Yakın zamana kadar yokuş aşağı giden bir mahallenin bir köşesinde, saçağıyla klasik bir tiyatro cephesi. Burası eski Alameda tiyatrosuydu; öteden beri sinema ve salondu, kapanmış ve biri onunla ne yapılacağına karar versin diye bekliyordu. Onu 2019'da Málagalı Antonio Banderas yeniden açtı ve altmış yaşına basmak üzereyken “A Chorus Line”ı bizzat yönetip dans ederek açılışını yaptı.
Mahalle için ne anlama geldi
Soho, on yıldır duvar resimleri ve galerilerle ayağa kalkmaya çalışıyordu ve sonuçlar inişli çıkışlıydı. Bir Hollywood yıldızının buraya adını, parasını ve zamanını koyması, bu sokakların itibarı için herhangi bir kampanyadan fazlasını yaptı: mahalle birden bir bahis olmaktan çıktı ve bir varış noktası oldu.
Amaç kiralık bir salon açmak değildi. Fikir, kalıcı bir topluluk, canlı orkestra ve uzun sezonlarla İspanyolca kendi müzikal yapımlarını sahnelemekti; İspanya'da bu neredeyse tamamen Madrid'de toplanan bir şeydi. Bu tür tiyatroyu başkentin dışına çıkarmak projenin riskli kısmıydı.
Yenileme, eski Alameda'nın sahne kutusuna ve cephesine saygı gösterdi ve geri kalan her şeyi modernleştirdi: ses, orkestra çukuru, kulisler ve bin kişi civarında bir kapasite. Dışarıdan her zamanki binanın aynısı gibi görünür; amaçlanan da tam olarak buydu.
Başka bir şekilde gezilebilen bir tiyatro
Sabah saatlerinde içi gezilen bir anıt değildir: faal bir tiyatrodur ve içeri girmenin yolu bir gösteri için bilet almaktır. Geziyi planlarken programa bakmaya değer, çünkü sezonlar uzundur ve neredeyse bütün yıl afişte bir oyun olur.
Binada ayrıca üst katta, ayrı girişi olan ve herkese açık bir yeme içme alanı vardır; mahalleye bakan bir seyir terası işlevi görür ve gösteri olmadan da içeriyi görmeye olanak tanır. Rehberlerde yer almayan ama orada duran şeylerden biridir.
Ad üzerine bir not: Málaga'da ona kısaca Teatro del Soho denir, ama tam adı banka sponsorluğunu da içerir. Sokakta yol soruyorsan, “el teatro de Banderas” dediğinde herkes anlar.
Kaçırılmayacaklar
Eskiden Alameda tiyatrosuydu
Öteden beri sinema ve salondu, yıllarca kapalı kaldı. Cephe ve sahne kutusu korundu.
Banderas onu 2019'da yeniden açtı
“A Chorus Line”ı bizzat yönetip dans ederek, neredeyse altmış yaşında.
Kalıcı topluluklu müzikal
İspanyolca kendi yapımları ve canlı orkestra, Madrid'in dışında. Riskli bahis buydu.
Yukarıdaki teras
Mahalleye bakan bir seyir terası işlevi gören, ayrı girişli yeme içme alanı; gösteri gerekmez.
Málaga gezine nasıl uyar
Alameda Principal'dan gelirken Soho'nun girişindedir, Calle Marqués de Larios'a on dakikadan az uzaklıkta. Merkez ile CAC arasındaki yolun üzerinde kalır; bu yüzden sapmadan önünden geçilir.
Kendi başına bir ziyaret olarak beş dakika sürer: bir cephedir. Mantıklı olan, onu CAC'ta başlayıp Obey'in duvar resminin önünden geçen mahalle duvar resimleri yürüyüşüne katmak ve gösteri varsa akşam geri dönmektir.
Yolculuk bir müzikal sezonuna denk gelirse önceden yer ayırtmaya değer: hafta sonu gösterileri tükenir ve seyircinin büyük kısmı turist değil yerlidir; bu genellikle iyiye işarettir.
Sık sorulan sorular
Peki Banderas müzikallerden anlıyor muydu?
Göründüğünden fazla. Bu tiyatroyu yeniden açmadan önce zaten en tepeye çıkmıştı: 2003'te “Nine” müzikaliyle Broadway'de ilk kez sahneye çıktı ve New York tiyatrosunun büyük ödülü Tony'ye bile aday gösterildi. Yani burada şarkı söyleyip dans etmeye başladığında hiçbir şeyi doğaçlama yapmıyordu; müzikalin ta kendisinin kutsal mekânında öğrenilmiş, iyi yapılmış ödevlerle eve dönüyordu.
“Banderas” gerçek soyadı mı?
Neredeyse, ama bir hilesi var. Doğuştan adı José Antonio Domínguez Bandera: “Domínguez” babasının soyadı, tekil “Bandera” ise annesi Ana'nınki. Sinemaya atılırken sonuna bir “s” ekledi, kulağa daha çok afiş gibi geliyordu, ve Hollywood'u fetheden “Banderas” böyle doğdu. Yani yıldız soyadı, kendisinin rötuşladığı annesinin soyadıdır. Altmışlı yılların Málaga'sından, sonunda gezegenin en tanınan İspanyol yüzlerinden biri olan bir delikanlı.
