Bunlar gerçek üç evdir; ahşap balkonları Huécar boğazında neredeyse kırk metrelik boşluğun üzerinde uçar ve sahne süsü bir kapris değildir: büyüyecek toprağı olmayan bir kaya omurgasına sıkışmış bir ortaçağ şehrinin bulduğu çözümdür. Genişlemesine inşa edemediğinde, dışarıya doğru inşa edersin.
Zorunluluktan uçurumun üzerinde büyümek
Cuenca, iki boğaz, Júcar ve Huécar boğazları arasında son derece dar bir kayalık sırtın üzerinde yükselir ve bu coğrafya her şeyin açıklamasıdır. Eski şehirde neredeyse hiç yatay arazi yoktur: sokaklar dar, yapı adaları kısadır ve her düz metrekare daha XIII. yüzyılda doluydu.
Sakinlerin yanıtı, evleri duvara gömülü kirişlere dayanan ahşap galerilerle dere yatağının üzerine taşırmak oldu. Böylece birkaç metrekare alan, üstelik o genişlikteki bir ortaçağ sokağında kıt nimetler olan ışık ve havalandırma kazanıyorlardı.
Eskiden çok daha fazlası vardı: boşluğa sarkan evlerden oluşan koca bir sıra boğazın kenarı boyunca uzanırdı. Zamanla çökmeler, yangınlar ve terk edilme yüzünden birer birer kayboldular ve bugün yalnızca XV. yüzyılda yapılmış üçü ayakta kaldı.
Görülen şey bir kurtarmanın ürünü
XX. yüzyılın başında evler yarı yıkık durumdaydı ve yok olmaları an meselesiydi. Onları kurtaran, çıkmaları tek tek yeniden yapan ve temelleri sağlamlaştıran özenli bir restorasyon oldu; üstelik bunların korunmaya değer olduğunun hiç de açık olmadığı bir dönemde.
Onlara bakarken bunu bilmekte yarar var: bugün fotoğraflanan şey mucizevi bir kalıntı değil, geriye kalanın üzerine iyi yapılmış bir yeniden inşadır. Bu, değerinden bir şey eksiltmez, tam tersine. Ahşabın neden bu kadar düzgün göründüğünü ve bütünün neden XV. yüzyıldan kalma bir yapıda pek rastlanmayan bir tutarlılığa sahip olduğunu açıklar.
İkisinin içinde İspanyol Soyut Sanat Müzesi bulunur ve bu birleşim —uçurumun üzerinde asılı ortaçağ evlerine asılmış avangart resim— bu şehrin aklına gelmiş en iyi fikirdir. Üçüncüsünde bir restoran var.
Gökyüzüne ve dere yatağının dibine karşı beliren koyu renkli ahşabın görüntüsü, tek bir hareketle özetlenmiş Cuenca'dır. Kendisine dair bu kadar yoğun bir imgeye sahip başka bir İspanyol şehri yoktur.
Kaçırılmayacaklar
Kapris değil, zorunluluk
Şehir yatay zemini olmayan bir sırtın üzerinde yükselir. Genişlemesine büyünemediğinde, dere yatağının üzerine uçulur.
Üçü kaldı
Boşluğa sarkan evlerden koca bir sıra vardı. Ayakta kalanlar XV. yüzyıldan kalmadır.
Kırk metrelik boşluk
Ahşap çıkmalar Huécar boğazının üzerinde asılı durur. Aşağı bakmak insanı ürpertir.
Bunlar bir restorasyon
XX. yüzyılın başında yarı yıkıktılar. Çıkmalar tek tek yeniden yapıldı ve temeller sağlamlaştırıldı.
Cuenca gezine nasıl uyar
Klasik fotoğraf evlerden değil, Huécar boğazını epey yüksekten geçen demir yaya köprüsü Puente de San Pablo'dan çekilir. Oradan evler profilden, altlarında dere yatağıyla görünür ve Cuenca'nın şimdiye kadar görülmüş neredeyse bütün görüntüleri oradan çekilmiştir.
Calle Obispo Valero'dan inince Plaza Mayor'a ve katedrale bir adım uzaklıktadır; dolayısıyla doğal sıra meydan, katedral, asılı evler ve köprüdür, oradan da kaleye doğru tırmanmaya devam edilir.
En iyi zaman, sabahın ilk saatleri ya da evlerin ışıklandırıldığı akşam karanlığıdır. Öğle saatlerinde ve yüksek sezonda köprü dolar ve önünde kimse olmadan fotoğraf çekmek sabır işidir.
Sık sorulan sorular
Bunlara “Kralın Evleri” de dendiği doğru mu?
Gelenek öyle anlatır: Orta Çağ'da boşluğa taşan bu evler Kastilya krallarının yazlık konutu olarak kullanılmış ve bu yüzden Kralın Evleri diye de tanınmışlar. İster gerçek ister efsane olsun, bu ad onların her zaman ne kadar özel sayıldığı hakkında bir fikir verir.
