijk, ook als je het museum niet in gaat. Er is een restaurant, maar je mag ook alleen naar boven om te kijken: van daar zie je de hele Port Vell, de Rambla de Mar, Montjuïc en de daken van de Barceloneta met de zee erachter. Het is een van de mooiste gratis uitzichten in het centrum van Barcelona.
Niet te missen
Het gratis terras
Bovenste verdieping, vrij toegankelijk zonder het museum in te gaan. De Port Vell, Montjuïc en de Barceloneta in één oogopslag.
Het enige dat overbleef
Deze hele rij langs de kade bestond uit identieke pakhuizen. De andere zijn gesloopt.
Baksteen aangevreten door het zout
Honderd jaar op twintig meter van het water laten een textuur achter die niet na te maken is.
Reproducties op ware grootte
Een barak, een schuilkelder, een tram. Een museum om in te gaan en aan te raken, niet om naar vitrines te kijken.
Hoe het past in je bezoek aan Barcelona
Het gebouw staat aan de Moll de la Barceloneta, tussen de Port Vell en de wijk. Het is de natuurlijke stop tussen de wandeling langs de haven en de Barceloneta in, op vijf minuten van de Plaça de la Barceloneta.
Voor het gebouw, aan de promenade, staat een rij restaurantterrassen met tafels buiten en uitzicht op het water. Het is er aangenaam en het is er duur: zoals in alle havensteden betaal je voor de eerste rij. Twee straten verder landinwaarts, in de Barceloneta, eet je beter en voor flink minder.
Als je weinig tijd hebt en één geschiedenismuseum in Barcelona moet kiezen, is het MUHBA aan de Plaça del Rei – met de vierduizend vierkante meter van het Romeinse Barcino onder de grond – spectaculairder. Dit museum is pedagogischer en beslaat een veel langere periode. En alleen dit museum heeft het terras.
Veelgestelde vragen
En de andere pakhuizen van de haven?
Die zijn allemaal gesloopt. Langs deze kade stond een hele rij grote handelsdepots als dit, gebouwd rond negentienhonderd, toen de haven overstroomde van de goederen. Met de tijd verhuisde het verkeer naar modernere kades, bleven ze leeg en werden ze een voor een afgebroken. Dit exemplaar werd op een wonder gered doordat het werd gerenoveerd voor de Spelen van tweeënnegentig, en zo ontsnapte het aan de slopershamer toen niemand er nog een cent voor gaf.
