Casas Colgadas'ın içinde, kelimenin tam anlamıyla dere yatağının üzerinde asılı hâlde, İspanya'nın en etkili müzelerinden biri yaşar. Onu 1966'da bir ressam, Fernando Zóbel, arkadaşlarının —İspanyol resmini altüst etmekte olan kuşağın— eserlerini bir araya getirmek için kurdu ve bunu öylesine yeni bir sergileme anlayışıyla yaptı ki bu ülkede müzelerin düzenlenme biçimini değiştirdi.
Arkadaşlarını asacak yer arayan bir ressam
Fernando Zóbel Filipinler'de, varlıklı bir İspanyol ailesinde doğmuştu ve yıllardır kendi kuşağının soyut İspanyol ressamlarının eserlerini satın alıyordu; bu ressamlar ellili ve altmışlı yıllarda çok az resmî tanınırlıkla ve daha da az piyasayla çalışıyordu.
O koleksiyonu bir araya getirip halka açacağı bir yere ihtiyacı vardı. Huécar boğazının üzerinde boşluğa sarkan, yarı boş bu evleri gördü ve dünyada bundan daha iyi bir yer olmadığına karar verdi. Müze 1966'da açıldı.
Duvarlarda Chillida, Tàpies, Millares, Saura, Torner, Rueda, Sempere, Oteiza, Guerrero ve Zóbel'in kendisi var: bugün bütün önemli müzelerde bulunan ve o zamanlar her şeyden önce zorluklar içindeki bir arkadaş grubu olan koca bir kuşağın isimleri.
İspanyol müzelerini değiştiren sergileme
Gerçekten etkili olan koleksiyon değil, nasıl yerleştirildiğiydi. Sanatçıların kendileri —Zóbel'in yanı sıra özellikle Gustavo Torner ve Gerardo Rueda— salonları doğal ışıkla, kirişlerin eski ahşabıyla ve beyaz duvarlarla oynayarak, yapı ile resim diyalog kursun diye tasarladılar.
Eserlerin sıra sıra dizildiği ve etiketlendiği dönemin depo-müzesine karşı, burada her salon kendi ritmi olan bir mekân olarak düşünüldü: az tablo, bol boşluk, dere yatağının manzarasını içeri alan pencereler ve sergilemenin parçası olan zeminler ve tavanlar.
Bu, 1966 İspanya'sında o kadar yeniydi ki hemen bir referans hâline geldi ve sonraki on yılların İspanyol müzeciliğinin büyük bölümü buraya bakarak açıklanır. Küçük bir taşra müzesinin bütün bir ülkenin standardını belirlemesi nadirdir ve bu müze bunu yaptı.
Zóbel 1980'de müzeyi, devamlılığını ve herkese ait olmasını güvence altına almak için Fundación Juan March'a bağışladı. O zamandan beri onu vakıf yönetir, giriş ücretsizdir ve kalıcı koleksiyonun yanı sıra geçici sergiler de düzenlenmeye devam eder.
Kaçırılmayacaklar
1966'da bir ressam kurdu
Fernando Zóbel, kendi kuşağının soyut İspanyol ressamlarının eserlerini bir araya getirip halka açmak için.
Sergilemeyi sanatçılar yaptı
Torner, Rueda ve Zóbel salonları ışıkla, eski ahşapla ve beyazla oynayarak tasarladı.
İspanyol müzeciliğini değiştirdi
Az tablo, bol boşluk ve sergilemenin parçası olarak yapı. Bütün ülkede hemen referans oldu.
Ücretsiz giriş
Zóbel 1980'de müzeyi Fundación Juan March'a bağışladı; o zamandan beri vakıf yönetiyor.
Cuenca gezine nasıl uyar
Üç Casas Colgadas evinden ikisini kaplar; dolayısıyla müze ziyareti, onlara girmenin ve pencerelerinden uçuruma bakmanın da tek yoludur. Sanatı ve dere yatağını bir karış arayla görmek eksiksiz deneyimdir.
Plaza Mayor'a ve katedrale beş dakika, Puente de San Pablo'nun hemen yanındadır. Bir saatten biraz fazla ayır: küçüktür, ama yavaş gezilmek üzere tasarlanmıştır ve manzaralar durmaya davet eder.
Giriş ücretsizdir; bu az bilinen ve koleksiyonun düzeyi düşünüldüğünde şaşırtan bir bilgidir. Günü planlamadan önce haftalık kapalı günü kontrol et, çünkü eski şehirde sona bırakılmaması gereken tek müze budur.
Sık sorulan sorular
Peki her şeyi başlatan Zóbel'e ne oldu?
Bu şehri o kadar sevdi ki sonsuza dek burada kalmak istedi: uzakta, Roma'da, bin dokuz yüz seksen dörtte ölmesine rağmen Cuenca mezarlığında gömülüdür. Onu kendine âşık eden şehir, sonunda son yuvası oldu.
