Fasada klasycznego teatru z markizą, na rogu dzielnicy, która jeszcze niedawno staczała się w dół. To był dawny teatr Alameda, kino i sala znana wszystkim od zawsze, zamknięta i czekająca, aż ktoś zdecyduje, co z nią zrobić. W 2019 roku otworzył go ponownie Antonio Banderas, rodem z Malagi, i zainaugurował go osobiście jako reżyser i tancerz w „A Chorus Line”, tuż przed swoimi sześćdziesiątymi urodzinami.
Co oznaczał dla dzielnicy
Soho od dekady próbowało się podnieść dzięki muralom i galeriom, z różnym skutkiem. To, że gwiazda Hollywood włożyła tu swoje nazwisko, pieniądze i czas, zrobiło dla prestiżu tych ulic więcej niż jakakolwiek kampania: nagle dzielnica przestała być zakładem i stała się celem podróży.
Nie chodziło o otwarcie sali do wynajęcia. Pomysł polegał na tworzeniu własnych produkcji musicali po hiszpańsku, ze stałym zespołem, orkiestrą na żywo i długimi sezonami, czyli czegoś, co w Hiszpanii skupiało się niemal wyłącznie w Madrycie. Wyprowadzenie tego rodzaju teatru ze stolicy było ryzykowną częścią projektu.
Przebudowa uszanowała wieżę sceniczną i fasadę starego teatru Alameda, a wszystko inne zmodernizowała: nagłośnienie, kanał orkiestrowy, garderoby i widownię na około tysiąc miejsc. Z zewnątrz wygląda jak ten sam budynek co zawsze, i dokładnie o to chodziło.
Teatr, który można zwiedzić inaczej
To nie zabytek, który zwiedza się od środka w godzinach porannych: to czynny teatr, a żeby wejść, trzeba kupić bilet na spektakl. Warto przejrzeć repertuar, planując podróż, bo sezony są długie i zwykle przez niemal cały rok coś jest na afiszu.
Budynek ma też otwartą dla publiczności część gastronomiczną z osobnym wejściem, na górnym piętrze, która działa jak punkt widokowy nad dzielnicą i pozwala zobaczyć wnętrze bez potrzeby iść na spektakl. To jedna z tych rzeczy, których nie ma w przewodnikach, a które po prostu są.
Uwaga co do nazwy: w Maladze mówi się po prostu Teatro del Soho, choć pełna nazwa zawiera nazwę sponsorującego banku. Jeśli pytasz o drogę na ulicy, „teatr Banderasa” zrozumie każdy.
Nie do przegapienia
To był teatr Alameda
Kino i sala znana od zawsze, przez lata zamknięta. Fasadę i wieżę sceniczną zachowano.
Banderas otworzył go ponownie w 2019 roku
Osobiście jako reżyser i tancerz w „A Chorus Line”, niemal w wieku sześćdziesięciu lat.
Musical ze stałym zespołem
Własne produkcje po hiszpańsku i orkiestra na żywo, poza Madrytem. To był ryzykowny zakład.
Taras na górze
Część gastronomiczna z osobnym wejściem, która służy za punkt widokowy nad dzielnicą, bez potrzeby iść na spektakl.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Malagi
Stoi u wejścia do Soho, gdy idziesz od alei Alameda Principal, niecałe dziesięć minut od ulicy Marqués de Larios. Leży po drodze między centrum a CAC, więc mijasz go bez zbaczania z trasy.
Samo zwiedzanie zajmuje pięć minut: to fasada. Ma sens włączyć go do spaceru szlakiem murali dzielnicy, który zaczyna się przy CAC i prowadzi obok muralu Sheparda Faireya, czyli Obeya, a wieczorem wrócić, jeśli jest spektakl.
Jeśli podróż wypada w sezonie musicalu, opłaca się zarezerwować z wyprzedzeniem: weekendowe spektakle się wyprzedają, a publiczność jest w dużej mierze miejscowa, nie turystyczna, co zwykle jest dobrym znakiem.
Najczęstsze pytania
A Banderas znał się na musicalach?
Bardziej, niż się wydaje. Zanim ponownie otworzył ten teatr, wspiął się już na sam szczyt: w 2003 roku zadebiutował na Broadwayu w musicalu Nine i był nawet nominowany do nagrody Tony, wielkiego wyróżnienia nowojorskiego teatru. Czyli kiedy zaczął tu śpiewać i tańczyć, niczego nie improwizował; wracał do domu z dobrze odrobioną lekcją, wyuczoną w samej mekce musicalu.
Czy „Banderas” to jego prawdziwe nazwisko?
Prawie, ale jest haczyk. Z urodzenia nazywa się José Antonio Domínguez Bandera: „Domínguez” to nazwisko jego ojca, a „Bandera”, w liczbie pojedynczej, matki, Any. Kiedy rzucił się w kino, dodał na końcu „s”, które lepiej brzmiało na afiszu, i tak narodził się „Banderas”, który podbił Hollywood. Czyli jego gwiazdorskie nazwisko to nazwisko matki, podretuszowane przez niego samego. Chłopak z Malagi lat sześćdziesiątych, który stał się jedną z najbardziej znanych hiszpańskich twarzy na planecie.
