Málagalılar ona La Manquita, yani “Çolak Hanım” der ve bunu alayla değil, sevgiyle söyler. Planlanan iki kuleden yalnızca biri, sol taraftaki yükseltildi; seksen dört metreye çıkar ve şehrin yarısından görünür. Öbürü ilk katın hizasında kaldı, birden kesilmiş gibi; başlangıcı ikizininki kadar kalın ve hazırdır. İki yüz yıldır tam da eksik olan şeyle övünen bir katedraldir.
İki yüz elli yıllık inşaat ve üç üslup
1528'de eski ulu caminin üzerinde başlandı ve hiçbir zaman bitmiş sayılmadı: çalışmalar 1782'de, ikinci kule yarım ve cephe tamamlanmamışken kesin olarak durdu. İki buçuk yüzyıllık inşaat iz bırakır ve burada bu izler aşağıdan yukarıya okunur: Gotik kökenli temeller ve plan, tamamen Rönesans bir gövde ve artık barok olan son cephe kapısı.
Her şeyi birleştiren yüksekliktir. Orta nefin tonozları kırk metre civarındadır ve üç nef neredeyse aynı yüksekliktedir; bu salon kilise çözümü Endülüs'te alışılmış değildir. Etkisi, öğleden sonra ilerledikçe renk alan altın rengi taşıyla, kocaman ve çok dikey bir ışık kutusudur.
Koro, insanların en çok atladığı ve en çok durmayı hak eden parçadır: koro sıralarını XVII. yüzyılın ortalarında Pedro de Mena oydu; sedir ve maun ağacından yaklaşık kırk aziz figürüyle. De Mena, Málaga barokunun büyük heykeltıraşıdır ve burada yıllarca götürü usulü çalıştı. Ellere ve cüppelerin kıvrımlarına yakından bak.
Yükseltilmeyen kule
Málaga'da kuşaklardır anlatılan versiyon güzeldir: ikinci kuleyi bitirmek için toplanan para, Málagalı Bernardo de Gálvez'in Atlantik'in öbür yakasında savaştığı bir dönemde Amerika Birleşik Devletleri'nin bağımsızlığına yardım etmek için başka yere aktarıldı. Muhteşem bir hikâyedir ve anlatmaya değer, ama ihtiyatla karşılamak gerekir.
Zaman içinde yayımlanan belgeler, o fonların daha çok ilin kendi yol çalışmalarına gittiğine işaret ediyor; çok daha az destansı. Her ne olursa olsun, kanıtlanabilen her zamanki şeydir: para bitti ve inşaat durdu. Şehrin kahramanca versiyonu tutmayı tercih etmesi, Málaga hakkında epey şey söyler.
Ve yukarı çıkana bir ödül var. Tapınağın çatısında, tonozların üzerinde yürünerek gezilebilir; bu, tam da planlanan iki eğimli çatı hiç yapılmadığı için mümkündür: yukarıda, limanın, Alcazaba'nın ve Gibralfaro Kalesi'nin tek bakışta göründüğü büyük, düz bir teras vardır.
Kaçırılmayacaklar
Bitmemiş kule
İkiziyle aynı kalınlıkta başlar: her şey planlanmıştı. Eksik olan plan değil, paraydı.
Pedro de Mena'nın koro sıraları
Málaga barokunun büyük heykeltıraşı tarafından XVII. yüzyılın ortalarında sedir ve maundan oyulmuş yaklaşık kırk figür.
Çatılarda gezinti
Tonozların üzerinde yürünür, çünkü planlanan çatı hiç yapılmadı. Merkezin en iyi manzarası.
Aynı yükseklikte üç nef
Endülüs'te az rastlanan bir salon planı; iç kısmı çok dikey bir ışık kutusuna dönüştürür.
Málaga gezine nasıl uyar
Şehrin tam merkezindedir; Calle Marqués de Larios'a iki dakika, Alcazaba'nın girişine beş dakika uzaklıkta; bu yüzden herhangi bir yürüyüş rotasına zahmetsizce girer. Cephenin önündeki Plaza del Obispo, onu bütünüyle görmek için en iyi yerdir ve öğleden sonranın ortasında gölgelidir.
İçeri girmeden önce binanın çevresini dolaş. Kuzey tarafında Puerta de las Cadenas ve önceki caminin abdest avlusundan geriye kalan Patio de los Naranjos bulunur; güney tarafından ise tamamlanmış kule ile öbürünün kütüğü arasındaki karşıtlık iyi görülür.
İç kısım için yaklaşık kırk dakika ayır, ayrıca rezervasyonu ayrı yapılan ve saat dilimleriyle işleyen çatıya çıkarsan otuz dakika daha. Çıkış dar, döner merdivenlerden yapılır ve herkese uygun değildir, ama açık ara ziyaretin en iyi kısmıdır.
Sık sorulan sorular
Onu kimin tasarladığı biliniyor mu?
İlk planlar, Granada katedralini yükselten aynı deha Diego de Siloé'ye atfedilir; inşaatta sonra iki yüzyıl boyunca birkaç usta çalıştı. Bu yüzden hiçbir el tümüyle hâkim değildir: her kuşak imzasını taşa bıraktı. Gördüğün, artık Barok olan cephe en son gelenlerdendir ve her şeyden önce XVIII. yüzyılda Antonio Ramos'a borçludur.
Peki içerideki o devasa orglar?
Ah, onlar pek çok kişinin gözden kaçırdığı bir mücevherdir. Karşı karşıya duran, XVIII. yüzyılda yapılmış ve ikisi arasında binlerce borusu olan iki ikiz Barok org. Tuhaf olan, hâlâ çalıyor olmaları: restore edildiler ve bu kadar eski orglarda pek az rastlanan bir şekilde konserlerde hâlâ çalınıyorlar. Birine denk gelirsen kal: bütün nef bir çalgıya dönüşür.
Kime adanmıştır?
Encarnación'a, yani bedenlenme sırrına; bu yüzden tam adı catedral de la Encarnación'dur. Ve bu tesadüf değil: Katolik Hükümdarlar 1487'de Málaga'yı aldıklarında eski ulu camiyi bu sırra adadılar ve yüzyıllar sonra üstüne bu yeni tapınak yükseldiğinde ad kaldı. Kaybolmuş camiyi bugün baktığın katedrale bağlayan ince bir iplik.
